Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
Σε μια απόκρημνη γωνιά ψηλά στις ελβετικές Άλπεις, στέκεται σκαρφαλωμένη μια μέχρι πρότινος ασήμαντη πολίχνη, που όμως από το 1971 αποκτά σταδιακά δεσπόζουσα θέση στην διεθνή πολιτικοοικονομική σκηνή, καθώς φιλοξενεί αδιαλείπτως τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.
Στις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου κάθε έτους, το Νταβός της Ελβετίας προσελκύει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, αφού η αφρόκρεμα της πολιτικής, της οικονομίας και των επιχειρήσεων συγκεντρώνεται στο δημοφιλές χειμερινό θέρετρο των Άλπεων, όπου εν κρυπτώ και παραβύστω συμφωνούνται και καθορίζονται οι πολιτικές που θα επηρεάσουν την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Σημειώνουμε ότι στην ετήσια συνάντηση του Νταβός προσέρχονται δεκάδες πολιτικοί ηγέτες, οικονομικοί σύμβουλοι και διακεκριμένα στελέχη τεχνολογικών και τραπεζικών κολοσσών από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, προκειμένου να αναβαπτιστούν στην νεοταξίτικη κολυμβήθρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), που έχει εξελιχθεί σε μία άτυπη, αλλά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας παγκοσμιοποιητική δομή της υπερεθνικής ολιγαρχίας.
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του αδυσώπητου αρχινεοταξίτη Κλάους Σβαμπ, βασικού εμπνευστού και διαπρύσιου κήρυκα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», υποδέχεται κάθε χρόνο τον σκληρό πυρήνα της παγκόσμιας ελίτ, δηλ. αυταρχικούς ηγέτες, διαπλεκόμενους ολιγάρχες και διευθύνοντες συμβούλους καινοτόμων επιχειρήσεων, οι οποίοι στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις ανταλλάσσουν φιλοσοφημένες απόψεις για τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς εμπορίου και των γεωπολιτικών συγκρούσεων.
Όμως, την ίδια στιγμή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στις ιδιωτικές σουίτες σχεδιάζουν την επέκταση της κερδοφορίας των εταιρειών τους, την αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού από μια διαρκώς εξελισσόμενη τεχνητή νοημοσύνη και την προπαγανδιστική προώθηση προς κατανάλωση διατροφικών προϊόντων (π.χ. μπάρα πρωτεϊνης) και λοιπών εδώδιμων ειδών παρασκευασμένων από έντομα.
Επίσης, πολυάριθμοι, κορυφαίοι πολιτικοί, έχοντας λάβει την «τιμητική πρόσκληση» συμμετοχής στις εργασίες του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ, και κατέχοντας πλέον περίοπτη θέση στην ιεραρχία της άρχουσας ελίτ, δεν διστάζουν να υιοθετήσουν το νεοταξίτικο αφήγημα του ψηφιακού μετασχηματισμού, της πράσινης ανάπτυξης και της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, αδιαφορώντας για την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων που βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της επισιτιστικής κρίσης, της εργασιακής ανασφάλειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες και σε πριβέ συζητήσεις, οι «φιλάνθρωποι» δισεκατομμυριούχοι διαμορφώνουν –ερήμην των πολιτών– την παγκόσμια-περιφερειακή ατζέντα και την αρχιτεκτονική των διεθνών εξελίξεων, «παίζοντας στα ζάρια» την τύχη των εθνών και των λαών, ενώ δεν παύουν να μηχανεύονται τρόπους εξάλειψης της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
Διεφθαρμένοι πολιτικοί ηγέτες και άπληστοι ολιγάρχες συντονίζουν τις ενέργειές τους, αποξηλώνοντας αργά και σταθερά το πλέγμα προστασίας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και «στρώνοντας το χαλί» στην κινεζοποίηση της πνευματικά και ηθικά εκμαυλισμένης δυτικής κοινωνίας, καθώς προωθούν τις απάνθρωπες πολιτικές βιομετρικής ταυτοποίησης, κοινωνικής βαθμολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης.
ΠΟΛΥΚΡΙΣΗ
Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις –κυρίως του δυτικού κόσμου– επιδιώκουν επίμονα και μεθοδικά την επίτευξη των στόχων της Μεγάλης Επανεκκίνησης, θέτοντας σε άμεση προτεραιότητα την υλοποίηση του «εωσφορικού πρότζεκτ», που θα φέρει την τριπλή κωδική ονομασία: Παγκόσμια κυβέρνηση, Ψηφιακή επιτήρηση, Έλεγχος του Ανθρώπου.
