Όταν Πρώην Κατάσκοποι και Πρώην Επιθεωρητές Όπλων Λένε «Τέλος» — Ακούς;
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που δεν μιλούν με αισιοδοξία ούτε με φόβο. Μιλούν με εμπειρία. Και όταν δύο τέτοιοι άνθρωποι — ένας πρώην επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ και πρώην αξιωματικός του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, και ένας πρώην αναλυτής της CIA — κάθονται στο ίδιο μικρόφωνο και λένε ότι η Αμερική είναι «χάρτινη τίγρης» — τότε δεν μιλάμε για θεωρία συνωμοσίας. Μιλάμε για διάγνωση.
Ο Σκοτ Ρίτερ και ο Λάρι Τζόνσον, σε συζήτηση με τον Ντάνι Χάιφονγκ, έριξαν φως σε μια πραγματικότητα που η κύρια ροή πληροφοριών αρνείται να δει: η εκεχειρία δεν υπάρχει, το Στενό του Ορμούζ είναι ουσιαστικά κλειστό, και η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ — αυτή που θεωρούνται η απόλυτη δύναμη του πλανήτη — έχει εξαντληθεί.
Δεν Υπάρχει Εκεχειρία
Ο Ρίτερ το είπε με σαφήνεια χειρουργού: «Ας σταματήσουμε να μιλάμε για εκεχειρία. Δεν υπάρχει. Υπάρχουν προάγγελοι μιας πιθανής εκεχειρίας.»
Και η πραγματικότητα το επιβεβαιώνει. Τις τελευταίες 24 ώρες, μόνο ένα πλοίο είχε περάσει από το Στενό του Ορμούζ. Το Ισραήλ συνέχιζε να βομβαρδίζει τον Λίβανο — σκοτώνοντας πάνω από 200 ανθρώπους σε μία ημέρα. Ο Νετανιάχου περιέγραψε τον Λίβανο και τη Χεζμπολάχ ως «ειδικό πρόβλημα» που έπρεπε να αντιμετωπιστεί περαιτέρω — παρόλο που ο Τραμπ του είχε ζητήσει αποκλιμάκωση.
Και το Πακιστάν — μεσολαβητής με τη βούλα — ασκούσε πίεση στην Ουάσινγκτον για να χαλιναγωγήσει το Ισραήλ. Μια κατάσταση τόσο χαοτική που ο Ρίτερ αναγκάστηκε να αναφέρει κάτι που πολλοί αγνοούν: 31 αυτόνομες στρατιωτικές περιφέρειες στο Ιράν — μερικές από τις οποίες πιθανότατα δεν επικοινωνούν άριστα με την κεντρική κυβέρνηση. Δηλαδή, ακόμα κι αν κάποιος στην Τεχεράνη ήθελε να σταματήσει, κάποιος άλλος — σε μια απομακρυσμένη στρατιωτική περιφέρεια — ίσως συνέχιζε.
Η Μεταφορά της Μπριζόλας και της Κοπριάς
Ο Λάρι Τζόνσον έκανε κάτι που σπάνια κάνουν οι πρώην κατάσκοποι: χρησιμοποίησε κοινή γλώσσα. Και η μεταφορά του ήταν συγκλονιστική:
«Είναι σαν μια διαπραγμάτευση μεταξύ δύο ανθρώπων για το τι θέλουν να φάνε. Η μία πλευρά θέλει κοπριά αγελάδας μολυσμένη με σκουλήκια. Η άλλη θέλει μπριζόλα. Δεν υπάρχει μέση λύση.»
Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Τα 10 ιρανικά σημεία — άρση κυρώσεων, αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων, αποζημίωση, έλεγχος του Ορμούζ — δεν είναι βάση διαπραγμάτευσης. Είναι απαραίτητες προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν πριν αρχίσει οποιαδήποτε συζήτηση. Και το Ιράν το γνωρίζει — γιατί έχει ήδη εξαπατηθεί μια φορά.
Ο Αγιατολάχ δεν απείλησε. Απλά είπε: «Είναι υπό νέα διοίκηση.» Τρεις λέξεις. Αλλά οι τρεις αυτές λέξεις αλλάζουν τα πάντα.
Γιατί οι ΗΠΑ — με τον Τραμπ — είχαν ήδη δεσμευθεί σε δεσμεύσεις προς τον Λίβανο, την Υεμένη και το Ιράκ — και μετά ξαφνικά απέσυραν τα πάντα, υπό πίεση του Ισραήλ και των σιωνιστικών κύκλων. Το Ιράν θυμάται. Το Ιράν δεν ξεχνά.
Η Χάρτινη Τίγρης
Και εδώ βρίσκεται το πιο συγκλονιστικό συμπέρασμα — όχι από αντιαμερικανική προπαγάνδα, αλλά από δύο Αμερικανούς που γνωρίζουν πώς λειτουργεί ο στρατός της χώρας τους:
Ο Ρίτερ χαρακτήρισε τις απειλές του Τραμπ ως κενές κουβέντες. Γιατί: οι ΗΠΑ είχαν εξαντλήσει όλους τους καλούς στόχους. Περαιτέρω βομβαρδισμοί θα ήταν καθαρά εγκλήματα πολέμου — και ο αμερικανικός στρατός είχε καταστήσει σαφές ότι δεν θα εκτελούσε παράνομες εντολές.
