Η νομιμοποίηση ιταμώς και κυνικώς της αλητείας, της ασυδοσίας και των μολότοφ
Από τον
Χαράλαμπο Β. Κατσιβαρδά*
Η τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα -αφενός η λυσσαλέα επίθεση κατά της Εκκλησίας, και δη του σημείου του Σταυρού, δίκην απροσδιόριστου προοδευτισμού, και αφετέρου η ποινικοποίηση του πατριωτικού φρονήματος σε συνδυασμό με την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα και με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών συμφερόντων- φρονώ ότι πρέπει άπαντες να μας προβληματίσει ιδιαζόντως. Ειδικότερα, η εγκαθίδρυση δύο μέτρων και δύο σταθμών εν Ελλάδι, δηλαδή η ανοχή στο Ισλάμ και η λοιδορία και η συντονισμένη ιστορική παραχάραξη της ορθοδόξου παραδόσεως, καταδεικνύει την ύπαρξη ενός εγκατεστημένου «Δούρειου Ιππου» στους κόλπους της εθνικής ανεξαρτησίας του κράτους μας.
Παραλλήλως, υπάρχουν οιονεί ποινικοποίηση του πατριωτισμού και απηνείς διώξεις, και εξευτελισμός της προσωπικότητας των πολιτών, οι οποίοι ασκούν δημοκρατικά το δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς των ή του συναθροίζεσθαι, υπό των εντεταλμένων εκ της κυβερνήσεως αστυνομικών οργάνων διά παρανόμων και αντισυνταγματικών -κατά κατάφωρη παραβίαση της περίπτυστης αρχής της αναλογικότητας- προληπτικών προσαγωγών (στην ουσία πρόκειται διά αλλεπάλληλες παράνομες κατακρατήσεις). Το παρόν κυβερνητικό «καθεστώς» διοικεί εν είδει ιδιότυπης δικτατορίας, καταστρατηγώντας κατά το δοκούν κάθε θεσμικό δημοκρατικό ψήγμα προς πάσα κατεύθυνση. Απλώς ενεργεί ανεπιφυλάκτως ανθελληνικά, κατ’ εντολήν εξωθεσμικών και υπερεθνικών παρακέντρων, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα διά την πειθήνιά των πακτωλούς «δώρων». Οι «φωτογραφικές» τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα εξυπηρετούν ως προς ορισμένα άρθρα μικροπολιτικές σκοπιμότητες -εν είδει νομιμοφανούς αμνηστίας- ορισμένων πολιτικών δραστών, που ήδη έχουν διαπράξει κατά το παρελθόν αδικήματα, από τα οποία διά των νέων διατάξεων θα απαλλαγούν, ενώ όσοι πρόκειται αμελλητί να υποστούν ποινική δίωξη θα τιμωρηθούν με ελαφριές ποινές, απλώς και μόνον προσχηματικώς, με σκοπό να εκτονωθεί λυσιτελώς η λαϊκή οργή.
Ο κλυδωνισμός του κοινοβουλευτισμού μας και η ισοπέδωση των πάντων συνιστούν την πάγια αμοραλιστική και καιροσκοπική πολιτική της παρούσης κυβερνήσεως, διά της ριζικής αναμόρφωσης της ποινικής εννόμου τάξεως, η οποία θα εξευμενίσει τους ακραίους «συντρόφους» που θάλπονται εκ της κυβερνήσεως, εξαγοράζοντας τοιουτοτρόπως τις ψήφους των εν όψει των επικειμένων εκλογών και καλλιεργώντας συνάμα λήθη διά τα «αμαρτωλά» αριστερά Μνημόνια.
Ε ν κατακλείδι, ισχύει το δίκαιο του ισχυρού ή, με άλλη διατύπωση, τι ψηφίζει πλειοψηφικά η Βουλή, ανεξαρτήτως τού αν αυτό ανταποκρίνεται προδήλως σε θεμελιώδεις δικαιοπολιτικές αρχές και απηχεί το κοινό αίσθημα δικαίου – άρα, δίκαιος είναι ενδεχομένως και ένα σαφώς άδικος και καταφανώς ανήθικος νόμος, αρκεί να έχει προσηκόντως ψηφισθεί εκ της Βουλής.
Εάλω η Πόλις εκ της Κερκόπορτας, διότι έθνος και Εκκλησία ποινικοποιούνται και, εις τον αντίποδα, νομιμοποιούνται, ιταμώς και κυνικώς, η αλητεία, η ασυδοσία και οι μολότοφ (βλέπε… Μαρφίν, 05/05/2010)!
*Δικηγόρος