Πριν ακριβώς από τρία χρόνια, στην παγκόσμια κυβερνητική σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ένας εκ των ομιλητών προέβη σε μια αξιοπρόσεκτη πολιτική δήλωση, καθώς αναφέρθηκε ευθέως στην ανάγκη ύπαρξης ενός παγκόσμιου σοκ, προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός της συγκρότησης μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.
Ο καθηγητής Οικονομίας και διευθυντής του IMD World Competitiveness Center (το οποίο κατοικοεδρεύει στην Ελβετία, όπως άλλωστε και το WEF) Arturo Bris δήλωσε μεταξύ άλλων και τα εξής:
«…αλλά για εμένα το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα οδεύσουμε σε αυτόν τον παγκόσμιο μετασχηματισμό. Δεν μπορεί να είναι σταδιακή αυτή η όδευση. Πρέπει να συμβεί μέσα από ένα συγκεκριμένο παγκόσμιο σοκ, το οποίο θα συμβεί, ώστε να συνεχίσουμε αυτή την ολοκληρωτική διαδικασία»1.
Εν έτει 2023, στις συζητήσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ κυριάρχησε μεταξύ των μεγιστάνων του πλούτου και της πολιτικής η έννοια της «πολυκρίσης», ένας όρος που επινοήθηκε κατά την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, αλλά τέθηκε «επί τάπητος» μόλις το 2016 από τον τότε πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλώντ Γιούνκερ.
Οι πονηροί Νεοταξίτες, υιοθετώντας τον όρο «πολυκρίση», επιδιώκουν να καλλιεργήσουν στους πολίτες ένα βασανιστικό αίσθημα μόνιμης ανησυχίας και ανασφάλειας, που θα προπαρασκευάσει την μελλοντική τους συμμόρφωση σε κάθε προκλητική και παράλογη εντολή της αυταρχικής εξουσίας.
Την ίδια στιγμή, όσοι επαναλαμβάνουν το αφήγημα του φόβου επιχειρούν, όχι μόνο να χειραγωγήσουν την ανθρωπότητα, αλλά να εμφυτεύσουν στο μυαλό των ανθρώπων την ισχυρή πιθανότητα μιας επικείμενης παγκόσμιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης υπό την μορφή πολλαπλών και αλληλοδιαδεχόμενων γεγονότων που θα συνδέονται με την πρόκληση γεωπολιτικών συγκρούσεων σε διαφορετικά μέρη του πλανήτη, την αποσταθεροποίηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, την κατάρρευση του διαδικτύου και την έλλειψη επάρκειας σε νερό, τρόφιμα και ενέργεια.
ΝΤΑΒΟΣ 2026
Βέβαια, στην φετινή συνάντηση του Νταβός επιβεβαιώθηκε η εκκωφαντική κατάρρευση του αφηγήματος που ήθελε την διεθνή τάξη να βασίζεται σε κανόνες, αφού καθίσταται ορατό ότι οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες, τα οικονομικά συμφέροντα και ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων δεν υπακούουν πλέον στους θεμιτούς περιορισμούς του διεθνούς δικαίου, αλλά η υπεροψία της στρατιωτικής και τεχνολογικής ισχύος διαμορφώνει τις παγκόσμιες εξελίξεις μακριά από την αίθουσα συνεδριάσεων της ολομέλειας του Ο.Η.Ε.
Κομβικό γεγονός στις συζητήσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ αποτέλεσε η βαρυσήμαντη ομιλία του Καναδού Πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ, ο οποίος διατύπωσε την άποψη ότι έχει επέλθει το τέλος της παλαιάς τάξης πραγμάτων2, καθώς οι μαξιμαλιστικές επιδιώξεις των ισχυρότερων κρατών χωρίς το πολύτιμο θεσμικό ανάχωμα του διεθνούς δικαίου θα καθορίσουν την νέα σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα που θα έχει αποστασιοποιηθεί από τις βασικές αρχές της αλληλεγγύης, της συλλογικής επίλυσης των διεθνών προβλημάτων και του σεβασμού στην εδαφική κυριαρχία και ακεραιότητα των κρατών.
Παρακολουθώντας κανείς την ομιλία του Αμερικανού προέδρου στο Νταβός3, θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι στερείται κάθε διπλωματικού τακτ και αβρότητας, αποτελώντας μνημείο πολιτικού αμοραλισμού, επίδειξης στρατιωτικής ισχύος, υπονόμευσης της Βορειοατλαντικής συμμαχίας, αλλά και «γεωπολιτικής απληστίας», δεδομένου ότι ο ένοικος του Λευκού Οίκου υποσκάπτει χωρίς ίχνος ντροπής την εθνική κυριαρχία της Δανίας, επιδιώκοντας είτε με το καλό (διαπραγματεύσεις), είτε με το άγριο (χρήση ένοπλης βίας) να αποσπάσει το αρκτικό νησί της Γροιλανδίας.
