΄Ημασταν μικρά παιδιά που μας έπαιρναν οι γονείς μας από το χέρι και κατεβαίναμε στο κέντρο
της Αθήνας για να χαρούμε την χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και τον στολισμό.
Τότε λίγα καταστήματα στόλιζαν και κάποιοι κεντρικοί δρόμοι ήταν στολισμένοι με φώτα και αστεράκια.
Την παράσταση βέβαια την έκλεβαν ΜΙΝΙΟΝ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ και ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ…
΄Εξω στους δρόμους πλανόδιοι πωλητές , πουλούσαν φουσκωτούς αγιοβασίληδες και ελαφάκια.
Μπορεί να μην υπήρχε αυτή η “ποικιλία” η σημερινή, αλλά υπήρχε αυθεντικότητα και ομορφιά!
Με το πέρασμα του χρόνου και την αλλοίωση που επήλθε από το “κοπιάρισμα” της Δύσης, άρχισε
κάθε τι να ξεφτίζει..
Τώρα επικοινωνούμε με μέιλ, μέσεντζερ, φέισμπουκ, sms και δεν αφιερώνουμε λίγο χρόνο να
γράψουμε και να στείλουμε μιά κάρτα ή να μιλήσουμε στο τηλέφωνο.
Αυτή η “πρόοδος” και η αντιγραφή των ξένων ήταν και η καταστροφή μας.
Μεθοδικά και με σχέδιο άρχισε να ξηλώνεται κάθε ελληνικό και παραδοσιακό για να χάσουμε έτσι
την ταυτότητά μας.
Μας έμαθαν να λέμε happy birthday στα γενέθλιά μας. Ποιοί? Αυτοί που δεν θα είχαν αλφάβητο
και λεξιλόγιο αν δεν υπήρχε η ελληνική γλώσσα!
Και τώρα συνεχίζουν και προσπαθούν να μας φέρουν και τα στραβά τους ήθη.
Στην Ελλάδα όμως η οικογένεια είναι βασικός πυλώνας. Η ορθοδοξία και η αγάπη στην πατρίδα,
συμπληρώνουν και στερεώνουν το οικοδόμημα που λέγεται Ελλάδα!
Βλέπουμε πως κι η Ιταλία, η Ουγγαρία, η Πολωνία και ακολουθούν Αυστρία, Ολλανδία θέλουν να
επιστρέψουν στα κράτη-έθνη και στις παραδόσεις τους.
Η νέα τάξη αρχίζει και χάνει έδαφος , γι αυτό και ψάχνει να βρεί τρόπο (βγάζοντας τον στρατό
στον δρόμο ίσως), να μη γιγαντωθεί αυτό που έχει ξεκινήσει.
Ειδικά στη χώρα μας ο ξεσηκωμός για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, τους έχει κάτσει πολύ
βαρύς στο στομάχι… Ακόμα ζούμε βλέπεις! ( Και ζούμε και πολύ-κατά τα λεγόμενα πρώην υπουργού).
Και θα ζήσουμε και θα γυρίσουμε πίσω στις ρίζες μας, τις αξίες και τις παραδόσεις μας,
προς απογοήτευσή τους.!
Αυτά τα Χριστούγεννα να χαρίσουμε το γέλιο , την αγκαλιά και την αγάπη μας πρώτα στην
οικογένειά μας και μετά στους γύρω μας! Κι ας μην έχουμε οικονομική άνεση (έτσι που μας
κατάντησαν), μη χάσουμε το κουράγιο μας.
Μιά ευχή μέσα απ΄τη καρδιά μπορεί να φτιάξει τη διάθεση και την ημέρα όλων μας.
Να θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια, την αθωότητά μας και ν΄αντλήσουμε δύναμη. Το οφείλουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στα παιδιά μας!
