Στο προηγούμενο άρθρο (ΤΟ ΤΡΑΧΩΝΙ, Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ) έκανε την εμφάνισή του ένα απροσδόκητο 666, το οποίο το… προσπεράσαμε τροποποιώντας το. Δεν μας αρέσει βέβαια να εμφανίζεται αυτός ο αριθμός σε αναλύσεις που σχετίζονται με τον Άγιο Βασιλέα Ιωάννη. Υπάρχει κάποιος βαθύτερος λόγος που εμφανίστηκε αυτός ο αριθμός; Και, επιπλέον, μήπως και ο αριθμός ΔΥΟ, τον οποίο προσθέσαμε στο 666, έχει έναν βαθύτερο συμβολισμό; Η απάντηση είναι θετική.
Αν και δώσαμε πολλές εξηγήσεις για το αν είναι θεολογικά εφικτή η (κατά χάρη) ισοθεΐα και παρότι υπενθυμίσαμε ποίος είναι ο αληθινός χριστιανικός τρόπος επίλυσης τέτοιου τύπου ζητημάτων, είναι βέβαιο ότι μία αρκετά μεγάλη μερίδα ανθρώπων τα θεωρεί αυτά ΜΕ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ λανθασμένα και ανυπόστατα. Δεν αναφερόμαστε σε εκείνους που έχουν αμφιβολία την οποία καταθέτουν στον Χριστό, διότι αυτοί πορεύονται τον δρόμο που θα τους οδηγήσει στην αλήθεια. Αναφερόμαστε σε εκείνους που δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι ο προφητευόμενος, τον οποίο παρουσιάζουμε, είναι ένας αντίχριστος.
Αν συνδυάσουμε και τις δύο απόψεις, την θετική (που πρεσβεύουμε εμείς) και την αρνητική, προκύπτει ότι Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ. Όχι ένας αντίχριστος, αλλά ένας φαινόμενος αντίχριστος. Δηλαδή ένας που ΜΟΙΑΖΕΙ να είναι αντίχριστος, παρότι δεν είναι στην πραγματικότητα. Έχουμε, δηλαδή, δύο πράγματα: κάτι εξωτερικό (φαινόμενο), κάτι που φαίνεται, την «όψη», και κάτι άλλο, διαφορετικό, την αλήθεια, την ουσία, που κρύβεται πίσω από αυτό που φαίνεται. Ταιριάζει εδώ να θυμηθούμε τον λόγο του Χριστού: ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ ΚΑΤʼ ΟΨΙΝ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΑΝ ΚΡΙΣΙΝ ΚΡΙΝΑΤΕ (Ιωαν, 7, 24).
Επομένως η εμφάνιση του αντίχριστου συμβόλου 666, αρχίζει να αποκτά νόημα: Είναι μια ΦΑΙΝΟΜΕΝΗ ιδιότητα του προφητευόμενου.
Μπορούμε ήδη να πούμε ποία είναι η αποστολή του προφητευόμενου: ΝΑ ΜΙΜΗΘΕΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ, ΧΩΡΙΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΝΑ ΑΜΑΡΤΗΣΕΙ. Αυτή είναι η δεύτερη συνεισφορά στην ολική κατάργηση της αμαρτίας, συμπληρωματική της άλλης που έγραψε ο προφητευόμενος στο άρθρο Τι θα γίνει με τους αμετανόητους που θα ριχθούν στην αιώνια κόλαση; Θα κολάζονται ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;
Ο προφητευόμενος μιμείται το κακό, χωρίς να μετέχει, κατά την ουσία, σε αυτό. Μόνον κατά τα φαινόμενα ΜΟΙΑΖΕΙ να μετέχει στην αμαρτία. Στην πραγματικότητα δρα εν Χριστώ, έστω κι αν κανένας χριστιανός, ούτε άγιος, δεν θα μπορούσε να τον μιμηθεί (ποίος μπορεί να πει ότι είναι ισόθεος;).
