Οι ασφαλισμένοι πληρώνουν υποχρεωτικά ασφαλιστικές εισφορές για κλάδο υγείας. Πρόκειται για ένα ποσό που βεβαιώνεται ως ασφαλιστική οφειλή στους ασφαλισμένους σε τακτική βάση (π.χ. κάθε μήνα).
Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας πρέπει το κόστος (για το κράτος) των παρεχόμενων υπηρεσιών από τις δημόσιες δομές υγείας να είναι ανάλογο των καταβληθεισών ασφαλιστικών εισφορών για τον κλάδο υγείας.
Θεωρούνται 3 ασφαλισμένοι που πληρώνουν τις ίδιες ασφαλιστικές εισφορές για τον κλάδο υγείας σε διάστημα ενός έτους.
Ο ασφαλισμένος Α δε χρησιμοποιεί καθόλου τις υπηρεσίες των δημοσίων δομών υγείας στο διάστημα αυτού του έτους, οπότε το αντίστοιχο κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας είναι μηδενικό.
Ο ασφαλισμένος Β χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες των δημοσίων δομών υγείας 1 φορά το εξάμηνο (δηλαδή 2 φορές στη διάρκεια του έτους), οπότε το αντίστοιχο κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας είναι μικρό.
Ο ασφαλισμένος Γ χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες των δημοσίων δομών υγείας 1 φορά το μήνα (δηλαδή 12 φορές στη διάρκεια του έτους), οπότε το αντίστοιχο κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας είναι μεγάλο.
Οι ασφαλισμένοι Α, Β, Γ πληρώνουν τις ίδιες ασφαλιστικές εισφορές για κλάδο υγείας, αλλά το αντίστοιχο κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας είναι διαφορετικό. Επομένως παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας. Αυτό σημαίνει ότι η υποχρεωτική καταβολή ασφαλιστικών εισφορών για τον κλάδο υγείας είναι αντισυνταγματικό μέτρο.
Η αντισυνταγματικότητα μπορεί να αρθεί αν οι ασφαλιστικές εισφορές για τον κλάδο υγείας γίνουν προαιρετικές. Οι ασφαλισμένοι που θα επιλέξουν να μην πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές για κλάδο υγείας, θα μπορούν να εξυπηρετηθούν από τις δημόσιες δομές υγείας, αλλά δε θα έχουν κανένα δικαίωμα δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ή κρατικής συμμετοχής στις αντίστοιχες δαπάνες.
ΥΓ1: Ομοίως, οι υποχρεωτικές κρατήσεις στις συντάξεις των συνταξιούχων λόγω υγείας είναι αντισυνταγματικό μέτρο.
ΥΓ2: Δηλώνω ότι δεν κατέχω πτυχίο νομικής ή πολιτικών επιστημών.
