Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ενώ “κάποιοι” Έλληνες, επαΐοντες ή μη, στοχάζονται, γράφουν, μιλάνε πάλι και πάλι και πάλι, η παράδοση (μέρους) της Ελλάδος υπογείως και “αποκρυφίως” προχωράει σχεδόν απρόσκοπτα, σαν όλοι αυτοί να μην υπάρχουν. Και μία ωραία πρωΐα θα ξυπνήσουμε όλοι οι Έλληνες και θα διαπιστώσουμε ότι ο Ερντογάν, διά Μητσοτάκη και Μέρκελ, έχει πετύχει το 70-80% όσων επεδίωκε.
Ακριβέστερα, όλα όσα επεδίωκε γιατί έχουν μπει και μερικά “αδιανόητα” για παραγέμισμα… κοινώς σαβούρωμα, ώστε το καραβάκι “win-win” να ισορροπήσει και να μπορέσει να φτάσει στο επιθυμητό από την ελίτ της Γερμανίας τέρμα. Μάλλον να φτάσει στο ενδιάμεσο λιμάνι, επειδή για το λιμάνι του τελικού προορισμού χρειάζεται αρκετό ταξίδι ακόμα. Αλλά αν ταξιδέψει καλά το υποχθόνιο καραβάκι ως το ενδιάμεσο, θα επισπεύσουν το ταξίδι για το οριστικό τέρμα.
Τότε θα μας έρθει μία σφαίρα κατάστηθα και θα χτυπήσει την ψυχή και το πνεύμα μας χωρίς έλεος, εμάς των “κάποιων” , των “ονειροπόλων”, που επιμένουμε να θέλουμε Πατρίδα και μάλιστα ακέραιη καθ’ όλα, δυνατή, δημιουργική και ευτυχισμένη. Τι όνειρο κι αυτό μέσα στο ζόφο!
Όμως αν κάποιοι δεν ονειροπολούν, ελπίδα δεν υπάρχει! Κι αν κάποιοι δεν στοχάζονται, δε γράφουν και δεν προσπαθούν πάλι ελπίδα δεν υπάρχει. Αλλά για να φέρουν οι προσπάθειες τους αποτέλεσμα, πρέπει να υπάρξει κάλεσμα στον ελληνικό λαό. Δεν αρκούν οι στοχασμοί, οι αναλύσεις, οι δηλώσεις.
Κάλεσμα στον ελληνικό λαό, όχι να πάρει τα όπλα, αλλά να θυμώσει, να οργιστεί. Να εξαναστεί βαθιά και πλατιά με την πορεία που έχει πάρει το καταχθόνιο καραβάκι “win-win” και να του το δείξει με κάθε τρόπο και μέσο, ώστε να το υποχρεώσει να κάνει μεταβολή 180ο στην πορεία του.
Και υπάρχουν ειρηνικοί τρόποι. Στροφή στις δημοσκοπήσεις και εκμηδενισμός των πασίγνωστων πια “προθύμων”, συχνές συλλογικές τοπικές αντιδράσεις προς μπλοκάρισμα αντεθνικών αποφάσεων και ενεργειών, έκφραση της λαϊκής οργής παντού και με κάθε ευκαιρία.
Αλλά πρέπει ο λαός εκ των προτέρων να θυμώσει, όπως δεν έχει θυμώσει ποτέ μέχρι τώρα. Γιατί ποτέ μέχρι τώρα από τότε που ελευθερωθήκαμε από την 400ετή τουρκική σκλαβιά δεν κινδυνέψαμε τόσο να βρεθούμε υπό τουρκικό “ζυγό” με μέσα υβριδικό πόλεμο, “διαρρήξεις” δικαιωμάτων, ψεύδη και εν τέλει δόλια υφαρπαγή της πατρίδας μας. Δυστυχως, χειρότερα των αρνητικων προβλεψεων θα συμβούν, αν, εδώ και τώρα, δεν αντιδράσουμε “πολύς λαός” μαζί, τόσοι ώστε να μας υπολογίσουν.