Το θέμα της μίμησης του κακού δεν εξαντλείται στην «διακήρυξη» της ισοθεΐας, αλλά έχει κι άλλες όψεις, ορισμένες από τις οποίες ήδη ενεργούνται σε ήπια μορφή. Η πλήρης απομίμηση του κακού θα τελεστεί στην βασιλεία της Κωνσταντινούπολης. Κι επειδή τα έργα που θα τελεστούν θα είναι παράδοξα, θα ενημερωθούν πρώτα χίλιοι εκλεκτοί χριστιανοί της μελλοντικής εκείνης εποχής, για τους οποίους έχει γραφτεί η ακόλουθη προφητεία του Τραχωνίου: «Όταν ο νέος αυτοκράτωρ ΙΩΑΝΝΗΣ λειτουργήσει την Αγία Σοφία θα μπει στο ιερό από το πλάι του ναού αφού ο εξωτερικός τοίχος θα ανοίξει με θαυμαστό τρόπο και μετά θα ξανακλείσει πίσω του. Πριν την πρώτη θεία λειτουργία θα ειδοποιηθούν χίλιοι εκλεκτοί για να παραστούν. Όταν ειδοποιηθούν θα πρέπει να πάρουν μαζί τους ένα κομμάτι ψωμί και ένα μπουκάλι νερό, να μπουν στο πλοίο και, χωρίς να πουν τίποτα σε κανέναν, να σαλπάρουν για την Πόλη.»
Η πρόσληψη (μίμηση) των κακών έργων από τον προφητευόμενο είναι κάτι βαθύτερο από τις «αταξίες» και τις άλλες φαινομενικές αμαρτίες που διαπράττει ένας άγιος, συνήθως «δια Χριστόν σαλός». Επειδή ο προφητευόμενος φέρει την πληρότητα της χάριτος στον ίδιο βαθμό με τον Χριστό, η πρόσληψη από τον προφητευόμενο των κακών έργων, χωρίς ο ίδιος να αμαρτάνει, έχει συνέπειες παγκόσμιες, όσον αφορά την ολική εξουδετέρωση των αμετανόητων αμαρτιών και την τελική σωτηρία των αμετανόητων αμαρτωλών.
Το ότι το 666 συνδέεται όχι μόνον με τον αντίχριστο, αλλά και με τον προφητευόμενο, το λέει η Αγία Γραφή στην Αποκάλυψη, στην πιο προφανή της ερμηνεία, την οποία όμως κανείς δεν διατυπώνει, για μην καταλήξει, καθώς νομίζει, σε άτοπο. Αντιγράφω το κείμενο (κεφ. 13, στ. 17-18): «και ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού. Ώδε η σοφία εστίν. ο έχων νουν ψηφισάτω…». Πού είναι η σοφία («Ώδε [=εδώ] η σοφία εστίν»); Μα φυσικά στον «αριθμόν του ονόματος αυτού», δηλαδή στο 666. Επειδή, όμως, είναι παράλογο, άτοπο, να βρίσκεται η σοφία μέσα στον αντίχριστο αριθμό 666, γιʼ αυτό δίδονται άλλες ερμηνείες, όπως ότι «εδώ χρειάζεται σοφία για να καταλάβει κανείς». Οι ερμηνείες αυτές είναι σωστές και δεκτές, αλλά δεν εκτοπίζουν την πρώτη ερμηνεία. Η πρώτη ερμηνεία λέει ότι μέσα στο 666 βρίσκεται η σοφία. Σοφία, εδώ, είναι ο προφητευόμενος (βλ. άρθρο Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΧΩΝΙ), ο οποίος μιμείται, χωρίς αμαρτία, τα έργα που αντιστοιχούν στο 666. Αυτά, βεβαίως, δεν καταργούν την σύνδεση του 666 με τον αντίχριστο που μέλλει να έρθει. Απλώς προστίθεται στα ήδη γνωστά μια επιπλέον, άγνωστη έως τώρα, ερμηνεία, σχετική με τον προφητευόμενο.
