Οι δυτικές αυτοκρατορίες θα μπορούσαν κάλλιστα να βιώσουν την ίδια κατάρρευση με την αρχαία Ρώμη στις τελευταίες ημέρες της. Μέχρι το 2025, η κόπωση από τον πόλεμο, τα αυξανόμενα βάρη χρέους, η οικονομική στασιμότητα και η αυξανόμενη δυσαρέσκεια προς τις Βρυξέλλες θα τροφοδοτούσαν φόβους για μια ταχεία κατάρρευση καθώς η δημόσια υποστήριξη μειώνεται, γράφει ο Δρ. Peter F. Mayer.
Σε μια ανάρτηση στα τέλη του 2025, ο Μάρτιν Άρμστρονγκ, οικονομικός αναλυτής και πρώην διαχειριστής διεθνών hedge funds, επανέλαβε την προειδοποίησή του για το 2024 ότι η Δυτική αυτοκρατορία παρουσίαζε πρότυπα παρακμής εντυπωσιακά παρόμοια με την πτώση της αρχαίας Ρώμης. Η ανάλυσή του περιλαμβάνει την παγκόσμια οικονομία, τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τη γεωπολιτική, προσδιορίζοντας τη συστηματική κακοδιαχείριση, την πολιτική αλαζονεία και τον κοινωνικό κατακερματισμό ως βασικούς παράγοντες.
Παρακάτω παρατίθενται μερικές από τις επικρίσεις του:
Επικρίνει την εσφαλμένη εφαρμογή της κεϋνσιανής οικονομικής θεωρίας, η οποία οδηγεί σε απεριόριστες ελλειμματικές δαπάνες από τις κυβερνήσεις που προσπαθούν να δωροδοκήσουν τους πολίτες και να διατηρήσουν την εξουσία τους.
Η ώθηση για τα ψηφιακά νομίσματα των κεντρικών τραπεζών (CBDC) θεωρείται ως μέσο κατάργησης των μετρητών και αύξησης των φορολογικών εσόδων μέσω της παρακολούθησης όλων των συναλλαγών.
Ο Άρμστρονγκ επισημαίνει την «εργαλειοποίηση» των κυβερνητικών υπηρεσιών (π.χ., η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA), το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Δικαιοσύνης) που λειτουργούν χωρίς συνεκτική προεδρική εποπτεία, οδηγώντας σε παράλογα μέτρα (π.χ., την απαγόρευση των σόμπων αερίου).
Μια ακραία στροφή προς αυταρχικές πολιτικές και πολιτικές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και των ολιγαρχών (π.χ., ο εκτοπισμός των αγροτών, αμφιλεγόμενες κοινωνικές ατζέντες όπως η ταυτότητα φύλου στην ανατροφή των παιδιών) έχει ως αποτέλεσμα μια σαφή «ταλάντευση εκκρεμούς» προς την πολιτική κυριαρχία και τον εθνικισμό παγκοσμίως.
Υποστηρίζει ότι ο αληθινός πολιτισμός βασίζεται στο αμοιβαίο όφελος, ενώ η δικτατορική επιβολή της ατζέντας μιας ομάδας σε μια άλλη οδηγεί σε διχασμό και κατάρρευση.
Ορίστε το βίντεό του:
Ο οικονομικός και γεωπολιτικός αναλυτής Άντζελο Τζουλιάνο αναμένει ότι η ΕΕ θα καταρρεύσει το αργότερο έως το 2030 και βλέπει παραλληλισμούς με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Υποστηρίζει αυτό στο X ως εξής:
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: Μάρτιν Άρμστρονγκ: «Η Δυτική Αυτοκρατορία αντιμετωπίζει την ίδια Κατάρρευση με αυτή της Ρώμης, στα τελευταία της χρόνια της»
Η προέλευση της ΕΕ: Ένα μεταπολεμικό έργο της CIA για την υποταγή των εθνών-κρατών
Το ευρωπαϊκό εγχείρημα επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα αμερικανικά συμφέροντα εξαρχής. Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα και ιστορικές αναφορές αποκαλύπτουν ότι η CIA -μέσω οργανώσεων-βιτρίνας όπως η Αμερικανική Επιτροπή για την Ενωμένη Ευρώπη (ACUE), με πρόεδρο τον πρώην επικεφαλής της OSS, Γουίλιαμ Ντόνοβαν, και με τη συνενοχή του μελλοντικού διευθυντή της CIA, Άλεν Ντάλες, χρηματοδότησε και προώθησε κρυφά τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Αυτή η υποστήριξη, ύψους εκατομμυρίων, διοχετεύτηκε σε ομάδες ολοκλήρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κινήματος, για την αντιμετώπιση του κομμουνισμού, την ένωση της Γερμανίας και της Γαλλίας και την αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας. Ο στόχος ήταν μια υπερεθνική δομή που θα επισκίαζε τα ανεξάρτητα ευρωπαϊκά έθνη-κράτη και θα τα έφερνε πιο εύκολα υπό διατλαντική επιρροή, αντί να αναζωπυρώνει τους κυρίαρχους ανταγωνισμούς.
