Μέσα στο ατίθασο καρναβάλι κοσμικών εννοιών (T.V.), που επιβάλλεται παράλληλα με την αίρεση του οικουμενισμού και την αυθάδεια του πολιτικού συστήματος, οι εκκλησιολογικά ώριμες θέσεις περί αγάπης, του μακαριστού Ιερωνύμου (Α΄), αποτελούν νησίδα πνευματική.
Το βιβλίο του «Είμαστε Χριστιανοί;» δεν εντάσσεται στις εκδόσεις κάποιου γνωστού εκδοτικού οίκου. Προφανώς η έκδοσή του οφείλεται σε (αποκλειστικά) δική του πρωτοβουλία, γι’ αυτό και χρειάζεται περιπλάνηση σε βιβλιοπωλεία – παλαιοπωλεία για να το βρει κάποιος. Αξίζει!
Για τον ορθό πνευματικό μετασχηματισμό προσώπου και κοινωνίας, στις σελίδες του βιβλίου υπάρχουν πλούσιες (ανάλογες) πατερικές – εκκλησιολογικές και Γραφικές προσεγγίσεις.
Εντύπωση προκαλεί η πνευματική οξυδέρκεια του Ιερωνύμου (Α΄), όταν υπογραμμίζει στην Π. Διαθήκη ένα χωρίο «που να μπορή να το πάρει κανείς, πως αποτελεί έναν υπαινιγμό για τον τρόπο, που μπορεί να εκδηλώσουμε την αγάπη μας προς το Θεό. Είναι ένας στίχος απ’ τη Σοφία Σολομώντος, που λέει:
«Αρχή… αυτής (της Σοφίας) η αληθεστάτη παιδείας επιθυμία, φροντίς δε παιδείας αγάπη, αγάπη δε τήρησις νόμων αυτής (Σοφ. Σολ. στ΄, 17-18)» (Βλέπε Σελ. 30).
Ο Απ. Πέτρος στη λογική – πνευματική παρουσίαση των αρετών στην Β΄ Επιστολή του (1, 3-11), θέτει πρώτη την Πίστη και τελευταία την αγάπη.
Αυτή την πνευματική διαβάθμιση των επιπέδων αρετής, προφανώς τη γνώριζε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος, γι’ αυτό και στο εσωτερικό του βιβλίου του σιωπάς, ακούγοντας μόνο το Λόγο. Γράφει ο ίδιος, σχετικά (Σελ. 95): «Όταν νομοθετή την ελεημοσύνη και την αγάπη προς τους ανθρώπους και μας ζητά να κάνωμε τον εαυτό μας οικτίρμονα, έχει βάλει έπαθλο πολύ μεγαλύτερο απ’ τη βασιλεία των Ουρανών, λέγοντας: «Όπως γένησθε όμοιοι του πατρός υμών του εν τοις ουρανοίς».
Συγκεφαλαιώνει ο Απ. Πέτρος κατά τρόπο ενοιολογικά επαρκή και κατά τρόπο κυριολεκτικά ανυπέρβλητο, την κλίμακα των αρετών, ότι δηλ. κατά βάθος ωφελεί τον άνθρωπο, σε επίπεδο πνευματικό, γνωσιοθεωρητικό, ως τα σταθερά μεγέθη της εν Χριστώ ζωής. Γράφει:
«και δι’ αυτό δε τούτο καταβαλόντες πάσαν σπουδήν προσθέσατε εις την πίστιν σας την αρετήν, εις δε την αρετήν την γνώσιν, εις δε την γνώσιν την εγκράτειαν, εις δε την εγκράτειαν την υπομονήν, εις δε την υπομονήν την ευσέβειαν, εις δε την ευσέβειαν την φιλαδελφίαν, εν δε τη φιλαδελφία την αγάπην».
1ο Σχόλιο: Έχω παρατηρήσει (γενικά) μεταξύ των πιστών (κληρικών – μοναχών και λαϊκών), ότι ανάγουν το σύνολο της πίστης τους εις την αρετήν («προσθέσατε εις την πίστιν σας την αρετήν» κατά τον Απ. Πέτρο) αλλά πάντα βλέπω, αποκομίζω την εντύπωση, ότι το μυαλό τους εργάζεται με βραδύτατους ρυθμούς σε πρόσθεση γνώσης. Πάντα με παραπέμπουν σε «ονομαστούς» κληρικούς, υπογραμμίζοντας την όσμωσή τους με τις θέσεις τους, χωρίς ποτέ να προβάλλουν μια ανάλυση πατερικών θέσεων∙ αδυνατούν δηλ. να κρατήσουν υψηλά το κύρος της Θεολογίας – Εκκλησιολογίας. Η πατερική γνώση θέτει ιδιαίτερα προβλήματα στρατηγικής και τακτικής εις την αντιμετώπιση των αιρέσεων, ενώ οι «σύγχρονοι» πιστοί ακολουθούν συστημική προσέγγιση της αιρέσεως του οικουμενισμού.
Ένας και πλέον αιώνας χωροχρονικής διεύρυνσης της ανοχής του οικουμενισμού, προβάλλεται (ακόμη) ως οικονομία. Ασφαλώς και δεν είναι (πλέον) οικονομία αλλά οπισθοχώρηση, ήττα! (τέλος σχολίου).