Έχουμε πει ότι πολλά χωρία της Αγία Γραφής που μιλούν για τον Χριστό, αναφέρονται και στον προφητευόμενο. ΤΩΡΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΟΛΛΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ (όχι μόνον για τον αντίχριστο) ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ, μέσω κατάλληλης ερμηνείας, ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟ.
Σε αυτό το πλαίσιο, αποκτά ΆΛΛΟ ΈΝΑ ΝΟΗΜΑ ΤΟ «ΚΑΚΟΤΕΧΝΟ» ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΤΡΑΧΩΝΙΟΥ. Βλ. άρθρο ΕΝΑΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟ: «υπάρχουν και άλλοι λόγοι» (για το κακότεχνο των παραστάσεων του Τραχωνίου). Μοιάζει να είναι «αντίχριστες» οι παραστάσεις. Κι έτσι είναι, αλλά μόνον φαινομενικά, με τον τρόπο που εξηγήσαμε.
Η λειτουργία του «φαινομενικού» είναι πολύ σημαντική. Αν όλοι πίστευαν ότι ο προφητευόμενος είναι όντως κατά χάρη ισόθεος και ότι όλα τα έργα του (μετά τον εξαγιασμό του) είναι κατά Θεόν, άγια και αναμάρτητα, ακόμη κι αν μοιάζουν αντίχριστα, τότε όλοι θα πίστευαν στην ουσία των πραγμάτων και κανένας δεν θα έμενε στα «φαινόμενα». Οπότε η πρόσληψη (μίμηση) των αντίχριστων έργων από τον προφητευόμενο, δεν θα λειτουργούσε, δεν θα ήταν απομίμηση του κακού. ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΕΙΧΕ ΜΟΝΟΝ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ. Αντίθετα, Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ (Τούτο, όμως, δεν σημαίνει ότι οι αμετανόητοι άπιστοι θα αποφύγουν την κόλαση, έστω κι αν είναι προσωρινή. Άρα τους συμφέρει η πίστη).
Κι ερχόμαστε τώρα στον αριθμό ΔΥΟ.
Ο Χριστός σώζει όσους πιστεύουν σε Αυτόν αληθινά (= με έργα πίστεως). Ο προφητευόμενος σώζει όλους τους άλλους. Επομένως τα δύο σωτηριολογικά έργα (Χριστού και προφητευόμενου) έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα. ΑΥΤΟΣ Ο ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΟΝ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΑΕΤΟ. Ο Δικέφαλος Αετός δεν είναι μόνον σύμβολο των αυτοκρατόρων της τελευταίας ιστορικής φάσης του Βυζαντίου, που παρέλαβε αργότερα η Εκκλησία. ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ. Συμβολίζει, συνοπτικά, τον Χριστό και τον προφητευόμενο, τη ΔΙΠΛΗ ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Αυτό εκφράζει ο αριθμός ΔΥΟ.
Επειδή ο προφητευόμενος έχει προσλάβει, στο σύνολό της, τη χάρη του Χριστού, έπεται ότι έχει προσλάβει και το σωτηριολογικό έργο του Χριστού. Παρότι η σωτηρία των πιστών είναι έργο του Χριστού, η πρόσληψη αυτού του έργου από τον προφητευόμενο, δίνει στο σωτηριολογικό έργο του Χριστού μία «διπλή κεφαλή». Άρα, οι πιστοί θα σώζονται, στο εγγύς μέλλον, από δύο πρόσωπα (παρότι η συμμετοχή του προφητευόμενου δεν είναι αναγκαία). Αυτό δηλώνει η προφητεία του Τραχωνίου: «ΜΟΛΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑ ΙΗΣΟΥ». Διότι η σωτηρία των πιστών θα περνά πλέον, παράλληλα με τον Χριστό, και από τον προφητευόμενο. Αυτή είναι μία άλλη ερμηνεία του ΔΥΟ και του ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ ΑΕΤΟΥ.
