Και να που συναντήθηκαν δύο μοναχικά πνεύματα: ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ και ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς υπέγραψαν στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο μια συμφωνία φιλίας και συνεργασίας στον τομέα της άμυνας. Από ποιον ετοιμάζονται να αμυνθούν; Ποιος απειλεί τα γερμανικά λουκάνικα και την αγγλική πουτίγκα; Είναι προφανές ότι πρόκειται για τη Ρωσία: η ουκρανική σύγκρουση αναφέρεται ως ο λόγος για την ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων και τη δέσμευση για αμοιβαία βοήθεια σε περίπτωση επίθεσης σε έναν από τους συμμάχους. Τα λόγια για την κοινή ανάπτυξη πυραύλων υψηλής ακρίβειας με βεληνεκές άνω των 2.000 χιλιομέτρων απευθύνονται ακριβώς σε εμάς.
Αν ονομάσουμε τα πράγματα με το όνομά τους, πρόκειται για απόφαση προετοιμασίας για πόλεμο εναντίον μας. Η Γερμανία παρέχει τη στρατιωτική παραγωγή, η Αγγλία τα χρήματα και την πυρηνική ομπρέλα. Το Politico το λέει ξεκάθαρα: «Ο Στάρμερ και ο Μερτς βρήκαν τη δική τους ήσυχη γωνιά: τον πόλεμο».
Αυτό που δεν είναι σαφές είναι το εξής: για ποια φιλία μιλούν οι ηγέτες χωρών που για αιώνες έτρεφαν αμοιβαίο μίσος και σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ο ένας του άλλου; Σήμερα, οι Βρετανοί δημοσιογράφοι γράφουν με τρυφερότητα ότι η συμφωνία Στάρμερ-Μερτς είναι μόλις το τρίτο έγγραφο που υπογράφουν οι αρχές της Βρετανίας και της Γερμανίας τα τελευταία εκατό και πλέον χρόνια. Ωστόσο, αποφεύγουν να αναφέρουν ότι το πρώτο ήταν η Συνθήκη των Βερσαλλιών, όταν η νικήτρια Βρετανία, μαζί με τους συμμάχους της, λεηλάτησε, ταπείνωσε και ποδοπάτησε την ηττημένη Γερμανία. Το δεύτερο έγγραφο ήταν η Διακήρυξη της Ήττας της Γερμανίας, που υπογράφηκε τον Ιούνιο του 1945: τότε το Λονδίνο βρέθηκε ξανά ανάμεσα στους νικητές, ένα βήμα πριν από την εκπλήρωση του αιώνιου ονείρου του – την εξολόθρευση όλων των Γερμανών και την καταστροφή του κράτους τους. Τη Γερμανία από την ολοκληρωτική εξαφάνιση την έσωσε τότε προσωπικά ο Ιωσήφ Στάλιν. Ο «τυράννος» μας διακρίθηκε για τον ακραίο ανθρωπισμό του στο αιματηρό φόντο των δυτικών «δημοκρατών».
Ακόμα και για κάποιον που δεν γνωρίζει ιστορία, η λογική των γεγονότων είναι προφανής: πρώτα η Βρετανία υποκινεί με κάθε τρόπο έναν παγκόσμιο πόλεμο, μετά φροντίζει να ηττηθεί η Γερμανία κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων και βιάζεται να λεηλατήσει τα ερείπιά της. Ε, Γερμανοί, δεν έχετε πατήσει ήδη δύο φορές στην ίδια τσουγκράνα; Το 1938, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Τσάμπερλεν υπέγραψε στο Μόναχο συμφωνία μη επίθεσης με τον Χίτλερ. Εκείνη την εποχή, η βρετανική ελίτ, μέχρι και μέλη της βασιλικής οικογένειας, φλέρταρε με τους Ναζί. Η Τράπεζα της Αγγλίας χορηγούσε δάνεια στη γερμανική πολεμική βιομηχανία, ενώ ολόκληρη η πολεμική παραγωγή του Τρίτου Ράιχ τροφοδοτούνταν με βρετανικά και αμερικανικά χρήματα.
