Δημήτρης Ποντίκας : “Το να μην σκέφτεσαι δημιουργικά είναι το αληθινό όπλο μαζικής καταστροφής και το χρησιμοποιούν εναντίον σου κάθε μέρα.”

Δημήτρης Ποντίκας

Οι προβοκάτσιες δεν είναι καινούργιες.

Είναι μηχανισμοί εξουσίας για όσους δεν σκέφτονται. Από το Λουζιτάνια στο Περλ Χάρμπορ και από το Βιετνάμ στην Ουκρανία, η Ιστορία επαναλαμβάνεται όταν δεν τη μαθαίνεις.

Όταν κυκλοφορεί η είδηση ότι Βρετανία και Ουκρανία σχεδιάζουν “προβοκάτσια” με σοβιετική τορπίλη για να χτυπηθεί αμερικανικό σκάφος στη Βαλτική, με σκοπό να εμπλακούν πολεμικά οι ΗΠΑ με τη Ρωσία, ο νους του ανυποψίαστου ανθρώπου καταφεύγει είτε στον φόβο είτε στην απελπισία. Εκεί ακριβώς ποντάρουν όσοι σχεδιάζουν πολέμους χωρίς να τους δηλώνουν δημόσια. Στο ατομικό και συλλογικό μυαλό κάθε έθνους που δεν έχει εκπαιδευτεί να σκέφτεται. Στο πλήθος που αντιδρά με ένστικτο, με συναίσθημα και όχι με αναλυτική κρίση. Σε κάθε άτομο που φοβάται, που θυμώνει, αλλά δεν διερωτάται “ποιος ωφελείται από όλο αυτό;”, “ποιος κινεί τα νήματα στο άρρητο χωροχρονικό πλαίσιο;”.

Αυτό που παρουσιάζεται ως είδηση σήμερα, είναι το αποτέλεσμα πολιτικής τεχνικής μηχανορραφίας αιώνων. Αγγληστί, το λένε false flag operations ή στα ελληνικά, προβοκάτσιες. Ιστορικά, τα παραδείγματα κοινωνικής μηχανικής χειραγώγησης, όπου η εξουσία έγινε ο σεναριογράφος του κάθε πολέμου είναι αμέτρητα. Ας δούμε μόνο μερικά που έγιναν τον 20ο και 21ο αιώνα.

1. Το Λουζιτάνια και η είσοδος των ΗΠΑ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1915, το βρετανικό επιβατηγό πλοίο Lusitania τορπιλίζεται από γερμανικό υποβρύχιο. Πεθαίνουν 1.198 επιβάτες, ανάμεσά τους 128 Αμερικανοί. Η κοινή γνώμη σοκάρεται. Και όμως, το πλοίο μετέφερε πολεμικό υλικό για τη Βρετανία με μυστική συμφωνία Άγγλων και Αμερικανών ως δόλωμα προς τον πληθυσμό των ΗΠΑ και το γνώριζε η Ουάσινγκτον. Η Γερμανία είχε προειδοποιήσει δημοσίως να αποφύγουν οι ΗΠΑ τη μεταφορά πολεμικού υλικού με αναρτήσεις σε αμερικανικές εφημερίδες. Η Αμερική χρησιμοποίησε τον θάνατο αμάχων για να μπει στον πόλεμο. Όχι για δικαιοσύνη αλλά για γεωπολιτική εξυπηρέτηση.

2. Περλ Χάρμπορ, η επίθεση που όχι μόνο γνώριζε η Ουάσιγκτον, αλλά που την προκάλεσαν οι ίδιοι οι Αμερικανοί
Στις 7 Δεκεμβρίου 1941, η Ιαπωνία επιτίθεται στον αμερικανικό στόλο στο Περλ Χάρμπορ. Ο Ρούζβελτ κηρύσσει τον πόλεμο στην Ιαπωνία και στον Άξονα. Ο αμερικανικός λαός χειροκροτεί για την είσοδο των ΗΠΑ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τι δε λένε τα σχολικά εγχειρίδια και το θυμάμαι έντονα διότι αρχές της δεκαετίας του 90 σηκώθηκα όρθιος να κάνω μάθημα στην τάξη για το ιστορικό αυτό γεγονός με κάθε λεπτομέρεια και στο τέλος της εκπαιδευτικής ώρας καθηγητής και συμμαθητές με κοιτούσαν αποσβολωμένοι.

Οι ΗΠΑ είχαν ήδη αποκρυπτογραφήσει τις ιαπωνικές επικοινωνίες και ήξεραν την ημερομηνία επίθεσης. Τα αμερικανικά στρατηγικά πλοία είχαν αποσυρθεί λίγες μέρες πριν την επίθεση. Οι Αμερικανοί είχαν εφαρμόσει σκληρό εμπάργκο πετρελαίου και υλικών προς την Ιαπωνία που μέχρι εκείνη την ώρα την τροφοδοτούσαν με κάθε νευραλγική στρατηγική πρώτη ύλη και είχαν στήσει το τέλειο “δόλωμα” στη Χαβάη, για να ωθήσουν την Ιαπωνία στο πρώτο πλήγμα. Ο πόλεμος για τις ΗΠΑ ήταν επιθυμητός, χρειαζόταν απλώς η αφορμή για να πειστεί η κοινή γνώμη.

