Για χάρη του…δημοσίου συμφέροντος.
«Η πληροφορία δημοσίου συμφέροντος (whistle blowing) είναι ένα εργαλείο να κάνουμε την κοινωνία μας καλύτερη» τόνισε ο whistle blower Rudolf Elmer, απόψε, σε εκδήλωση, με θέμα: «Σπάζοντας τον κύκλο της διαφθοράς», την οποία διοργάνωσε το ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», παρουσία και του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ -GUE/NGL Στέλιου Κούλογλου.
Ο κ. Ελμερ υπογράμμισε ότι οι “πληροφοριοδότες δημοσίου συμφέροντος” θα πρέπει να προστατεύονται νομικά, αντί να διώκονται, όπως έχει συμβεί με αρκετούς που προέβησαν σε σχετικές αποκαλύψεις.
«Όταν σπάει κάποιος την εμπιστευτικότητα, δε λέω ότι όλοι το κάνουν με ανιδιοτελείς σκοπούς, αλλά όταν αυτό που κάνει είναι καλό για το δημόσιο συμφέρον, θα πρέπει να προστατεύεται από το νόμο» είπε ο κ. Έλμερ.
Ο Rudolf Elmer, πρώην τραπεζίτης, είχε προχωρήσει σε αποκαλύψεις, καταγγέλλοντας πρακτικές μεγάλης ελβετικής τράπεζας και είχε προσφύγει και στην ελβετική δικαιοσύνη, δίνοντας μάλιστα και στοιχεία πελατών στα νησιά Κέιμαν, προκειμένου να ερευνηθούν για φοροδιαφυγή, με αποτέλεσμα ο ίδιος να διωχθεί, να φυλακιστεί για κάποιο διάστημα και να του επιβληθεί και πρόστιμο ύψους 350.000 ελβετικών φράγκων για την πράξη του.
Ο κ. Ελμερ κατήγγειλε ότι τα δικαστικά συστήματα χωρών που αποκομίζουν κέρδη από τέτοιες πρακτικές, στην πραγματικότητα αποφεύγουν με διάφορες προφάσεις να μπουν στη διερεύνηση στοιχείων που τους δίνουν οι whistle blowers (στη δική του περίπτωση εστίασαν στην νομιμότητα, ή μη, της απόκτησης των στοιχείων), γιατί όπως είπε «κανείς δε θέλει να σκοτώσει την «χρυσή» αγελάδα», ενώ από την άλλη αυστηροποιούν τις ποινές για τους whistle blowers.
Σημείωσε, ότι σε όλο τον κόσμο «οι φορολογικοί παράδεισοι είναι ογδόντα όταν όλες οι χώρες είναι περίπου διακόσιες». Υπογράμμισε ότι παγκοσμίως, μεγάλες τράπεζες και πολυεθνικές εταιρίες διατηρούν σε σημαντικό ποσοστό θυγατρικές εταιρίες σε αυτούς τους φορολογικούς παραδείσους για προφανείς λόγους. Πρόσθεσε, ότι ακόμη και ισχυρές χώρες δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε στοιχεία, φέρνοντας ως παράδειγμα, τις ΗΠΑ που ζήτησαν πιεστικά στοιχεία από την Ελβετία για πενήντα χιλιάδες καταθέτες, αλλά τελικά τους δόθηκαν μόνο για τεσσεράμισι χιλιάδες.
Πρόσθεσε, ότι «πρέπει νομοθετικά να προστατεύονται και να ενθαρρύνονται μάλιστα οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος» να αποκαλύπτουν οικονομικά αθέμιτες πρακτικές, ή πράξεις που βλάπτουν τις κοινωνίες και χαρακτήρισε τη στάση της Ε.Ε. «απογοητευτική» σε τέτοιες περιπτώσεις, φέρνοντας ως παράδειγμα διάφορα σκάνδαλα που ξέσπασαν σε ευρωπαϊκό επίπεδο (π.χ LuxLeaks), όπου διώχθηκαν οι πληροφοριοδότες, αλλά οι αθέμιτες πρακτικές, τις οποίες κατήγγειλαν, έγιναν παράδειγμα μίμησης και διευρύνθηκαν σε άλλες χώρες.
