Ελευθέριος Ανδρώνης
«Άνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει. Ότι πνεῦμα διῆλθεν ἐν αὐτῷ, καὶ οὐχ ὑπάρξει καὶ οὐκ ἐπιγνώσεται ἔτι τὸν τόπον αὐτοῦ» (Ψαλμός 102).
Οι ημέρες του ανθρώπου ομοιάζουν με το εφήμερο χορτάρι του αγρού, σαν ένα αγριολούλουδο που ανθίζει για λίγο και φανερώνεται όμορφο στη γη. Κι έπειτα καυστικός αγέρας διαπερνά το άνθος κι εκείνο μαραίνεται, ξηραίνεται, παύει να υπάρχει και δεν μένει κανένα ίχνος να μαρτυρήσει το πέρασμα του από τούτο τον τόπο.
Οι χιλιάδες όψεις της ματαιότητας είναι χιλιάδες λόγοι για να μας θυμίζουν πόσο ασήμαντα είναι εκείνα που καθημερινά λογίζουμε για «μεγάλα». Στο τέλος – τέλος μόνο η ετοιμασία της ψυχής συνοδεύει το πέρασμά μας, αφού πέραν του τάφου όλα τα άλλα δεν έχουν να μαρτυρήσουν τίποτα υπέρ μας.
Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε στα 56 της χρόνια, με έναν ύπουλο καρκίνο που δεν παρέδωσε τα όπλα για 17 ολόκληρα χρόνια. Σύζυγος του Τραϊανού Δέλλα και μητέρα της 17χρονης Βικτώριας, έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο τρεις μέρες αφότου γέννησε την κορούλα της. Η Γωγώ και ο Τραϊανός πιστεύαν στον Θεό και Τον ζητούσαν στο πλάι τους ως το τέλος. Και το καλύτερο μνημόσυνο για την ψυχή της Γωγώς, είναι ότι ο σύζυγος της συνέχισε να δοξάζει τον Θεό και αφότου ο καρκίνος του στέρησε τη σάρκα από τη σάρκα του, τη λατρεμένη γυναίκα του.
«Eυχαριστώ τον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για να με συντροφεύει όλα αυτά τα χρόνια και να με κάνει καλύτερο άνθρωπο αλλά τον ήθελε πίσω νωρίς, σε αυτό μόνο ήμουν άτυχος. Αυτός σε έφερε στον δρόμο μου αυτός σε παίρνει πίσω», έγραψε ο Τραϊανός και ποιος να μην υποκλιθεί στο μεγαλείο της ψυχής του;
Κάθε χαμόγελο που σβήνει νέο, μοιάζει με θρίαμβο του αφύσικου. Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για τον θάνατο. Και πόσο μάλλον αφύσικο φαντάζει ένα μητρικό χάδι που απόμεινε μισερό. Γιατί η μητρότητα είναι καθρέφτισμα της αθανασίας. Είναι η παρηγοριά, η ασφάλεια, η θαλπωρή, το γλυκό σκέπασμα της ψυχής με το «όλα θα πάνε καλά». Είναι όλα εκείνα τα νανουρίσματα που γίνονται προσκεφάλι της ψυχής σου. Και ξαφνικά, μια αδειανή θέση στη μεριά της μάνας, σου φωνάζει ότι αυτό το άνθος του αγρού δεν είχε άλλο όμοιο στην ευωδία του.
Τότε συνειδητοποιείς τι θησαυρό είχες. Και πόσο ευλογημένοι είναι εκείνοι που απολαμβάνουν τη ζωντανή παρουσία της μάνας, πριν χρειαστεί να την αποζητήσουν σε μια παγερή κορνίζα. Πόσες μανούλες σαν τη Γωγώ ξεροσταλιάζουν καθημερινά στις μονάδες ημερήσιας νοσηλείας για να λάβουν τη χημειοθεραπεία τους, άνθη δροσερά που αθέατα μαραίνονται και παλεύουν να ανθίσουν ξανά. Πόσες κρυφές προσευχές φτάνουν για πρώτη φορά στα ώτα του Θεού, όσο εμείς είμαστε αποτραβηγμένοι στην οχλοβοή μας.
Οι πολλοί αναρωτιούνται πικρόχολα που είναι ο Θεός, όταν ο άρρωστος καταλήγει. Μέγα λάθος! Θαύμα η αντοχή στη δοκιμασία, θαύμα η ίαση, ακόμα μεγαλύτερο θαύμα η αιώνια σωτηρία. Ρωτήστε τους εξομολόγους και θα σας πουν τι στερνά μεγαλεία έχουν ακουμπήσει στο πετραχήλι τους. Τι αλλοιώσεις πνευματικές έχουν μαρτυρήσει εκεί, σε όσους βρίσκονται στο κατώφλι του θανάτου. Ο Άγιος Πορφύριος έβλεπε με το υπερκόσμιο χάρισμα του, ότι ο Παράδεισος έχει γεμίσει από καρκινοπαθείς. Και όντως, ο καθένας μας έχει να διηγηθεί ιστορίες από ψυχούλες που έλαβαν το βάπτισμα του μαρτυρίου και η στερνή ανάσα τους ταξίδεψε σαν θυμίαμα στον θρόνο του Θεού.
Σαν την επεξεργασία ενός διαμαντιού…
Όσοι έχουν χάσει άνθρωπο από αυτήν την ασθένεια, ξέρουν ότι είναι ένα καμίνι που ή θα σφυρηλατήσει τη σωτηρία σου ή θα σε κάψει. Η πίστη στον Θεό είναι εκείνη που θα καθορίσει τι από τα δύο θα συμβεί. Ένας χαριτωμένος Γέροντας μου είχε πει κάποτε ότι ο καρκίνος είναι σαν τη επεξεργασία ενός διαμαντιού. Ο μεγάλος τεχνίτης που λέγεται ταπείνωση, λειαίνει όλες τις πλευρές της ψυχής, χαράζει τις γωνίες αποκόπτοντας όλα τα περιττά, και στο τέλος η ψυχή λαμποκοπά έτοιμη για να γίνει διαλεχτό κόσμημα του Παραδείσου.
Και όπως το διαμάντι διαθλά το φως και το διαχέει σε πολλαπλές αντανακλάσεις, έτσι ο μετανοημένος άνθρωπος που βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου, εκπέμπει ένα εξαϋλωμένο φως αγίας συντριβής. Κάθε απλό πράγμα που κάποτε ήταν δεδομένο, τώρα αντανακλά ευχαριστία. Κάποιες φορές ο άρρωστος παρηγορεί αντί να παρηγορείται. Κάποιες άλλες λυγίζει και κλαίει κρυφά για να μην αποκαρδιώσει τους αγαπημένους του. Δάκρυα που αν στρέφονται αγνά στον Θεό, έχουν τόση δύναμη που ξεπλένουν την ψυχή σαν ορμητικό ποτάμι.
Το σώμα υποφέρει, το βλέμμα θολώνει, αλλά σκύβοντας να ακούσεις τι θα σου ψιθυρίσει σε στιγμές αναλαμπής, πολλές φορές ακούς έκπληκτος ρήματα αιωνιότητας. Λόγια αχανούς αγάπης. Μονάκριβες συμβουλές. Ή ακόμα και ένα κοίταγμα που περιέχει όλα όσα δεν μπορούν να ειπωθούν. Μέγα το μυστήριο του θανάτου και ακόμα πιο μέγα το μυστήριο της μετανοίας.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε την κεκοιμημένη δούλη σου Γεωργία. Καλό παράδεισο!
