Γνώσεσθε την αλήθεια, και η αλήθεια, ελευθερώσει υμάς. Μια ακόμη πολύ πικρή δικαίωση μου, ήρθε μετά από 14 χρόνια. Μετά τους Γ. Κασιμάτη, και Γ. Κοντογιώργη, αυτήν την φορά ήταν η σειρά του Θεόδωρου Κατσανέβα.

Ας περάσουμε αρχικά, να δούμε τι αναφέρει σχετικά : “Η Ελλάδα σήμερα θυμίζει την εποχή του Βυζαντίου πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Όπως τότε έτσι και τώρα, η χώρα βρίσκεται σε πλήρη οικονομική, εθνική, κοινωνική παρακμή και απαξίωση. Έχει χαθεί η οικονομική και εθνική της ανεξαρτησία με την επικράτηση της οικονομικής ευρωκατοχής. Φτωχοποιείται και υποχρεώνεται να αποδίδει έναν τεράστιο φόρο υποτέλειας της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ, με τη μορφή επιστροφής δανείων που μας φόρτωσαν οι δόλιοι δανειστές. Καμιά χώρα στον κόσμο ούτε η ίδια η Γερμανία, δε θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τέτοιο πελώριο οικονομικό βάρος. Τα οικονομικά της υποστυλώματα εξαϋλώνονται. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν περιέλθει σε ξένα χέρια, με αδιαφανείς διαδικασίες εξπρές. Το ίδιο και τα υποκαταστήματά τους στο εξωτερικό. Δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια, επιχειρήσεις εθνικής σημασίας, όπως οι ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, ΟΣΕ, ναυπηγεία κλπ., φεύγουν από τον έλεγχο του δημοσίου, του οποίου ολόκληρη η περιουσία υπάγεται στο Υπερταμείο υπό ξένο έλεγχο. Οι Έλληνες πολίτες έχουν χάσει κατά μέσο όρο, το μισό τους πλούτο. Η οικονομική και κατ’ επέκταση η εθνική μας ισχύς, συρρικνώνεται στο ελάχιστο. Αυτό έχει συνέπεια να υποχωρούμε σε όλα τα μέτωπα, έχοντας δίπλα έναν επίβουλο και άκρως επιθετικό γείτονα. Η Ευρώπη περιορίζεται σε φραστικές και άνευ ουσίας ανακοινώσεις. Το ΝΑΤΟ «νίπτει τας χείρας του». Και οι πολεμικές βιομηχανίες της δύσης, θριαμβολογούν γιατί θα πουλήσουν περισσότερα όπλα σε δύο χώρες μέλη και συμμάχους στο ΝΑΤΟ !

Παράδοση της Ελλάδας στην Τουρκία υπό Γερμανική εποπτεία. Η οικονομική και εθνική παρακμή οδηγεί στον τελικό αφανισμό με την επερχόμενη Ισλαμοποίηση και μετατροπή της πατρίδας μας σε τουρκικό προτεκτοράτο υπό γερμανική εποπτεία, με τη μεθοδευμένη εισβολή Μουσουλμάνων εποίκων. Το όλο σκηνικό μεθοδεύεται από το Βερολίνο. Οι Γερμανοί που κάνουν κουμάντο στην Ευρώπη, είχαν και έχουν άριστες σχέσεις με την Τουρκία και μια τέτοια προοπτική φαίνεται πως βολεύει τις επιδιώξεις τους. Οι Έλληνες δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμος λαός. Η χώρα μας ποτέ δεν υπήρξε σύμμαχος της Γερμανίας και τα αισθήματα των Ελλήνων απέναντί της ήταν και είναι ιδιαίτερα αρνητικά. Η παράδοση της Ελλάδας στην Τουρκία και μάλιστα χωρίς να πέσει ούτε μια ντουφεκιά,μπορεί να ηρεμήσει το γειτονικό μας “θηρίο”. Και η Ευρώπη της Γερμανίας να εξασφαλίσει έτσι την ένταξή Τουρκίας και Ελλάδας μαζί στον κύκλο συμφερόντων της απομακρύνοντάς την από τη Ρωσία αλλά και τις ΗΠΑ. Βολική είναι επίσης η προοπτική της μετατροπής της Ελλάδας σε αποθήκη Μουσουλμάνων μεταναστών για την άντληση φτηνού εργατικού δυναμικού και επιβολή της αρχής του “διαίρει και βασίλευε”. Αποχαιρέτα την Ελλάδα που χάνουμε.

Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κωφεύουν σε όλα αυτά. Ενδιαφέρονται για τις επόμενες εκλογές και όχι για τις επόμενες γενιές. Ο λαός έχει περιπέσει σε εθνικό λήθαργο. Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει παροπλιστεί. Εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης όπως και τότε στο Βυζάντιο, αγωνιούν να γίνουν αρεστοί στα ξένα αφεντικά. Τα συστημικά ΜΜΕ χτυπούν το ταμπούρλο της υποταγής στο ρυθμό που τους ταϊζουν τα αφεντικά και οι υπό ξένο έλεγχο τράπεζες. Νεοφιλελεύθεροι κοσμοπολίτες και νεοαριστεροί εθνομηδενιστές, ευλογούν τη μαζική μουσουλμανική εισβολή, στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία θα καταργηθούν φυσικά όταν η χώρα Ισλαμοποιηθεί. Η εκκλησία όπως οι μοναχοί στο τέλος του Βυζαντίου, προσεύχονται στον Κύριο, ενώ ορισμένοι Μητροπολίτες όπως ο Άνθιμος Αλεξανδρούπολης ευλογούν την επέλαση της Νέας Τάξης και την Ισλαμοποίηση της χώρας. Και ενώ η υπόθεση του Μακεδονικού ξεσήκωσε τον κόσμο και γέμισε τις πλατείες από λαϊκές συγκεντρώσεις, η ορμητικά επερχόμενη Ισλαμοποίηση, προκαλεί αναντίστοιχη με την καταστροφική της βαρύτητα, λαϊκή εγρήγορση και κινητοποίηση. Η πατρίδα του Αριστοτέλη, του Σωκράτη, του Περικλή, του Θεμιστοκλή, του Καραϊσκάκη, του Ρήγα Φεραίου, του Καποδίστρια θα τελειώσει αν δεν ξεσηκωθεί ο ελληνικός λαός. Αυτό είναι το ζητούμενο. Αλλιώς ας αποχαιρετίσουμε την Ελλάδα που χάνουμε”. Αυτά αναφέρει ο Θ. Κατσανέβας.

Η Ελλάδα σήμερα θυμίζει το Βυζάντιο πριν την άλωση – slpress …

Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος

Στις εποχές της πνευματικής άλωσης και κατοχής, της εμετικής σεξουαλικής διαφθοράς, και τις επελάσεως των οπαδών της παγκοσμιοποίησης, των καθημαγμένων και υπόδουλων ραγιάδων, από την ηθική-οικονομική κρίση, σήμερα όπως και τότε, περιφερόμαστε από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα της Δύσης, ως ανήμποροι επαίτες και εκλιπαρώντας για χρήματα, παραδίδοντας κυριαρχία και εθνικό πλούτο, προδίδοντας την εθνική συνείδηση και παράδοση. Έλληνες ακόμη και σήμερα ο τελευταίος Αυτοκράτορας, Δραγάζης, κρατώντας την βασιλική ρομφαία, στέκει όρθιος, απτόητος, ελπίζοντας να μας “οδηγήσει” εκ νέου σε νικηφόρους αγώνες, σε μάχες σπουδαίες έναντι του προαιώνιου εχθρού, της εωσφορικής νεοταξικής βαρβαρότητας, μιας άσπλαχνης, σύγχρονης θεώρησης του πολιτισμού, της κοινωνίας του κέρδους, της απόλυτης κυριαρχίας της οικονομίας, που δημιουργεί τους ανθρώπους, οι οποίοι ζούνε μέσα στην ακολασία και τα πιο ταπεινά σεξουαλικά πάθη.