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος (Α΄) στο βιβλίο του ακολουθεί μια ζηλευτή ανάλυση πατερικής διδασκαλίας – θέσεων. Μέτρησα – διάβασα εκτεταμένα αποσπάσματα από Πατέρες της Εκκλησίας και Εκκλ. συγγραφείς (23 τον αριθμό) στο βιβλίο του. Περισσότερα, όμως, είναι τα χωρία από την Αγία Γραφή.
Η αγάπη προς το Θεό και τον άνθρωπο δεν είναι – σύμφωνα με το πνεύμα του Αρχιεπισκόπου – να πιστέψουμε πως όλος ο κόσμος μας ανήκει, μα εμείς είμαστε για όλο τον κόσμο.
Γράφει, σχετικά: «Η καινούργια λοιπόν εντολή του Κυρίου απευθύνεται κατ’ ευθείαν προς ένα σύνολο, ένα σώμα. Απευθύνεται στο σύνολο των μαθητών Του και κατόπιν σε όλους, όσοι θα θέλουν να είναι ή να γίνουν μαθητές Του (Σελ. 50).
Αναμφίβολα, η περίοδος που διανύουμε έχει εναγώνιο χαρακτήρα, διότι οι άνθρωποι δεν προσανατολίζονται στη βούληση της αγάπης προς τον Θεό και προς τον άνθρωπο.
Οι εξουσίες – κράτη δεν έχουν αφομοιώσει, ως κοινωνικά συστήματα, τις διαστάσεις της Αγάπης του Ευαγγελίου.
Τα κράτη αποκτούν δύναμη ισχύος και γνώσεως επάνω στο «εγώ-κέντρο» του πεπτωκότος ανθρώπου, δυστυχώς.
Συνέλεξα (γενικά) εκφράσεις-νοήματα της χριστιανικής διδασκαλίας και της Γραφής, επί των οποίων αναπτύσσεται το βιβλίο του Ιερωνύμου, όπως (παράδειγμα):
1) «Η αγάπη καρπός του Αγίου πνεύματος» 2) «Η αγάπη δωρεά του Θεού» 3) «Αγάπη και δικαιοσύνη – κοινωνική πρόνοια» 4) «Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο» 5) «Αγάπη για την Πατρίδα» 6) «Η αγάπη ως γνώρισμα των Χριστιανών» κλπ.
Ο Ιερώνυμος ήτο πάντοτε ομόλογος των αγαπητικών στόχων του Ευαγγελίου, γι’ αυτό και το βιβλίο του αποτελεί καίριο και θεμελιακό υπόβαθρο προσφοράς στο Εκκλησιαστικό Σώμα.
Οι σκέψεις του μου θυμίζουν τον Άγιο Απόστολο και Eυαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος (στο γήρας τους) τόνιζε: «Αγαπάτε αλλήλους».
Στο ερώτημα των Χριστιανών «Γιατί όλο το ίδιο κηρύττες;», απαντούσε: «είναι ο λόγος του Χριστού, κι’ αυτό φτάνει».
Η διαλεκτική σκέψη του Αρχιεπισκόπου στο βιβλίο του, παρατήρησα, ότι κινείται μεταξύ δύο πόλων, του «γι’αυτό» και του «καθαυτό ή για μας», πάντα Χριστοκεντρικά.
Γράφει (Σελ. 144):
«Πόσα εκατομμύρια αδελφών του Κυρίου δεν θα σώζονταν απ’ την πείνα, αν δίνονταν για όσους πεινούν αδελφούς μας και τα μισά απ’ τα χρήματα, που σ’ όλες τις χώρες του κόσμου ξοδεύονται για καλλυντικά;
Ας μην αναφέρωμε πάλι τι θα γινόταν, αν τα όσα κάθε χρόνο ξοδεύονται για εξοπλισμούς δίνονταν στους πεινασμένους αδελφούς μας… Καθησυχάζουμε τη συνείδησί μας με τη δικαιολογία, ότι αυτοί είναι μακρυά μας. Αυτοί όμως που είναι κοντά μας; στην ίδια χώρα, στην ίδια πόλι, στην ίδια γειτονιά, πολλές φορές στην ίδια πολυκατοικία;
Και ύστερα απ’ όλα αυτά έχουμε το θράσος να νομίζουμε, πως είμαστε Χριστιανοί…
Αμ’ εκείνα που αφορά «το βασίλειον ιεράτευμα», εμάς που παρουσιαζόμαστε ως εκπρόσωποι του Κυρίου;
Τα χρυσάφια και τ’ ασήμια και τα πολύτιμα πετράδια;
Αλλά και όλα τ’ άλλα πανάκριβα πράγματα, που γεμίζουν τους ναούς μας; Και μάλιστα λέμε, πως μ’ αυτά τιμάμε εκείνον, ενώ η αξία τους σε χρήμα μπορούσε να ξεδιψάση και να ταΐση για καιρό και να βγάλη απ’ τη μιζέρια τους διψασμένους και πεινασμένους αδελφούς του;… Γιατί εμείς, οι χρυσοστόλιστοι ηγέτες δεν εκδηλώνουμε μια τέτοια πρωτοβουλία;
Ποιόν φοβόμαστε πως θα δυσαρεστήσουμε; Τον Κύριο ή τα ποίμνιά μας;
Το βέβαιο είναι, ότι εκείνο που Τον δυσαρεστεί και τον γεμίζει αγανάκτησι, είναι αυτό που γίνεται τώρα».
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
