Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Ακούγεται σαν φάρσα. Μια φάρσα, μάλιστα, για να ξεκαρδιστεί κανείς… Και μάλιστα για άτομα κατώτερης κοινωνικής τάξης.
Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες στέλνουν στρατεύματα στη Γροιλανδία, μετά την εκφρασμένη επιθυμία του Τραμπ να προσαρτήσει αυτό το τεράστιο παγωμένο νησί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στρατεύματα από τέσσερις ή πέντε ευρωπαϊκές χώρες, σε μια αποστολή που έχει σαν τίτλο “Αρκτική Αντοχή”. Στην πραγματικότητα, θα πάνε χειμωνιάτικα μόνο μια χούφτα άντρες.
Αρκετοί για να δικαιολογήσουν την όχι και τόσο συγκαλυμμένη ειρωνεία του Ιταλού Υπουργού Άμυνας, Γκουίντο Κροσέτο.
Και, πράγματι, ο αριθμός των Ευρωπαίων στρατιωτών που εμπλέκονται σε αυτή την επιχείρηση οπερέτα είναι γελοίος. Περίπου δεκαπέντε Γάλλοι. Μια χούφτα Γερμανοί και Βρετανοί. Λίγοι Ολλανδοί, μερικοί Νορβηγοί. Ίσως δύο ή τρεις Φινλανδοί…
Λίγο περισσότεροι από μια ομάδα κυνηγών φώκιας.
Είναι ένα πολιτικό μήνυμα, θα πουν κάποιοι… στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ή μάλλον, μας το έχουν ήδη πει. Το ειδικό βάρος αυτής της επιχείρησης της “Αρκτικής Αντοχής” δεν πρέπει να αξιολογείται με βάση τον αριθμό των ανδρών που συμμετέχουν…
Μπορεί… ωστόσο, η επιχείρηση – αν επιτρέπεται να την ονομάσουμε έτσι – των Ευρωπαίων στρατιωτών φαίνεται να στερείται παντελώς ενός θεμελιώδους σημείου αναφοράς.
Δεν είναι μια επιχείρηση του ΝΑΤΟ. Δηλαδή, το ΝΑΤΟ δεν παίρνει θέση, δεν παίρνει σαφή θέση. Ξεκάθαρα.
Ούτε θα μπορούσε, άλλωστε, να το κάνει. Επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Και μάλιστα μέλος με μεγάλη πλειοψηφία.
Έτσι, το ΝΑΤΟ, με τον απερίγραπτο Ρούτε, σαν αρχηγό, επιλέγει να μην ανακατευτεί και να μην ενεργήσει. Ή μάλλον, κάνει τον ψόφιο κοριό. Αποφεύγει να πάρει θέση. Παίζει διπλό παιχνίδι.
Αποδεικνύοντας έτσι, αν και δεν υπήρχε ανάγκη, μια αυταπόδεικτη προφανή αλήθεια.
Το ΝΑΤΟ είναι δημιούργημα των ΗΠΑ. Εξαρτάται από αυτές, από κάθε άποψη, σε όλα. Τα άλλα μέλη δεν είναι εταίροι με ίσα δικαιώματα. Είναι υποτελείς. Τσιράκια. Και ο Τραμπ τους αντιμετωπίζει ως τέτοιους, με περιφρόνηση.
Εάν το θελήσει, λοιπόν, ο Αμερικανός πρόεδρος θα καταλάβει τη Γροιλανδία, μέσα σε μια νύχτα. Ενσωματώνοντάς την οικονομικά και στρατιωτικά στην Αμερική. Πληρώνοντας πενιχρές αποζημιώσεις στον τοπικό πληθυσμό των Εσκιμώων.
Και οι Ευρωπαίοι, μετά από αυτή την γελοία παρωδία, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να παραμείνουν σιωπηλοί. Και να συναινέσουν. Σαν δουλικά που είναι. Γιατί αυτό είναι όλοι τους: Υπηρέτες, υφιστάμενοι, υπάλληλοι.
Είπα αν το θελήσει. Και, φυσικά, αν μπορεί.
Οποιαδήποτε τυχόν εμπόδια, ωστόσο, δεν θα προέλθουν από την Κοπεγχάγη, το Βερολίνο, το Παρίσι…
Τα εμπόδια, τα πραγματικά, μπορούν να προέλθουν μόνο από τη Μόσχα αλλά και από το Πεκίνο.
Η αντίσταση δεν θα έρθει από τα γελοία στρατεύματα της Ευρώπης, από μια χούφτα άνδρες. Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, οι πραγματικές στρατιωτικές δυνάμεις, μπορεί να μην θέλουν τον πλήρη Αμερικανικό έλεγχο της Γροιλανδίας. Και μπορεί να αποφασίσουν να βάλουν τέλος σε αυτό.