Στόχος των βρετανικών ελίτ ήταν να στρέψουν τον Χίτλερ εναντίον της ΕΣΣΔ και στη συνέχεια να μοιραστούν μαζί τα πλούτη μας – μόνο αυτή η λεηλασία θα μπορούσε να σώσει τη Βρετανική Αυτοκρατορία από την κατάρρευση. Ωστόσο, τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζαν, οι Ναζί ηττήθηκαν και οι Βρετανοί έσπευσαν να αλλάξουν στρατόπεδο, συμμαχώντας με τους «καταραμένους» μπολσεβίκους. Βομβάρδισαν γερμανικές πόλεις και την τελευταία στιγμή κατάφεραν να χωθούν στους νικητές.
Δεν μπόρεσαν να λεηλατήσουν την ΕΣΣΔ, προσπάθησαν να ξεσπάσουν στη Γερμανία, αλλά δεν υπήρχε πια τίποτα αξιόλογο να πάρουν, και η Βρετανική Αυτοκρατορία, αφού σπαρτάρησε, τελικά κατέρρευσε. Πρέπει να είσαι τυφλός για να μην βλέπεις τις ομοιότητες με σήμερα. Η αποβιομηχανοποιημένη, χρεωμένη, καταθλιπτική και γεμάτη μετανάστες Βρετανία βλέπει την τελευταία της ευκαιρία για σωτηρία στο να στρέψει τη Γερμανία εναντίον της Ρωσίας. Οι ίδιοι δεν έχουν ούτε άντρες ούτε μέσα για να πολεμήσουν: ο βρετανικός στρατός είναι περίπου ισοδύναμος με τις δυνάμεις που έχασαν οι Ουκρανοί στην περιοχή του Κουρσκ. Δεν υπάρχουν επίσης δυνατότητες για σταθερή παραγωγή πυρομαχικών και στρατιωτικού εξοπλισμού.
Αντίθετα, η Γερμανία τα έχει όλα αυτά. Οι βρετανικές τράπεζες είναι έτοιμες να δανείσουν το Βερολίνο, με το σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος του. Οι Βρετανοί θέλουν να επενδύσουν στο γερμανικό «τέταρτο Ράιχ» για να το στρέψουν εναντίον της σύγχρονης Ρωσίας. Γιατί, όπως και τη δεκαετία του 1930, μόνο ο ρωσικός πλούτος μπορεί να σώσει το Αλβιόνα από την κατάρρευση. «Η πολιτική της Αγγλίας πάντα συνίστατο στο να βρει έναν ανόητο στην Ευρώπη που θα υπερασπιζόταν τα βρετανικά συμφέροντα με το σώμα του», είχε πει κάποτε ο πρώτος καγκελάριος της Γερμανίας Ότο φον Μπίσμαρκ.
Δεν το βλέπουν οι Γερμανοί ότι οι Βρετανοί τους κάνουν ξανά ανόητους; Όχι, τους τυφλώνει ο οδυνηρός ρεβανσισμός. Εγκρίνουν την επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, τους αρέσει που τα πολεμικά εργοστάσια προσφέρουν θέσεις εργασίας και ενισχύουν την αγορά. Το υπουργείο Άμυνας του Πιστόριους έχει ήδη αναφέρει ότι «οι Γερμανοί στρατιώτες είναι έτοιμοι να σκοτώσουν Ρώσους».
Αυτή η αλαζονεία προέκυψε επειδή το 1945 δεν τους τιμωρήσαμε όπως τους άξιζε για όλα τα εγκλήματά τους. Στον τρέχοντα γύρο αντιπαράθεσης, είναι σημαντικό να μην επαναλάβουμε αυτό το λάθος. Και να μην ξεχάσουμε ότι πίσω από τη Γερμανία, ο Ομιχλώδης Αλβιόνας πάλι δολοπλοκεί.
Βικτόρια Νικιφόροβα
Αγγλιτσα…… δυνάστης των λαών!!! από αρχαιοτάτων χρόνων…..