Βασικές πρώιμες προσωπικότητες όπως ο Ζαν Μονέ και οι αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα επωφελήθηκαν από αυτή την υποστήριξη, η οποία βοήθησε στην υπερνίκηση της αντίστασης στην υπερεθνική εξουσία. Η ΕΕ δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα καθαρά οργανικό ευρωπαϊκό εγχείρημα, αλλά ιδρύθηκε με σημαντική συμμετοχή των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών για την υπονόμευση της εθνικής ανεξαρτησίας.
Η ΕΕ σήμερα: μια αντιδημοκρατική δομή που καθοδηγείται από ελίτ
Η εξουσία παραμένει συγκεντρωμένη στις Βρυξέλλες, όπου μη εκλεγμένοι επίτροποι και μια τεράστια γραφειοκρατία ξεκινούν σχεδόν όλες τις σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν μπορεί να προτείνει νόμους και, με τη χαμηλή συμμετοχή του, παραμένει δευτερεύων παράγοντας.
Τεράστια εταιρικά λόμπι — από μεγάλες χρηματοοικονομικές, τεχνολογικές, φαρμακευτικές και ενεργειακές εταιρείες έως πολυεθνικές ΜΚΟ- κυριαρχούν στη σκηνή, πνίγοντας τους απλούς πολίτες, τους αγρότες, τους ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων και τους εργαζόμενους σε οικονομικά μειονεκτούσες περιοχές.
Τα εθνικά κοινοβούλια και τα δημοψηφίσματα παραγκωνίζονται συστηματικά: τα «λανθασμένα» αποτελέσματα (Γαλλία/Ολλανδία 2005, Ιρλανδία 2008, Brexit) αγνοούνται, επαναλαμβάνονται ή παρακάμπτονται. Οι διαφωνίες χαρακτηρίζονται ως «λαϊκισμός», ενώ οι Βρυξέλλες προωθούν ποσοστώσεις μετανάστευσης, πράσινους στόχους, κανόνες προϋπολογισμού, ψηφιακή νομοθεσία και θέσεις εξωτερικής πολιτικής με ελάχιστη πραγματική συζήτηση.
Σημεία κρίσης 2025
■ Ο πόλεμος στην Ουκρανία εξαντλεί τους πόρους: το τελευταίο πακέτο δανείων ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ εγκρίθηκε παρά τις έντονες αντιρρήσεις σε αρκετές πρωτεύουσες.
■ Οικονομική στασιμότητα και υψηλά χρέη: Οι πολίτες αντιμετωπίζουν υψηλότερο κόστος ενέργειας, περιβαλλοντικούς κανονισμούς που επηρεάζουν τους αγρότες και τη βιομηχανία, καθώς και τις επιπτώσεις του πληθωρισμού.
■ Τα λαϊκιστικά και τα κυρίαρχα κόμματα βιώνουν μια αναζωπύρωση σε όλη την Ευρώπη, απαιτώντας την επιστροφή της εξουσίας σε μια ελίτ που θεωρείται αλαζονική, ιδεολογικά μπλεγμένη και οικονομικά εμπλεκόμενη με παγκόσμιες ομάδες λόμπι.
Γιατί η κατάρρευση παραμένει ένας πραγματικός κίνδυνος
Η ΕΕ δεν διαθέτει τα μέσα για να επιβάλει την ενότητα, ούτε διαθέτει βαθιά ριζωμένη δημοκρατική νομιμότητα. Μόλις αρκετοί άνθρωποι — και αρκετοί εθνικοί ηγέτες — σταματήσουν να πιστεύουν στο «έργο», μπορεί γρήγορα να ξεδιπλωθεί μια αλυσιδωτή αντίδραση: αγνοημένες αποφάσεις, ανασταλμένες συνθήκες, αυξανόμενα αποσχιστικά κινήματα και ένα παράλυτο κέντρο.
Η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε επειδή ο λαός και οι ελίτ της δεν πίστευαν πλέον σε αυτήν. Ο ίδιος κίνδυνος απειλεί τώρα την ΕΕ — μια αντιδημοκρατική δομή που κυριαρχείται από λομπίστες, αρχικά υποστηριζόμενη από τη CIA για τον έλεγχο και την υπονόμευση των ευρωπαϊκών εθνών-κρατών, και η οποία κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο πάνω στις δυσαρεστημένες δημοκρατίες.
Μέχρι το τέλος του 2025, το ερώτημα δεν θα είναι πλέον αν η ΕΕ μπορεί να επιβιώσει στην τρέχουσα μορφή της, αλλά για πόσο καιρό μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά χωρίς την ενεργό συναίνεση του λαού που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί.