3. Η μικρασιατική εκστρατεία στο τελευταίο της σκέλος. Η Ελλάδα ως εργαλείο των Βρετανών
Το 1921, ο ελληνικός στρατός βρίσκεται προ των πυλών της Άγκυρας. Όχι γιατί απειλούνταν η Σμύρνη ή η Ελλάδα, αλλά γιατί η Αγγλία ήθελε επιπρόσθετη πίεση στον Κεμάλ για να παραχωρήσει η Τουρκία τα πετρέλαια της Μοσούλης στους Άγγλους. Η Ελλάδα έγινε μοχλός διαπραγμάτευσης χωρίς να το γνωρίζει ο λαός της. Ο παππούς μου από τον οποίο έχω πάρει το όνομά, βρίσκεται θαμμένος εκεί διότι έπραξε το καθήκον του. Οι στρατιώτες πέθαναν για μια “Μεγάλη Ιδέα” αλλά εξυπηρετούσαν μια μεγαλύτερη αυτοκρατορική απάτη προς ένα ευκολόπιστο Έθνος και ένα εξουσιαστικό πολιτικό δυναμικό μαριονέτες των Άγγλων.

4. Ο Κόλπος του Τόνκιν, ένα ψέμα που άναψε τον πόλεμο στο Βιετνάμ
Το 1964, οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι το πλοίο τους USS Maddox δέχθηκε επίθεση από βορειοβιετναμικά σκάφη. Η Αμερικανική Γερουσία εγκρίνει μαζικά τον πόλεμο. Χρόνια μετά, αποκαλύφθηκε πως δεν έγινε ποτέ επίθεση στο πολεμικό πλοίο αλλά ήταν ένα κατασκευασμένο αφήγημα από τις μυστικές υπηρεσίες σε άριστη συνεργασία με τους δημοσιογράφους για να επεκταθεί η αμερικανική επέμβαση στην περιοχή. Αποτέλεσμα; 58.000 Αμερικανοί νεκροί. Και εκατομμύρια Βιετναμέζοι. Για ένα βολικό ψέμα.

5. Η 11η Σεπτεμβρίου, η μητέρα όλων των “χρήσιμων καταρρεύσεων”
Το 2001, οι Δίδυμοι Πύργοι καταρρέουν μετά από τρομοκρατική επίθεση της Αλ Κάιντα. Ένα τραύμα παγκόσμιο που γιγαντώθηκε στις οθόνες επί καιρώ με την συνεργασία των δημοσιογράφων. Η Αμερική επιτίθεται στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, υιοθετεί το δόγμα του προληπτικού πολέμου, εγκαθιδρύει παγκόσμια επιτήρηση και περνάει τον Πατριωτικό Νόμο. Όμως, το Ιράκ δεν είχε όπλα μαζικής καταστροφής. Η επίθεση αξιοποιήθηκε για να δικαιολογήσει διαρκή πόλεμο και πλήρη αστυνόμευση της κοινωνικής ζωής. Η κοινή γνώμη σε παγκόσμιο επίπεδο συναινεί στον περιορισμό των προσωπικών ελευθεριών της για λόγους “ασφάλειας”. Ακριβώς όπως είχαν προβλέψει συγγραφείς δεκαετίες νωρίτερα.

Τι συμβαίνει σήμερα και τι πραγματικά διακυβεύεται; Η νέα επικείμενη “προβοκάτσια” με ρωσικές τορπίλες που θα πλήξουν αμερικανικό σκάφος μέσω συνέργιας Ουκρανίας και Βρετανίας, αν επαληθευτεί, δεν θα είναι πρωτοτυπία αλλά θα είναι συνέχεια του ίδιου σεναρίου. Να παρουσιαστεί η Ρωσία ως απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια. Να εμποδιστεί η επανεκκίνηση του ρωσο-αμερικανικού ή ρωσο-ουκρανικού διαλόγου. Να νομιμοποιηθεί η διαιώνιση της πολεμικής βιομηχανίας και του κοινωνικού ελέγχου μέσω διαρκούς φόβου.
Γιατί πιάνουν αυτές οι προβοκάτσιες; Γιατί ο κόσμος δεν αντιστέκεται διαχρονικά σε κάθε τέτοια προσπάθεια;

Ο μέσος πολίτης δεν έχει μάθει να σκέφτεται μόνος του. Ζει με έτοιμες ερμηνείες, έτοιμους εχθρούς, και έτοιμες απαντήσεις. Δεν αναλύει και δεν συγκρίνει. Δεν ζητά αποδείξεις και κυρίως δεν έχει κάνει καμία υπαρξιακή δουλειά με τον εαυτό του. Εσωτερικά κενός, ευάλωτος σε κάθε σπόρο φόβου, εξαρτημένος από “πατρικές” φιγούρες (κόμμα, κράτος, τηλεόραση, ομάδα, ίνφλουενσερ, εταιρεία), δεν μπορεί να σταθεί μόνος του απέναντι στην προπαγάνδα που δέχεται. Και γι’ αυτό η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Όχι γιατί είναι γραμμένη να επαναληφθεί. Αλλά γιατί εμείς οι ίδοι δεν έχουμε αλλάξει. Είτε ζήσαμε στο παρελθόν, είτε ζούμε στο σήμερα, είτε στο αύριο.

Το μυαλό είναι το τελευταίο οχυρό. Αν δεν σκέφτεσαι, θα σκέφτονται άλλοι για σένα. Αν δεν αμφισβητείς, θα χειροκροτείς τους δήμιους σου.

Αν δεν διαβάζεις ιστορία, θα γίνεις το επόμενο θύμα της. Το να μην σκέφτεσαι είναι το αληθινό όπλο μαζικής καταστροφής και το χρησιμοποιούν εναντίον σου κάθε μέρα.

Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)