Όπως γράφει το γερμανόφωνο Russia Today σε άρθρο που φιλοξενεί με τίτλο ‘«Εξαφανίστε τη Ρωσία μέχρι το καλοκαίρι του 2023» – Το ΝΑΤΟ θέλει περισσότερα από μια νίκη στο πεδίο της μάχης’:
Η ψήφιση από τις ΗΠΑ ενός νέου πακέτου βοήθειας 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την Ουκρανία συνέπεσε με την εκλογή του νέου προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Από πολιτική άποψη, αυτό φαίνεται να αποτελεί προσβολή για τους Ρεπουμπλικάνους που προσπαθούν να ελέγξουν τη ροή στρατιωτικών προμηθειών προς το καθεστώς του Κιέβου, αλλά όχι μόνο όσον αφορά την φύση των όπλων που περιλαμβάνονται σε αυτό το πακέτο.
Οι ΗΠΑ αρχίζουν να παραδίδουν όλο και πιο σύγχρονο εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένου του αυτοκινούμενου οβιδοφόρου Paladin 155 mm, της τελευταίας τροποποίησης του M109. Ο Εμανουέλ Μακρόν στέλνει τεθωρακισμένα τροχοφόρα οχήματα στην Ουκρανία που, αν και ξεπερασμένα, έχουν αρκετό αντίκτυπο στο θέατρο του πολέμου. Μετά από πολύ δισταγμό, η Γερμανία θα αρχίσει επίσης να παραδίδει οχήματα μάχης πεζικού στο καθεστώς του Κιέβου. Αναμένεται και η απόφαση για τα τανκς Leopard. Και ενώ το μαχητικό όχημα πεζικού Marder μπορεί ακόμα να θεωρείται απαρχαιωμένο, φυσικά, η προμήθεια τανκς Leopard πραγματοποιείται λαμβάνοντας υπόψη την αναπόφευκτη επιδείνωση των δικών τους αμυντικών δυνατοτήτων (σ.σ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ Η ΡΩΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ).
Η Δύση πήρε μια στρατηγική απόφαση να ξεκινήσει έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης με την Ρωσία. Θεωρεί ότι αυτό είναι μια ευκαιρία να σπάσει αποφασιστικά την φάση του «πόλεμου θέσεων», που γίνεται αδιέξοδο για την Δύση, επειδή καταναλώνει πόρους, αλλά δεν προσφέρει πλέον καμία προοπτική νίκης επί της Ρωσίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν σταδιακά τον πιο σημαντικό πόρο της εποχής του παγκόσμιου μετασχηματισμού – δηλαδή τον χρόνο, και η σταδιακή εμπλοκή σε μια σύγκρουση χωρίς προοπτική στρατιωτικής επιτυχίας συνδέεται όχι μόνο με συνεχή σκάνδαλα πολιτικής διαφθοράς, αλλά και με μία πλήρη πολιτική κρίση (σ.σ. Στόχος άλλωστε των διεθνιστών με την σκόπιμη επιμήκυνση του πολέμου είναι η πολιτικοοικονομική διάλυση των χωρών της Δύσης για να επιβληθεί άλλου είδους πολίτευμα. Εχθρός δηλαδή των διεθνιστών δεν είναι μόνο η Ρωσία αλλά και οι πολίτες της Δύσης – Θέλουν με έναν σμπάρο να πιάσουν δύο τριγώνια: Και νίκη επί της Ρωσίας και φτωχοποίηση των ανθρώπων του λεγόμενου δυτικού κόσμου! Ωστόσο, η Ρωσία είναι πλέον πολύ ισχυρή).
(…)
Η Δύση ποντάρει και πάλι όχι μόνο σε μια νίκη του καθεστώτος του Κιέβου στο πεδίο της μάχης, αλλά και σε μια στρατηγική ήττα της Ρωσίας, η οποία θα οδηγήσει στο να αμφισβητηθεί το πολιτικό καθεστώς της χώρας, δείχνοντας ότι είναι πρόθυμη να πληρώσει ακόμα υψηλότερο τίμημα από πριν για να το πετύχει.
Η Δύση δεν κρύβει το γεγονός ότι παραδίδονται στρατιωτικά εφόδια για να οργανωθεί μια νέα επίθεση από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Σημαντικά, ωστόσο, παραδέχεται ότι θα χρειαστούν από οκτώ εβδομάδες έως αρκετούς μήνες για να προετοιμαστεί για την ανάπτυξη του πρόσφατα παραδοθέντος εξοπλισμού και την εκπαίδευση του προσωπικού, πόσο μάλλον για την δημιουργία μιας βάσης ανεφοδιασμού στην Ουκρανία (για την ώρα αυτό συμβαίνει σε Πολωνία, Σλοβακία και Ρουμανία) και αυτό το σύστημα θα πρέπει να είναι πλήρως λειτουργικό μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού.
