Σχεδόν όλοι οι ασθενείς με COVID-19 που πέθαναν στο νοσοκομείο κατά την πρώιμη φάση της πανδημίας σκοτώθηκαν ως άμεσο αποτέλεσμα της τοποθέτησης τους σε αναπνευστήρα, καταλήγει μια ανησυχητική νέα έκθεση.
Μια νέα ανάλυση δείχνει ότι οι περισσότεροι ασθενείς που αναγκάστηκαν να συνδεθούν με έναν αναπνευστήρα λόγω μόλυνσης από τον COVID-19 ανέπτυξαν επίσης δευτερογενή βακτηριακή πνευμονία. Αυτή η πνευμονία ήταν υπεύθυνη για υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από τη μόλυνση από τον COVID-19.
Έτσι, ενώ ο COVID-19 μπορεί να έβαλε αυτούς τους ασθενείς στο νοσοκομείο, στην πραγματικότητα ήταν μια δευτερογενής λοίμωξη που προκλήθηκε από τη χρήση μηχανικού αναπνευστήρα που προκάλεσε τον θάνατό τους.
«Η μελέτη μας υπογραμμίζει τη σημασία της πρόληψης, της αναζήτησης και της επιθετικής θεραπείας της δευτερογενούς βακτηριακής πνευμονίας σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς με σοβαρή πνευμονία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με COVID-19», λέει ο Benjamin Singer , πνευμονολόγος στο Πανεπιστήμιο Northwestern στο Ιλινόις.
Το Sciencealert.com αναφέρει: Η ομάδα εξέτασε αρχεία για 585 άτομα που εισήχθησαν στη μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) στο Νοσοκομείο Northwestern Memorial, επίσης στο Ιλινόις. Όλοι είχαν σοβαρή πνευμονία ή/και αναπνευστική ανεπάρκεια και 190 είχαν COVID-19.
Χρησιμοποιώντας μια προσέγγιση μηχανικής μάθησης για να αναλύσουν τα δεδομένα, οι ερευνητές ομαδοποίησαν τους ασθενείς με βάση την κατάστασή τους και τον χρόνο που πέρασαν στην εντατική θεραπεία.
Τα ευρήματα διαψεύδουν την ιδέα ότι μια καταιγίδα κυτοκινών μετά τον COVID-19 – μια συντριπτική απόκριση φλεγμονής που προκαλεί ανεπάρκεια οργάνων – ήταν υπεύθυνη για σημαντικό αριθμό θανάτων. Δεν υπήρχαν ενδείξεις πολυοργανικής ανεπάρκειας στους ασθενείς που μελετήθηκαν.
Αντίθετα, οι ασθενείς με COVID-19 είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν πνευμονία που σχετίζεται με τον αναπνευστήρα (VAP) και για μεγαλύτερες περιόδους. Οι περιπτώσεις όπου το VAP δεν ανταποκρίθηκε στη θεραπεία ήταν σημαντικές όσον αφορά τα συνολικά ποσοστά θνησιμότητας στη μελέτη.
«Όσοι θεραπεύτηκαν από τη δευτεροπαθή πνευμονία τους ήταν πιθανό να ζήσουν, ενώ εκείνοι των οποίων η πνευμονία δεν υποχωρούσε ήταν πιο πιθανό να πεθάνουν», λέει ο Singer.
«Τα δεδομένα μας υποδηλώνουν ότι η θνησιμότητα που σχετίζεται με τον ίδιο τον ιό είναι σχετικά χαμηλή, αλλά άλλα πράγματα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της παραμονής στη ΜΕΘ, όπως η δευτερογενής βακτηριακή πνευμονία, το αντισταθμίζουν».
Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι τα αποτελέσματα της ΜΕΘ θα μπορούσαν να βελτιωθούν εάν υπήρχαν καλύτερες στρατηγικές για τη διάγνωση και τη θεραπεία των επεισοδίων VAP – κάτι που οι ερευνητές λένε ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί στο μέλλον.
Αξίζει να έχουμε κατά νου ότι εάν η απαίτηση ενός ασθενούς για αναπνευστήρα για τη θεραπεία των επιπλοκών του COVID-19 οδηγεί σε VAP, αυτό δεν σημαίνει ότι μια λοίμωξη από COVID-19 είναι λιγότερο επικίνδυνη, ούτε μειώνει τον αριθμό των θανάτων από COVID-19.
Όπως γράφουν οι συγγραφείς στην εργασία τους, «Η σχετικά μεγάλη διάρκεια παραμονής μεταξύ των ασθενών με COVID-19 οφείλεται κυρίως σε παρατεταμένη αναπνευστική ανεπάρκεια, τοποθετώντας τους σε υψηλότερο κίνδυνο VAP».
Ωστόσο, τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη για περαιτέρω μελέτη και να είμαστε προσεκτικοί όταν κάνουμε υποθέσεις σχετικά με την αιτία θανάτου σε περιπτώσεις COVID-19. Μια λεπτομερής μοριακή ανάλυση από την ίδια μελέτη θα πρέπει να αποκαλύψει περισσότερα σχετικά με το τι κάνει τη διαφορά μεταξύ της ανάκτησης ή όχι από το VAP.
Είναι επίσης ένα άλλο παράδειγμα του πώς η τεχνητή νοημοσύνη μηχανικής μάθησης μπορεί να επεξεργάζεται τεράστιες ποσότητες δεδομένων και να εντοπίζει μοτίβα πέρα από εμάς τους απλούς ανθρώπους – είτε πρόκειται για ανάλυση πρωτεϊνών είτε για την πρόοδο των μαθηματικών.
«Η εφαρμογή της μηχανικής μάθησης και της τεχνητής νοημοσύνης σε κλινικά δεδομένα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη καλύτερων τρόπων θεραπείας ασθενειών όπως το COVID-19 και για να βοηθηθούν οι γιατροί της ΜΕΘ που διαχειρίζονται αυτούς τους ασθενείς», λέει η Catherine Gao, επίσης πνευμονολόγος στο Northwestern .
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Journal of Clinical Investigation .
