Ήθελα μόνο να σου πω κάνε κουράγιο
θα’ρθει η στιγμή που ο ήλιος θα΄ναι φωτεινός!
Διάσπαρτα θα’ναι,θα ευωδιάζουνε τα άνθη!
Κοίτα μπροστά και μην βυθίζεσαι Χρυσάνθη..
Ήθελα τόσο να σου δώσω τα άδεια χέρια
και να σου πω:Κράτα τα!Ώσπου το σκότος να χαθεί!
Ώσπου το αύριο ολόλαμπρο να’ρθει!
Να’ναι οι Χειμώνες σου πανώρια Καλοκαίρια..
Ήθελα μόνο να σου πω μη γονατίζεις,
στάσου περήφανη και ατένησε το φως!
Κι αν στις σκιές κάποτε μόνη σου δακρύζεις,
δες πως στο μέλλον θα είναι ο δρόμος φαεινός!
Μα εσύ θλιμμένη θα με κοίταζες στα μάτια,
σε αυτόν τον κόσμο δεν χωρούν ιδανικά..
Μήτε ανθρωπιά,μήτε διαλλείματα ηθικά
παρά μονάχα άλγος κι όνειρα κομμάτια..
Αυτό θα μου έλεγες χύνοντας ένα δάκρυ,
πέρνοντας δρόμο που δεν έχει επιστροφή.
Πως να αντέξεις όλη αυτή την διαστροφή..
Καλό ταξίδι και συγχώρα μας Χρυσάνθη…
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΣ.
