Κατά διαστήματα, ακούμε από τα ΜΜΕ, ότι η Ρωσία, έχει προβλήματα παραγωγής, νέων υπερηχητικών πυραύλων, και ψάχνει εναλλακτικές λύσεις, από Ιράν, και Βόρεια Κορέα, και αναρωτιόμαστε γιατί, όταν έχει στις αποθήκες, πάνω από 7.000 βαλλιστικούς πυραύλους Scud;
Οι πύραυλοι Scud, είναι από μια σειρά τακτικών βαλλιστικών πυραύλων, που αναπτύχθηκε από την Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και εξήχθη ευρέως, σε χώρες του Δεύτερου, και Τρίτου Κόσμου.
Οι πύραυλοι Scud, έχουν χρησιμοποιηθεί σε μάχες από τη δεκαετία του 1970, κυρίως σε πολέμους στη Μέση Ανατολή, και έγιναν οικείοι στο δυτικό κοινό, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Περσικού Κόλπου, το 1991, όταν το Ιράκ, πυροδότησε δεκάδες εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, και του Ισραήλ.
Οι πρώτοι πύραυλοι Scud, τέθηκαν σε λειτουργία το 1957, μέχρι το 1990, όπου έγιναν αρκετά λίφτινγκ, και εκσυγχρονισμοί, με τους πιο γνωστούς να είναι, Scud-A, το 1953, Scud-B, της δεκαετία του 1970, ήταν ο πύραυλος, με παραγωγή που υπολογίζεται σε 7.000, και εξαγάγει, σε 32 χώρες, ο Scud C, 1965, και τέλος, ο Scud-D, 1989, μετά, αντικαταστάθηκαν από τον 9K720 Iskander.
Και αναρωτιόμαστε, γιατί δεν τους χρησιμοποιούν οι Ρώσοι, στο πεδίο της μάχης με την Ουκρανία, ώστε να κορέσουν την Ουκρανική αεράμυνα, και να χτυπούν καθημερινά εκατοντάδες στόχους. Οι Scud, έχουν μήκος 11,35 m, με έναν κινητήρα υγρού καυσίμου, που καίει κηροζίνη, και φτάνει σε μέγιστη ταχύτητα 5 Mach!
Άρθρο Σπύρος Πρίφτης email: [email protected]
Facebook https://www.facebook.com/profile.php?id=100013464128988