Το να θυμώσει ο ελληνικός λαός όταν θα έχει χάσει εδάφη και κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας του, θα είναι πλέον πολύ αργά. Και ο θυμός του, ένα στιγμιαίο ξέσπασμα βίας ίσως, θα κατασταλεί ακόμα πιο βίαια και δε θα έχει κανένα αποτέλεσμα, παρά μόνον την περαιτέρω αποδόμηση της ήδη παραπαίουσας κοινωνίας του.
Αλλά ο λαός δε θα θυμώσει έγκαιρα, δηλαδή τώρα, αν δε δει αυτούς που αναζητάει για να του πουν την αλήθεια και ίσως και τους θαυμάζει αποδεχόμενος την αξία τους, θυμωμένους και οργισμένους. Και τούτο επειδή το παιχνίδι είναι τόσο καλά στημένο που ο απλός Έλληνας χάνει το μπούσουλα και δεν πολυκαταλαβαίνει κατά πού πάει το “κρυπτονοϊκό”, απολυταρχικό, υποχθόνιο καραβάκι.
Για να οργιστεί βαθιά ο απλός Έλληνας και σε συγχρονισμό με την ιστορική συγκυρία, πρέπει αυτούς που τον ενημερώνουν, κατά τεκμήριο σωστά και αληθινά, να τους δει να του μιλάνε με πατριωτική δίκαιη οργή, θυμό και αγανάκτηση και όχι σαν να δίνουν διάλεξη σε κάποιο ευγενές ακροατήριο.
Μόνον όταν ο λαός δει και αισθανθεί την εκδηλωμένη οργή των επαϊόντων, (περισσότερο από όσο κατανοεί τα λόγια τους θα κατανοήσει την οργή τους), τότε μόνον μόνον θα τη συμμεριστεί. Γιατί αν δεν την αισθανθεί, δεν τη συμμεριστεί και δεν την εκδηλώσει, ειρηνικά μεν αλλά με κάθε μέσον και τρόπο, τότε η Ελλάδα και πάλι θα είναι η “χαμένη”, όπως στις Πρέσπες όπως στα Μνημόνια, όπως στο Χρηματιστήριο, όπως στη Μαδρίτη, όπως στα Ίμια , όπως στην Κύπρο…
Και η Τουρκία θα πάρει αυτό που προς το παρόν επιδιώκει. Και ό,τι πάρει αυτός ο άρπαγας λαός δεν το δίνει ποτέ πίσω, πάντα ζητάει κι άλλο. Μόνο με τανκς θα μπορεί να παρθεί πίσω. Αλλά μια χαμένη για πολλοστή και ίσως τελειωτική φορά Ελλάδα, θα διαθέτει άραγε “κατάλληλα τανκς” και ψυχική δύναμη να τα βάλει με μια πανίσχυρη Τουρκία, που η ίδια την ισχυροποίησε (ελέω Μητσοτάκη και Μέρκελ) ενώ θα μπορούσε, τη στιγμή της τωρινής αδυναμίας της λόγω παρανοϊκών φιλοδοξιών υπερεπέκτασης, άνετα να την έχει νικήσει; Και να έχει για πάντα ησυχάσει από αυτήν , ώστε να δώσει όλες της τις δυνάμεις για να γίνει μια δυνατή, ευτυχισμένη και δημιουργική χώρα;
Αλλά τούτο “το θάμα” μπορεί να συμβεί μόνον με Φωτεινές και όχι με καταχθόνιες, κατασκότεινες ηγεσίας. Όχι με τωρινές, όχι με ρέπλικες παλιών. Φωτεινές ηγεσίες θα ξεπηδήσουν μέσα από τα σπλάχνα του λαού, όχι από σάπιες και δοκιμασμένες ελίτ. Και θα φανούν και θα αναδειχτούν μέσα από τους αγώνες τους για να ζήσει τούτη η πατρίδα από το βέβαιο θάνατο που της επιφυλάσσουν, κατά διαδοχή, όλες οι καταχθόνιες, κατασκότεινες ηγεσίες.
Ονειρεύομαι, σαν ονειροπόλος που είμαι, αυτή την αλήθεια να την έχει ήδη εμπεδώσει ο ελληνικός λαός και δε θα χρειαστεί να βιώσει ακόμα πιο δυνατές συμφορές μέχρι να την εμπεδώσει. Και ελπίζω πριν να είναι πολύ αργά!
Ένας ονειροπόλος.