Έτσι, ο Ντόναλντ Τραμπ εισάγει στο περιβάλλον των διεθνών σχέσεων τον ιστορικό αναθεωρητισμό, που θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα, όχι μόνο στην επαναχάραξη των συνόρων, αλλά και στην αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια σταθερότητα και ασφάλεια.
Η αδιανόητη απαγωγή και σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο –κατά παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου που απαγορεύει ρητά την χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και κάθε εθιμικής διπλωματικής ασυλίας που προστατεύει τον εκάστοτε εν ενεργεία πρόεδρο κυρίαρχου κράτους– είχε ως σκοπό να θέσει την χώρα της Λατινικής Αμερικής υπό τον ασφυκτικό πολιτικό, οικονομικό και πετρελαϊκό έλεγχο των Η.Π.Α.
Οι μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών της Αμερικής σχεδίασαν και εκτέλεσαν ενώπιον της εμβρόνητης παγκόσμιας κοινής γνώμης μια από τις θεαματικότερες επιχειρήσεις των τελευταίων δεκαετιών, προκαλώντας σημαντικό ρήγμα στο οικοδόμημα του Διεθνούς Δικαίου, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Τραμπ εκπέμπει στην διεθνή κοινότητα το μήνυμα της νομιμοποιήσεως της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας ως εργαλείου προώθησης γεωστρατηγικών σχεδιασμών και επιδιώξεων.
Με άλλα λόγια, ο Λευκός Οίκος, εκδηλώνοντας απροκάλυπτα την βαθιά του περιφρόνηση στην διεθνή έννομη τάξη, απενοχοποιεί την ανενδοίαστη πολιτική ένοπλης επέμβασης στο εσωτερικό τρίτου κυρίαρχου κράτους, «κάνοντας νεύμα» και στα υπόλοιπα ισχυρά κράτη να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Αμερικής, που, αν τελικώς συμβεί, θα οδηγήσει σε έναν αλληλοσπαρασόμενο κόσμο επιβουλής και ανατροπής των αντιπάλων καθεστώτων, καθώς και σε ένα φαύλο κύκλο αδιάκοπων πολεμικών συγκρούσεων.
ΜΕΤΑ-ΔΥΤΙΚΗ ΤΑΞΗ
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Αμερική επαναφέρει ξεδιάντροπα τις διεθνείς σχέσεις στον «αστερισμό της ζούγκλας», αφού το δίκαιο του ισχυρότερου» μεταβάλλεται σε μια άτυπη, αλλά πολύ ουσιαστική συνιστώσα καθορισμού και διαμόρφωσης των λεπτών γεωπολιτικών ισορροπιών.
Επομένως, οι μονομερείς και παράνομες ενέργειες των Η.Π.Α. που υλοποιούνται εκτός του πλαισίου του Διεθνούς Δικαίου σηματοδοτούν το τέλος της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων και την εγκαθίδρυση ενός νέου, άναρχου πολυπολικού κόσμου, ο οποίος δεν θα βασίζεται στις διεθνείς συνθήκες και σε πολυμερείς θεσμούς, αλλά θα χαρακτηρίζεται από τον πολιτικό κυνισμό, την ωμή επίδειξη ιμπεριαλιστικής ισχύος και την περιφρόνηση κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας.
Σε επίπεδο γεωπολιτικών συσχετισμών και προώθησης ενεργειακών συμφερόντων συντελούνται τεκτονικές αλλαγές που προαναγγέλλουν την επιταχυνόμενη μετάβαση από μία φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη σε μια μετα-δυτική παγκόσμια ηγεμονία, το περίγραμμα της οποίας παραμένει ακόμη ακαθόριστο και αδιευκρίνιστο.
Ο μετασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης είτε είναι ειρηνικός, είτε συγκρουσιακός αποτελεί το κρίσιμο διακύβευμα της διεθνούς πολιτικής, διότι από το είδος της μετάβασης θα εξαρτηθεί η φυσιογνωμία του 21ου αιώνα, αν δηλ. θα πρόκειται για έναν αιώνα, στον οποίο θα κυριαρχήσει το φάντασμα του πολέμου ή θα επικρατήσει το γελαστό πρόσωπο της ειρήνης.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 8-3-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 59.
