Αυτό που έγινε με τη σύναψη της «Συνθήκης των Πρεσπών», αγγίζει τα όρια του νομικά και πολιτικά «διαβολικού».
Ενώ συνάφθηκε μια
κανονική συνθήκη, της οποίας δεν μπορεί να αλλάξει ούτε ένα σημείο στίξης από το κείμενο που υπογράφηκε, με την προσθήκη της αναβλητικής αίρεσης της ολοκλήρωσης των διαδικασιών, κυρίως από την πλευρά των Σκοπιανών, γιατί τους Έλληνες τους έχει κυριολεκτικά «γραμμένους» το πολιτικό σύστημα, εντούτοις το έκαναν έτσι ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει νομικά κανένας Έλληνας, μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες, οπότε και ο ελληνικός λαός θα βρεθεί προ τετελεσμένων.
Συγκεκριμένα, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα, όπως υπαγορεύει το άρθρο 36 του Συντάγματος, αυτό ακριβώς το ίδιο κείμενο να υπογραφεί από τον ΠτΔ και τον υπουργό εξωτερικών, μετήλθαν το τέχνασμα να υπογραφεί μόνο από τον υπουργό των εξωτερικών.
Και τι σημαίνει αυτό, θα διερωτηθεί ο νομικά αδαής; Σημαίνει πάρα πολλά.
Αν υπογραφόταν το ίδιο κείμενο από τον ΠτΔ και τον υπουργό των εξωτερικών, έστω και αν περιελάμβανε και πάλι την πιο πάνω αναβλητική αίρεση, τότε θα είχαμε από τώρα μια κανονικά συναφθείσα συνθήκη και κάθε Έλληνας θα μπορούσε να προσφύγει στην ελληνική δικαιοσύνη και να την ακυρώσει ή να ματαιώσει τα αποτελέσματά της. Ειδικά αν αναφερόμαστε στην παράγραφο 1 του άρθρου 36 του Συντάγματος, ακόμα καλύτερα.
Όμως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ακολούθησε αυτή την συνταγματικά προβλεπόμενη διαδικασία, και τι έκανε; Υπέγραψε μόνο ο υπουργός των εξωτερικών. Για το έκανε αυτό;
Το έκανε για τον απλούστατο λόγο, για το ότι η υπογραφή αυτή ως υπουργική πράξη έχει ασυλία από τον έλεγχο της δικαιοσύνης. Δηλαδή είναι απρόσβλητη στα ελληνικά δικαστήρια. Θα μπορεί να προσβληθεί μόνο όταν ψηφιστεί πλέον από την ελληνική βουλή και τεθεί σε ισχύ. Όμως τότε, όλοι θα βρεθούμε προ τετελεσμένων γεγονότων.
Πιθανολογώ λοιπόν ότι αυτό το νομικά και πολιτικά «διαβολικό» τέχνασμα σκέφτηκαν και ακολούθησαν στην κυβέρνηση, προκειμένου να δέσουν τα χέρια του ελληνικού λαού και να τον οδηγήσουν δεμένο χειροπόδαρα στην εκχώρηση των δικαίων της Μακεδονίας μας.
