Ελευθέριος Ανδρώνης
Όταν η αντικατάσταση του πληθυσμού των Ελλήνων γίνεται αιχμή στρατηγικής που ανακοινώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο από φορείς για το δημογραφικό, τότε μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι οι Έλληνες βρίσκονται υπό απροκάλυπτο διωγμό.
Ο ανεξάρτητος επιστημονικός φορέας ΙΔΕΜ (Ινστιτούτο Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών) παρουσίασε τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα. Ανάμεσα στις παρεμβάσεις που προτείνονται, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει η αύξηση των μεταναστευτικών ροών (!), η οποία μάλιστα μεταφέρεται από μεγάλο συστημικό site ως «μονόδρομος» προκειμένου να καλυφθεί το εθνικό έλλειμμα σε πολίτες παραγωγικής ηλικίας.
Ξεκινώντας μια ανάλυση για την κρίσιμη ηλικιακή ομάδα γυναικών 25 έως 44 ετών που «εξαφανίζονται» από την Ελλάδα, ουσιαστικά το ΙΔΕΜ παρουσιάζει μια μη αναστρέψιμη κατάσταση που παρόλα τα κοινωνικοπολιτικά μέτρα που προτείνονται, κρίνεται απαραίτητη η εισαγωγή ξένου πληθυσμού. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τον ΙΔΕΜ η Ελλάδα «πρέπει να πετύχει θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο κατά 700 χιλιάδες άτομα έως το 2050» ή με άλλα λόγια 28 χιλιάδες μετανάστες ετησίως, για τα επόμενα 25 χρόνια!
«Μόνο με αυτό το μοντέλο ισοσκελίζεται η συνολική μείωση των εργαζομένων κατά 515 χιλιάδες άτομα στις ηλικίες 20-64 ετών έως το 2050», σημειώνει το ινστιτούτο. Είναι το κλασσικό τέχνασμα των «ειδικών» που προκαθορίζουν τις σταθερές μιας έρευνας, ώστε να καταλήξουν στο συμπέρασμα που θέλουν.
Και η στήριξη του παραδοσιακού μοντέλου οικογένειας; Η σωστή παιδεία; Η απόκρουση των πεποιθήσεων που προωθούν την ατεκνία; Η υποστήριξη της πολυτεκνίας; Η προστασία των αγέννητων παιδιών; Η εμπέδωση μιας συλλογικής ευθύνης για την επιβίωση του ελληνικού γένους; Τα κίνητρα για επαναπατρισμό των ομογενών; Όλα αυτά είναι «κινέζικα» για το ΙΔΕΜ, το οποίο αρκείται σε μια σειρά από τεχνοκρατικά «πασαλείμματα», αποκλειστικά και μόνο για τις οικονομικές αιτίες που επιδεινώνουν την υπογεννητικότητα, χωρίς όμως να θίγεται στο ελάχιστο η κοινωνική ρίζα του προβλήματος.
Λες και το πρόβλημα είναι μόνο οικονομικό. Λες και πχ. το 1940 λίγο πριν μπει η Ελλάδα στην Κατοχή, οι Έλληνες ήταν… πλουσιότεροι απ’ ότι σήμερα. Πάμφτωχοι ήταν κι όμως εκείνο το έτος καταγράφηκαν 179.500 γεννήσεις, ενώ μετά από μια πτωτική πορεία δεκαετιών, το 2025 φτάσαμε να καταποντιστούμε στις 65.000 γεννήσεις.
Επιδόματα πείνας για τη φτωχοποίηση των Ελλήνων και πληθυσμιακό «επίδομα» 700.000 «επενδυτών» ως αντίδοτο για τον αφανισμό των Ελλήνων, η πολιτική εξάρτησης που παρουσιάζεται ως ευεργέτημα είναι σε όλους τους τομείς ίδια. Και το πιο τραγικό είναι ότι δεν ντρέπονται πια να προβάλλουν τόσο ανθελληνικές θέσεις.
Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζεται σαν ξοφλημένη «επιχείρηση» πολιτών, που πρέπει οπωσδήποτε να πάρει «δάνειο» 700 χιλιάδων εισβολέων για να επιβιώσει ως χώρος, αλλά σε καμία περίπτωση ως χώρα. Και μάλιστα αυτά τα αίσχη εκφράζονται με ακαδημαϊκό μανδύα, ως πανάκεια «για το καλό μας». Δεν τους είναι αρκετή η καταστροφή από την αθρόα λαθρομετανάστευση τόσων ετών που έχει «βουλιάξει» τις αντοχές τις χώρας, εισηγούνται και νέα πληθυσμιακά «πεσκέσια» που ανταγωνίζονται τον πληθυσμό της Θεσσαλονίκης.
Και δεδομένου του γεγονότος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των λαθρομεταναστών είναι άντρες ισλαμιστές, οι προτάσεις σαν του ΙΔΕΜ εμμέσως αποσκοπούν στα προγράμματα οικογενειακής επανένωσης (με τελικό στόχο τη νομιμοποίηση της πολυγαμίας) και δευτερευόντως παροτρύνουν την επιμειξία, ώστε να δημιουργηθεί σταδιακά μια πολυπολιτισμική Βαβέλ.
Η ακαδημαϊκή οξυδέρκεια τέτοιων… φωστήρων, επεκτείνεται μόνο μέχρι τα πληθυσμιακά ελλείμματα, αδιαφορώντας για τους εθνικούς κινδύνους από την ασυμφωνία πολιτισμών, την εισαγωγή θεοκρατικών ιδεών, την τρομοκρατία, τον αφανισμό του ελληνικού στοιχείου, τις γεωπολιτικές απειλές και τόσα άλλα ζητήματα.
Με ένα απλό πακέτο μέτρων που θα στόχευε στην αποθάρρυνση της ασυδοσίας των αμβλώσεων, αμέσως η χώρα θα μετρούσε δεκάδες χιλιάδες επιπλέον γεννήσεις ετησίως. Με ένα ακόμα πλαίσιο κινήτρων για επιστροφή ομογενών ή μετοικισμό ελληνορθόδοξων ή άλλων φίλιων πληθυσμών (πχ. από Συρία, Αρμενία ή Λίβανο), θα μπορούσε να επιτευχθεί μια επιπλέον σημαντική ανακούφιση του προβλήματος.
Όμως είναι παραπάνω από εμφανές ότι αυτές οι λύσεις δεν είναι επιθυμητές από το νεοταξικό σύστημα. Η μετακίνηση πληθυσμών και η προώθηση της παγκοσμιοποίησης είναι οι μόνες επιτρεπτές πολιτικές, σε μια Ευρώπη που επιθυμεί μανιωδώς να γίνει το πρώτο μοντέλο γκλομπαλιστικής αυτοκτονίας.