Η ηρωική μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου συνδέεται άμεσα με το μεγίστης σημασίας, εθνικό-ιστορικό γεγονός της αλώσεως της Πόλης. Στις παραδόσεις, στις διηγήσεις, στους θρύλους, στα δημοτικά τραγούδια του Ελληνικού λαού, υπάρχουν χιλιάδες αναφορές για την άλωση, αλλά και στην μορφή του μαρμαρωμένου βασιλιά. Ακόμη και στους Θρήνους έχουμε αναφορές. Οι Θρήνοι είναι μεταβυζαντινά ποιήματα, όπου αποτυπώνεται ο πόνος για την πτώση της Βασιλεύουσας. Ο ηρωικός βασιλιάς εμφανίζεται στις τελευταίες του στιγμές, κυρίως στον Θρήνο που έχει τίτλο “Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης”. Από τις παραδόσεις η πιο γνωστή είναι για τον “μαρμαρωμένο” βασιλιά, που λίγο πριν σκοτωθεί τον πήρε άγγελος Κυρίου και τον έβαλε, μέσα σε μια σπηλιά, όπου θα παραμείνει μέχρι να τον σηκώσει ο άγγελος για να ξαναπάρει πίσω την Πόλη. Σε πολλά δημοτικά τραγούδια για την άλωση περιγράφεται ο ηρωικός θάνατος, καθώς και ο μυστικός του τάφος στην Κωνσταντινούπολη. Μαζί με την πίστη και την γλώσσα τους, με αυτούς τους θρήνους, τους θρύλους και τις παραδόσεις για την ανάσταση του γένους, διατηρούσαν τις ελπίδες τους οι ραγιάδες στα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής κατοχής.

Όταν έπεσε η πόλη στους Τούρκους, το έτος 1453 μ Χ., για να τονώσουν το ηθικό των σκλαβωμένων Ελλήνων, για να υπάρχει ελπίδα, δημιούργησαν τον θρύλο του “Μαρμαρωμένου” βασιλιά. Παράλληλα έφτιαξαν αυτό τον θρύλο, διότι είχε καταρρεύσει η εθνική μας υπερηφάνεια, ο εθνικός μας εγωισμός, από την Τουρκική κατάκτηση της βασιλεύουσας. Η κατάσταση στη πόλη, το 1453 μ.Χ. Ο δεσπότης Κωνσταντίνος, προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες, ανάμεσα σε λαό και άρχοντες, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, στους γενναίους και σε εκείνους που είχαν ήδη παραδοθεί, στην μάταιη ελπίδα για διαφυγή, στο φως της ελευθερίας και το σκοτάδι της υποταγής.

Ο δεσπότης Κωνσταντίνος προσπαθεί να διασώσει ότι έμεινε από το μεγαλείο μιας ολόκληρης εποχής, από την δόξα της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας, που έπεσε το 1204 μ.Χ., στα χέρια των Γερμανών. Ο λαός της Πόλης τον κατηγορεί για τα επερχόμενα δεινά, η εκκλησία τον εχθρεύεται, οι σύμμαχοι τον εγκαταλείπουν. Ο ήρωας βασιλιάς απέρριψε το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Πόλη και να καταφύγει είτε στη Δύση, είτε σε κάποια κτίση που θα του παραχωρούσε ο εχθρός και μένει ολομόναχος. Εκείνος και η αδούλωτη ψυχή της μητέρας Ελλάδας. Μαζί με λίγους πιστούς συντρόφους, θα δώσει την τελική μάχη για την ελευθερία-αθανασία και θα πέσει στις επάλξεις της Πόλης των Πόλεων.

