Μαρίκα Λυσιάνθη
Αν δεν υπήρχε η… αυτολογοκρισία, θα μπορούσε να γράψει κανείς πολλά για το παρελθόν εκείνων που σπεύδουν, με θέρμη, καθυστερημένα ή… από συνήθεια, να υπερασπιστούν τον Ανδρέα Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ. Τον άνθρωπο που η ελληνική Δικαιοσύνη αντιμετωπίζει ως κακουργηματία, για την αλλοίωση του ελλείμματος του 2009, που έβαλε την Ελλάδα στο Μνημόνιο.
Κοινό στοιχείο των περισσότερων, το μίσος τους για τον Κώστα Καραμανλή. Επειδή έχουν ένα ακόμη κοινό στοιχείο. Ανδρώθηκαν, μεγαλούργησαν και σε κάθε περίπτωση… πέρασαν από το ταμείο, τη “χρυσή” εποχή Σημίτη. Την εποχή της μεγάλης λεηλασίας της Ελλάδας. Μιας και σύμφωνα με τους ίδιους, για τη χρεοκοπία του τόπου δεν ευθύνεται το πλιάτσικο εκείνης της περιόδου, με τους ωκεανούς σκανδάλων και τις απευθείας αναθέσεις, αλλά οι… προσλήψεις συμβασιούχων επί Καραμανλή.
Οι Γεωργίου-λάγνοι λοιπόν, είναι στην πλειοψηφία τους ευεργετημένοι. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι, ο Κώστας Σημίτης μπορεί να το έβαλε στα πόδια το 2004, και να έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός στην Ιστορία της χώρας που αρνήθηκε να εμφανιστεί στην κάλπη και να τιμωρηθεί από τους Έλληνες, χρησιμοποιώντας ως… μπροστινό στις εκλογές του 2004 τον Γιώργο Παπανδρέου, το σύστημα με τα πάσης λογής ορφανά του ωστόσο, παραμένει… ζωντανό. Από το 2009, με όλες τις κυβερνήσεις και σε όλα τα κόμματα. Στην Αυτοδιοίκηση. Στο τραπεζικό σύστημα. Παντού.
Μην τους αδικείτε λοιπόν. Οι άνθρωποι αισθάνονται μια βιωματική ανάγκη να υπερασπιστούν τον Ανδρέα Γεωργίου. Κάποιες φορές ωστόσο σε εξοργίζουν. Όπως για παράδειγμα με το επιχείρημα που ακούγεται εδώ και εβδομάδες, δειλά-δειλά και χαμηλόφωνα, ότι ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ δεν ευθύνεται για το έλλειμμα του 2009, μιας και ο ίδιος τοποθετήθηκε στο αξίωμά του αργότερα.
Έτσι ακριβώς συνέβη. Μόνο που… γι’ αυτό τοποθετήθηκε στην ΕΛΣΤΑΤ ο Ανδρέας Γεωργίου. Για να προσυπογράψει την παραποίηση του ελλείμματος του 2009, επί εποχής Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, χωρίς την οποία παραποίηση δεν θα είχε διακοπεί ο δανεισμός της χώρας από τις αγορές, και δεν θα είχαμε μπει στο Μνημόνιο.
Γιατί, αν δεν είχε επικυρώσει ο Ανδρέας Γεωργίου την παραποίηση του ελλείμματος, η Δικαιοσύνη, και όχι μόνο η ελληνική, θα είχε παρέμβει από τότε. Από το καλοκαίρι του 2010. Μερικές μόλις εβδομάδες μετά την ένταξη της Ελλάδας στο Μνημόνιο. Δεν θα είχαν περάσει επτά χρόνια εθνικής καταστροφής.
Είναι λοιπόν χαζοί, ορισμένοι, ή τους παριστάνουν;
