Ενώ η Γηραιά Ήπειρος οδεύει σε έναν ακόμη αβέβαιο χειμώνα με τις αποθήκες αερίου σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα και τις τιμές της ενέργειας να καλπάζουν ξανά, οι Βρυξέλλες αποδεικνύεται ότι μοίραζαν «εικονικά κονδύλια» χωρίς κανέναν σχεδιασμό, χωρίς μετρήσιμους στόχους και χωρίς την παραμικρή ικανότητα υλοποίησης έργων στο πεδίο.
Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειαζόταν ένα μνημείο γραφειοκρατικής ανικανότητας και επικίνδυνου ερασιτεχνισμού, το περιβόητο σχέδιο «REPowerEU» διεκδικεί επάξια την πρώτη θέση.
Τέσσερα χρόνια μετά τις βαρύγδουπες διακηρύξεις για την υποτιθέμενη «πράσινη απεξάρτηση» από το ρωσικό αέριο, η επίσημη έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου του Σεπτεμβρίου 2026 έρχεται να ξεγυμνώσει την ωμή πραγματικότητα: το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα δεν ήταν παρά ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, μια γιγαντιαία φούσκα γεμάτη ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, άδειους στόχους και ανύπαρκτα αποτελέσματα.
Η εικόνα της ευρωπαϊκής ηγεσίας είναι επιεικώς τραγελαφική.
Από τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ που τάχα επιστρατεύτηκαν για την ενεργειακή ανεξαρτησία της Ευρώπης, τα κράτη-μέλη κατάφεραν να απορροφήσουν μέχρι την άνοιξη του 2026 λιγότερα από 54,3 δισεκατομμύρια —δηλαδή ούτε το ένα πέμπτο των διαθέσιμων πόρων.
Ενώ η Γηραιά Ήπειρος οδεύει σε έναν ακόμη αβέβαιο χειμώνα με τις αποθήκες αερίου σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα και τις τιμές της ενέργειας να καλπάζουν ξανά, οι Βρυξέλλες αποδεικνύεται ότι μοίραζαν «εικονικά κονδύλια» χωρίς κανέναν σχεδιασμό, χωρίς μετρήσιμους στόχους και χωρίς την παραμικρή ικανότητα υλοποίησης έργων στο πεδίο.
Η υποκρισία, όμως, ξεπερνά κάθε όριο στο πεδίο των υποδομών και της δήθεν «πράσινης μετάβασης».
Η συμβολή του σχεδίου στην προσθήκη νέων ΑΠΕ χαρακτηρίζεται από τους ίδιους τους ελεγκτές ως «αμελητέα», ενώ τα διασυνοριακά ηλεκτρικά δίκτυα παρέμειναν στα χαρτιά, με τα ελάχιστα έργα που σχεδιάστηκαν να εγκαταλείπονται στην πορεία.
Ακόμα και η πολυδιαφημισμένη «μείωση» των εισαγωγών ρωσικού αερίου αποδεικνύεται μια τεράστια πολιτική απάτη: η πτώση των ποσοστών δεν οφείλεται σε κανέναν σοβαρό ευρωπαϊκό σχεδιασμό, αλλά στη βίαιη φτωχοποίηση των πολιτών λόγω των εξωφρενικών τιμών, στους ηπιότερους χειμώνες και στη μείωση της βιομηχανικής παραγωγής.
Την ίδια ώρα, η Ευρώπη απλώς εθελοτυφλεί.
Χώρες όπως το Βέλγιο αύξησαν κατακόρυφα τις εισαγωγές ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) —το οποίο στη συνέχεια αναδιανέμουν στην υπόλοιπη ΕΕ—, ενώ το ρωσικό αέριο συνεχίζει να εισρέει πλαγίως μέσω τρίτων χωρών.
Το «REPowerEU» δεν απελευθέρωσε την Ευρώπη· απλώς αντικατέστησε μια μορφή εξάρτησης με μια άλλη, αφήνοντας τους Ευρωπαίους φορολογούμενους έκθετους στα διεθνή σοκ, τις γεωπολιτικές αναταράξεις της Μέσης Ανατολής και την ενεργειακή φτώχεια.
Τέσσερα χρόνια μετά, η ετυμηγορία είναι καταπέλτης: οι Βρυξέλλες παρέδωσαν μαθήματα πολιτικής υποκρισίας, αποδεικνύοντας ότι το μόνο που εκτελέστηκε με επιτυχία ήταν η ίδια η ευρωπαϊκή οικονομία.
Η αλήθεια του λογαριασμού
Παρά τις διακηρύξεις για πλήρη ενεργειακή αποκοπή από τη Ρωσία και την προετοιμασία νέων κυρώσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση δαπάνησε το ποσό-ρεκόρ των 7,3 δισ. ευρώ για ρωσικό αρκτικό LNG σε μόλις οκτώ μήνες, ξεπερνώντας τις συνολικές δαπάνες του 2025.
Η έξαρση των εισαγωγών (+10,1%) οφείλεται στην προσπάθεια των ευρωπαϊκών εταιρειών να γεμίσουν τις αποθήκες τους πριν την προβλεπόμενη απαγόρευση του 2027, την ώρα που ευρωπαϊκοί ναυτιλιακοί κολοσσοί (Seapeak, Dynagas) μεταφέρουν το 72% των φορτίων του έργου Yamal.
Με κράτη-μέλη όπως η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ισπανία και η Ολλανδία να παραμένουν κορυφαίοι εισαγωγείς και την Ελλάδα να εξασφαλίζει εξαιρέσεις, η Ευρώπη εμφανίζεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στον φόβο ενός νέου ενεργειακού σοκ τιμών και στην πολιτική της ρητορική, χρηματοδοτώντας στην πράξη τις υποδομές του Κρεμλίνου.
www.bankingnews.gr