Ο Κωνσταντίνος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατήσει μονιασμένους τους Έλληνες και τους Γερμανούς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που επενέβαινε ο ίδιος σε διάφορα σημεία του κάστρου και χώριζε τους αντιμαχόμενους. Οι συνθήκες ήταν πολύ αντίξοες, οι πλούσιοι λαϊκοί και κληρικοί, δεν έδιναν ούτε “δραχμή”, για να βοηθήσουν οικονομικά, ώστε να μην χαθεί η Πόλη. Δεν βοήθησαν τον πεινασμένο Ελληνικό λαό που πολεμούσε νηστικός και άυπνος, γιατί δεν επαρκούσε αριθμητικά ο μικρός αυτός στρατός να φυλάξει την Κωνσταντινούπολη. Ένα ακόμη μειονέκτημα ήταν ότι μαζί με την αϋπνία την πείνα, οι περισσότεροι υπερασπιστές της ήταν μεσήλικες, σε αντίθεση με τους Τούρκους μαχητές που οι περισσότεροι ήταν νέοι, ξεκούραστοι, έχοντας φαγητό. Δυστυχώς ο πλούσιοι της εκκλησίας, όπως και οι πλούσιοι λαϊκοί Έλληνες, δεν έδωσαν ποτέ χρήματα, για να φάνε οι πολεμιστές και οι άμαχοι. Οι τελευταίες μέρες πριν από την Άλωση της Πόλης είναι πάρα πολύ σημαντικές σε ηθικό επίπεδο. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι πιθανότητές τους να επιβιώσουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Εν τούτοις όλες εκείνες τις ημέρες αντί να πέσει το ηθικό τους τελείως, ώστε να πολεμούν με λιγότερο ζήλο και πάθος, αντ’ αυτού μέσα σε αυτήν την απελπισία πολεμούσαν με ακόμα μεγαλύτερη ορμή όπως αρμόζει στο έθνος των Ελλήνων. Ένοιωθαν να αυξάνονται οι δυνάμεις των σε ηθικό, πνευματικό και σωματικό επίπεδο εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Ενώ βρισκόταν μέσα στην τέλεια απελπισία, καθώς το τέλος τους πλησίαζε με γοργούς ρυθμούς, εκείνοι πολεμούσαν με πολύ μεγαλύτερο ζήλο. Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά αξιώματα των Ελλήνων. Όλοι οι άλλοι λαοί σε περίπτωση που βρίσκονταν στην θέση των Ελλήνων της Αλώσεως, θα είχαν παραδοθεί, είτε θα πολεμούσαν πάρα πολύ νωχελικά.

Η Κωνσταντινούπολη τα τελευταία 200 χρόνια είναι πλέον μια πόλη κράτος, όπως η αρχαία Αθήνα, καθώς την ένδοξη Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την κατέστρεψαν, και την κατέκτησαν οι Γερμανοί τον Απρίλιο του 1204 μ.Χ. Με την επανάκτηση της Βασιλεύουσας, η αυτοκρατορία είναι πλέον κατακερματισμένη σε μικρά Λατινικά και Ελληνικά κρατίδια. Αυτά τα μικρά Ελληνικά κρατίδια όπως το Δεσποτάτο της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν στην κεντρική Ελληνική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Η Βασιλεύουσα, θα δώσει μόνη έως το τέλος τον αγώνα επιβίωσης.