Βασικά, αυτό ταιριάζει με τα σχέδια που έχουν διαρρεύσει στα μέσα ενημέρωσης ότι η Ρωσία πρέπει επιτέλους να «καταστραφεί» το καλοκαίρι του 2023. Ωστόσο, το ΝΑΤΟ και το Κίεβο χρειάζονται μια σημαντική στρατιωτική νίκη πολύ νωρίτερα, το αργότερο τον Φεβρουάριο, αφού η «τροφή των κανονιών» που χρησιμοποιεί αυτή την στιγμή η Ουκρανία για να καλύψει τις τρύπες στο μέτωπο του Ντονμπάς δεν θα διαρκέσει πολύ περισσότερο.
Ως αποτέλεσμα, «εθελοντές» από χώρες του ΝΑΤΟ θα γίνουν οι χειριστές του νέου εξοπλισμού, μηχανικών κλπ. Λογικά, ο αριθμός των «εθελοντών» θα πρέπει να σταλεί και στις μάχιμες μονάδες στις οποίες θα συγκεντρωθούν τα νέα όπλα.
Αυτό δίνει μια θεμελιωδώς διαφορετική εικόνα του τι συμβαίνει μεσοπρόθεσμα: οι νέες αποστολές όπλων δεν είναι απλώς ένα ακόμη «πακέτο» απαρχαιωμένου στρατιωτικού εξοπλισμού που παραδόθηκε στην Ουκρανία για διάθεση.
Πρόκειται για αλλαγή της στρατηγικής λογικής συμπεριφοράς στην σύγκρουση. Ο κύριος στόχος είναι ο σχηματισμός μιας δομής που φαίνεται να βρίσκεται στο πλαίσιο των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων (AFU), αλλά στην πραγματικότητα είναι μια παράλληλη δομή πλήρως προσαρμοσμένη στα διαμετρήματα του ΝΑΤΟ (παράδειγμα αυτού είναι η αναγκαστική μετατροπή του ελαφρούς πυροβολικού της AFU στο διαμέτρημα 105 mm, που δεν υπήρξε ποτέ στον στρατό της ΕΣΣΔ).Ως αποτέλεσμα, αναδύεται σταδιακά μια υβριδική δομή, η οποία μπορεί να εφοδιαστεί με νέα τεχνολογία του ΝΑΤΟ, ανθρώπους και οχήματα χωρίς να αντιμετωπίσει περαιτέρω σοβαρές οργανωτικές δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένης της μετάβασης στην Πολωνο-Αγγλική «διάλεκτο» των στρατιωτικών εντολών. Σε λίγους μήνες αυτής της «ποιοτικής εναλλαγής» – μόλις στα μέσα της άνοιξης – θα έχουμε έναν στρατό του ΝΑΤΟ κάτω από τα ουκρανικά πανό, αλλά χωρίς πολιτικές δεσμεύσεις του ΝΑΤΟ που σχετίζονται με το περιβόητο Τέταρτο και Πέμπτο Άρθρο του Χάρτη. Και αυτός ο στρατός θα μπορέσει πραγματικά να πολεμήσει όχι μόνο μέχρι τους τελευταίους Ουκρανούς, αλλά και τους τελευταίους Πολωνούς και Ρουμάνους, ενώ το «βάρος» για τις ΗΠΑ, την Γαλλία και την Γερμανία σε αυτή τη σύγκρουση θα αυξηθεί ελαφρώς.
Το μόνο ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό οι ΗΠΑ και οι υποτελείς τους θα συνεχίσουν να πυροδοτούν εντάσεις γύρω από την Ουκρανία στο τρέχον σενάριο, εάν θα επεκτείνουν την περιοχή της σύγκρουσης μέχρι τον Δνείστερο, όπως φαίνεται από τις στρατιωτικές προετοιμασίες στην Ρουμανία και την Βουλγαρία, ή αν θα , δεδομένου του στρατηγικού αδιεξόδου στην Ουκρανία, θα αποφασίσουν να ανοίξουν ένα νέο μέτωπο.
Αυτό, με τη σειρά του, θα απαιτούσε από τις Ηνωμένες Πολιτείες να περάσουν στην επόμενη φάση της ανάπτυξης πόρων στον αγώνα κατά της Ρωσίας, αλλά θα έφερνε επίσης νέες ευκαιρίες για ενοποίηση των ελίτ. Ούτε αυτό το σενάριο δεν πρέπει να αποκλειστεί. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πού και πότε: η Ουάσιγκτον είναι ικανή να οργανώνει προκλήσεις για να σπάσει τις δυσμενείς πολιτικές τάσεις.
Η ιστορική αναδρομή στο περιστατικό Tonkin το 1964 (διεθνής αντιπαράθεση που οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν πιο άμεσα στον πόλεμο του Βιετνάμ), που έδωσε στην Ουάσιγκτον νομική βάση για μια άμεση εισβολή στο Βιετνάμ, αρκεί.