Δεν υπήρχαν άλλα πυρομαχικά μεγάλου βεληνεκούς. Η ιρανική αεράμυνα δεν είχε ηττηθεί. Το ιρανικό ναυτικό ήταν άθικτο. Η αποτυχημένη επιχείρηση στο Ισφαχάν ήταν μια «καταστροφή της Ερήμου Ένα» — ένα αποτέλεσμα τόσο καταστροφικό που η ίδια η ρητορική της κυβέρνησης αναγκάστηκε να το καλύψει με παραπληροφόρηση.
Και το συμπέρασμα; Με τα λόγια του Ρίτερ: «Οι ΗΠΑ είναι μια χάρτινη τίγρης. Δεν έχουμε πλέον καμία στρατιωτική δυνατότητα.»
Και ο Τζόνσον πρόσθεσε κάτι ακόμα πιο σκληρό: ο αμερικανικός στρατός είναι προσανατολισμένος σε μοντέλο του 20ού αιώνα. Τα αεροπλανοφόρα και οι αμφίβιες επιχειρήσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν υπερυπερηχητικά όπλα και σμήνη drones. Οι Πεζοναύτες είχαν καταργήσει τα τανκς τους. Ο στρατός ήταν πολύ μικρός. Και το Ιράν είχε κρύψει — κυριολεκτικά — όλα του τα σημαντικά όπλα σε υπόγειες εγκαταστάσεις.
Τι Σημαίνει Αυτό για τον Κόσμο;
Αν οι ΗΠΑ είναι χάρτινη τίγρης — και αυτό το λένε δικοί τους άνθρωποι, όχι Ρώσοι, όχι Ιρανοί — τότε η ανάλυση του Ρίτερ έχει τεράστιες συνέπειες:
Πρώτον, η Κίνα παρακολούθησε. Και είδε — μέσα σε λίγες μέρες — ότι η Αμερική δεν μπορεί να υπερασπιστεί ούτε την Ταϊβάν. Γιατί αν δεν μπορεί να νικήσει το Ιράν — μια χώρα χωρίς αεροπλανοφόρα, χωρίς στόλο παγκόσμιας εμβέλειας, χωρίς βάσεις σε όλον τον πλανήτη — τότε πώς μπορεί να αντιμετωπίσει την Κίνα;
Δεύτερον, η πυρηνική διαμάχη δεν είναι θέμα αναγκαιότητας. Είναι θέμα υπερηφάνειας. Αλλά το Στενό του Ορμούζ — αυτό είναι θέμα επιβίωσης. Και το Ιράν το γνωρίζει. Και για αυτό το κρατάει κλειστό.
Τρίτον, η εκεχειρία — αν κάποτε έρθει — δεν θα έρθει επειδή οι ΗΠΑ το θέλουν. Θα έρθει επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή. Και αυτό — σε έναν κόσμο που πίστευε ότι η Αμερική είναι αήττητη — αλλάζει τα πάντα.
Η Αισιοδοξία που Δεν Περιμένεις
Και μέσα σε όλη αυτή τη σκληρή διάγνωση, ο Ρίτερ κατέληξε με κάτι που δεν περίμενε κανείς: αισιοδοξία.
«Δεν υπάρχει εκεχειρία — αλλά είμαι πολύ αισιόδοξος ότι θα υπάρξει.»
Γιατί; Γιατί και οι δύο πλευρές έχουν φτάσει στο μέγιστο επίπεδο κλιμάκωσης. Περαιτέρω βήματα θα σήμαιναν «μόνιμη ζημιά» — για τον Τραμπ πολιτικά (που ενδιαφέρεται μόνο για την κληρονομιά του), και για το Ιράν οικονομικά (που έχει υποσχεθεί στον λαό του ευημερία για 47 χρόνια). Η λογική της αμοιβαίας καταστροφής — αυτή που κράτησε ήρεμους τους Σοβιετικούς και τους Αμερικανούς κατά τον Ψυχρό Πόλεμο — εξακολουθεί να ισχύει.
Αλλά μόνο αν κάποιος — σε κάποια στιγμή — κάτσει στο τραπέζι πραγματικά. Όχι με «προάγγελους εκεχειρίας». Όχι με δεκαπέντε και δέκα σημεία. Αλλά με την αποδοχή της πραγματικότητας: ότι ο κόσμος αλλάξει, ότι η μονοπολικότητα τελείωσε, και ότι η μόνη διέξοδος — όπως λέει και ο Ντούγκιν — είναι η πολυπολικότητα.
Και μέχρι τότε; Το Στενό του Ορμούζ παραμένει κλειστό. Ο πλανήτης παραμένει ομηρος. Και η χάρτινη τίγρης — η αμερικανική στρατιωτική υπεροχή — κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζει αυτό που βλέπει.