Κατά την εποχή των Παλαιολόγων η Ελλάδα βρισκόταν σε τεράστια πολιτική, στρατιωτική και εν μέρει ηθική παρακμή. Αυτό διότι παρακαλούσαν για στρατιωτική βοήθεια τους χειρότερους εχθρούς του Ελληνικού έθνους, τους Γερμανούς οι οποίοι είχαν κατακτήσει το 1204 μ.χ, ολόκληρη την Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ξεπέρασαν σε βιαιότητες ακόμα και τους Σαρακηνούς.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, μεγαλύτερο κατάντημα για έναν λαό και για ένα έθνος από το να παρακαλά τους χειρότερους εχθρούς του να το γλυτώσουν από άλλους εχθρούς και συγκεκριμένα τους Τούρκους. Οι αδύναμοι Έλληνες παρακαλούσαν τους φοβερότερους εχθρούς του έθνους τους Γερμανούς να τους σώσουν από τους Τούρκους. Οι προγονοί μας δεν σκέφτηκαν ούτε για μια στιγμή να μην πολεμήσουν, όμως παράλληλα ως άνθρωποι επιθυμούσαν να επιβιώσουν. Για αυτό κάποιοι πάνω στην απελπισία τους, κάποιοι εξ αυτών σκέφτηκαν να ζητήσουν την βοήθεια των Γερμανών.

Οι Έλληνες-Χριστιανοί ήρωες θυσίασαν πολύτιμες γυναίκες, κόρες, αδελφές, εξαδέλφες, μητέρες, ανιψιές, για την τιμή και την επιβίωση της Ελλάδος. Άλλωστε πως θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά με τόσους Ήρωες και Αγίους που είχε βγάλει το έθνος μας, όλους εκείνους τους αιώνες. Το μεγαλείο της ψυχής των Ελλήνων της Πόλης δεν είχε όριο. Πριν την τελική μάχη ο Μωάμεθ έδωσε αρκετές ευκαιρίες στους Έλληνες για να φύγουν ειρηνικά, μαζί με τις οικογένειες τους και όλη τους την κινητή περιουσία και να πάνε να κατοικήσουν όπου εκείνοι επιθυμούν. Όμως όλες τις φορές οι Έλληνες απάντησαν αρνητικά. Γνώριζαν τον διαχρονικό και ιερό τρόπο εθνικής επιβίωσης και ότι εάν σε περίπτωση που θα τολμούσαν να γίνουν προδότες, θα “έσπαγε” η ιερή ιστορική συνέχεια, η οποία κρατούσε το έθνος ζωντανό, στο πέρασμα πολλών αιώνων.

Ήξεραν πολύ καλά οι Έλληνες της Άλωσης ότι αν γινόταν προδότες τότε θα κατέστρεφαν δια παντός τον Ελληνισμό. Αυτό διότι ανά πάσα στιγμή, οι επόμενες γενιές Ελλήνων θα τους είχαν ως παράδειγμα, με συνέπειες ολέθριες-τραγικές, καθώς θα ακολουθούσαν και άλλοι οι οποίοι θα γίνονταν προδότες. Από την στιγμή που θα καταστραφεί η ιερή ιστορική συνέχεια των ηθικών και των γενναίων Ελλήνων θα ακολουθούσαν γενεές προδοτών και δειλών.

Όμως αυτό δεν το επέτρεψαν να γίνει οι ήρωες της Άλωσης, για να μην διαλυθεί οριστικά το Ελληνικό έθνος. Οι Έλληνες ήξεραν πάρα πολύ καλά, πως δεν είχαν πολλές πιθανότητες να νικήσουν τους Σαρακηνούς.

Γνώριζαν πάρα πολύ καλά ότι οι γυναίκες τους, οι κόρες,
οι αδελφές τους, οι εξαδέλφες, οι μητέρες, τα αγόρια, τα ανίψια τους, μετά την μάχη θα έπεφταν στα χέρια των Ισμαηλιτών όπως και έπεσαν. Οι Ισμαηλίτες θα τους σκλάβωναν όλους για να τελούν όλο το “θρησκευτικό”, λατρευτικό τυπικό του Εωσφόρου, με σε σεξουαλικές ανωμαλίες, όργια, ομοφυλοφιλικό σεξ, παιδεραστίες κ.λ.π.

Πέρα από την εξαθλίωση και τον φόβο του θανάτου, οι Έλληνες της πόλης, είχαν τώρα να παλέψουν και με το ανυπέρβλητο κάλλος της Ελληνικής φύσης, και των μονογαμικών-ηθικών, Ελληνίδων γυναικών. Ο Χρίστος την άνοιξη του 1453 μ.Χ., είχε στολίσει το φυσικό περιβάλλον, με κάθε δυνατή ομορφιά, δημιουργώντας μια εικόνα ονείρου. Ένα κάλεσμα για την απόλαυση της ζωής, και μια σαφή υπενθύμιση για την υπέρτατη αξία που έχει το δώρο της ζωής, από τον Χριστό, το οποίο οι Έλληνες ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν.

Το παράδειγμα της θυσίας των Ελλήνων της αλώσεως, θα λειτουργήσει ως ένα διαχρονικό παράδειγμα, ηρωισμού για όλους τους Έλληνες, οι οποίοι θα δεχτούν μέσα στις ψυχές τους, την θυσία, εκείνων που χάθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο στο όνομα της Ελλάδας και του κυρίου Σωτήρα και Λυτρωτή ημών, Ιησού. Όλους τους επόμενους αιώνες εκατομμύρια Έλληνες άνδρες με παραδείγματα τους ήρωες Αυτοκράτορες-Στρατηγούς, Αξιωματικούς, στρατιώτες, πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα.

Η ασύμμετρη απειλή γεωστρατηγικά είναι όταν ένα κράτος δέχεται επίθεση από άλλα “συμμαχικά” κράτη, από το νάτο, είτε από την ανθελληνική νέα τάξη πραγμάτων. Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι υποχρεωτικά στρατιωτικές, αλλά μπορεί να είναι πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, ηθικές και πνευματικές.

Η επίθεση υπό μορφή ασύμμετρης απειλής, από κράτη της “συμμαχίας”, ή από την νέα τάξη πραγμάτων, μπορεί να εκδηλωθεί, υπό μορφή οικονομική (χρεοκοπία, δάνεια, μνημόνια), είτε υπό μορφή εμπρησμών στα δάση, ή στους οικισμούς, με καταστροφές-καταρρεύσεις σπιτιών και με νεκρούς. Εντούτοις οι ισχυρότερες και φοβερότερες επιθέσεις που δεχτήκαμε ήταν στον πνευματικό και στον ηθικό τομέα. Η πατρίδα μας υπέστη, όλες τις μορφές ασύμμετρων απειλών, για να την υποτάξουν, να την διαλύσουν πνευματικά-ηθικά, ώστε με΄τα από τόσους αιώνες, να μην τους είναι πλέον εμπόδιο, στην δημιουργία του παγκόσμιου κράτους. Επίσης μας υπέταξαν για να κλέψουν τον ορυκτό πλούτο (ενέργεια), και λόγω της Γεωστρατηγικής μας θέσεως. Στην πατρίδα μας για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά γίνεται πόλεμος, χωρίς όμως τα παραδοσιακά όπλα. Στην πατρίδα μας για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά γίνεται πόλεμος, χωρίς όμως τα παραδοσιακά όπλα. Έχουμε κανονικά νεκρούς απ’ο τον πόλεμο, όμως αυτή την φορά δεν είμαστε αντιμέτωποι με όπλα, άρματα, αεροπλάνα, πλοία κλπ.

Οι πανάρχαιοι εχθροί άλλαξαν τα μέσα του πολέμου και μετέφεραν τα πεδία των μαχών, σε άλλα επίπεδα. Οι μάχες γίνονται σε πνευματικό, ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό, διαδικτυακό επίπεδο. Αυτό το έκαναν διότι διαπίστωσαν επί τόσους αιώνες ότι είναι πολύ δύσκολο να νικήσεις ολοκληρωτικά τους Έλληνες. Στην πατρίδα μας έχει καταλυθεί το Ελληνικό σύνταγμα, και βρίσκεται υπό καθεστώς, διπλής κατοχής.

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος