Το νεοσύστατο Σανχεντρίν (Ανώτατο Δικαστήριο) εξέδωσε αυτή την εβδομάδα επίσημη απόφαση, με την οποία ζητά επίσημα από τον Ουρανό να απομακρύνει τις εχθρικές δυνάμεις από τον εβραϊκό λαό και τη Γη του Ισραήλ, να αποκαλύψει τον Μεσσία (Mashiach), να ανοικοδομήσει τον Ιερό Ναό (του Σολομώντα) και να εκπληρώσει την προφητεία.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του israel365news.com (το άρθρο αμέσως παρακάτω), η γραπτή απόφαση, με ημερομηνία 6 Μενάχεμ Αβ του έτους 5786, [*περίοδος Πένθους των «Εννέα Ημερών», κατά την οποία οι Ιουδαίοι θρηνούν για την καταστροφή του Ιερού Ναού.] εκδόθηκε μετά μετά από μια πολύωρη συνεδρίαση, κατά τη διάρκεια της οποίας δύο από τους δικαστές αρχικά αντιτάχθηκαν στη συνέχιση της διαδικασίας, πριν τελικά συνταχθούν και αυτοί με την πλειοψηφία των συνέδρων.
Η ενέργεια του δικαστηρίου βασίζεται στην αρχή ότι ένα Ραβινικό δικαστήριο μπορεί να εκδώσει μια δεσμευτική χαλαχική απόφαση και ότι, σε θέματα που αφορούν τη μοίρα του εβραϊκού λαού, το ανώτερο δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να ακολουθεί το κατώτερο δικαστήριο.
Δεν αποδέχονται όλες οι ραβινικές αρχές ότι το σύγχρονο Σανχεντρίν διαθέτει αυτή την εξουσία. Ένα μέλος που ρωτήθηκε μετά τη συνεδρίαση δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν το αποδέχονται όλοι αυτό. Αλλά το γεγονός είναι ότι έχουν εκδώσει αποφάσεις που είχαν πολύ σοβαρές επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο».
Η απόφαση ξεκινά αναφέροντας ένα αίτημα που αποδίδεται στον Ρεμπέ της Λουμπάβιτς, τον ραβίνο Μενάχεμ Μέντελ Σνέερσον, ο οποίος επανειλημμένα προέτρεπε τους αρχιραβίνους του Ισραήλ να συγκαλέσουν ένα μπεϊτ ντιν και να αποφασίσουν ότι ο Μεσσίας πρέπει να έρθει αμέσως.
Η απόφαση ξεκινά με την αναφορά σε ένα αίτημα που αποδίδεται στον Ραβίνο της Λουμπάβιτς, τον Ραβίνο Μεναχέμ Μέντελ Σνέερσον, ο οποίος επανειλημμένα προέτρεπε τους αρχιραβίνους του Ισραήλ να συγκαλέσουν ένα beit din (παραδοσιακό εβραϊκό θρησκευτικό δικαστήριο που αποτελείται συνήθως από τρεις κριτές ή ραβίνους) και να αποφασίσουν ότι ο Μεσσίας πρέπει να έρθει αμέσως.
Το έγγραφο παραπέμπει επίσης σε παλαιότερες παρόμοιες αποφάσεις των πρώην αρχιραββίνων, του Ραβίνου Μορδεχάι Ελιγιάχου και ραβίνου Γεσούα Μπεν Σουσάν. Αφού στάθμισε τους κινδύνους και τις ευκαιρίες που περιβάλλουν την εντολή για την ανοικοδόμηση του Ναού, το Σανχεντρίν εξέδωσε τρία συνδεδεμένα ψηφίσματα.
Το πρώτο απαιτεί κάθε εκκαθάριση κάθε μορφή εσωτερικής διαφθοράς, την εξάλειψη κάθε δύναμης Αμαληκιτών και Ισμαηλιτών, κάθε είδους προδότη και την εκδίωξη όλων των δυνάμεων του κακού που πρέπει να αποχωρήσουν από τον εβραϊκό λαό και τη Γη του Ισραήλ.
Το δεύτερο ζητά την αποκαλυμμένη και ισχυρή βασιλεία του Αγίου πάνω στον εβραϊκό λαό και σε ολόκληρο τον κόσμο, την αποκάλυψη του δίκαιου Μεσσία (Μασιάχ) και την απομάκρυνση κάθε εμποδίου, ώστε να οικοδομηθεί το Μπέιτ Χαμίκντας (τον 3ο Ιερό Ναό του Σολομώντα).
Το τρίτο ζητά την εκπλήρωση αποκατάσταση της προφητείας στο Ισραήλ και την προστασία των προφητών του.
Ο ραβίνος Τζος Γουάντερ, μέλος του Εβραϊκού δικαστηρίου Σανχεντρίν που συμμετείχε στις διαβουλεύσεις, περιέγραψε αργότερα τη συζήτηση. Αυτός και ένας άλλος ραβίνος διαφώνησαν, προειδοποιώντας για τους κινδύνους αυτής της επιτάχυνσης.
«Επιταχύνοντας τις εξελίξεις, διακινδυνεύουμε επίσης να κάνουμε τα πράγματα πολύ χειρότερα βραχυπρόθεσμα, και πολύ πιο επώδυνα», είπε ο Γουάντερ (Wander). Συνέδεσε την απόφαση με τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, περιγράφοντας εκείνη την ημέρα ως ένα τεράστιο άλμα στη διαδικασία της λύτρωσης, που όμως επέφερε και βαθύ πόνο & ταλαιπωρία.. Κοιτώντας μπροστά, προς το μέλλον, εξέφρασε μια αυστηρή προειδοποίηση: «Αν αυτό έχει το αποτέλεσμα που ελπίζουμε ή πιστεύουμε ότι θα έχει, θα πρέπει να είστε προσεκτικοί, γιατί τα πράγματα θα γίνουν πραγματικά δύσκολα πολύ σύντομα».
Το Άρθρο Πηγή του israel365news.com Παρακάτω
Το Σανχεντρίν Αποφασίζει ότι θα Υποβάλει Επίσημα Αίτηση στον Ουρανό για την Αποκάλυψη του Μασιάχ & την Ανοικοδόμηση του Ναού
Άποψη του Θόλου του Βράχου στο Όρος του Ναού και της γύρω περιοχής στην Ιερουσαλήμ, 28 Ιουνίου 2026. Φωτογραφία από τον Chaim Goldberg/Flash90 *
29 Ιουλίου 2026
Γράφει ο Άνταμ Ελιγιάχου Μπέρκοβιτς
Το νεοσύστατο Σάνχεντριν εξέδωσε επίσημη απόφαση αυτή την εβδομάδα, ζητώντας από τον Άγιο, Ευλογημένο Θεό να είναι Αυτός, να απομακρύνει τις εχθρικές δυνάμεις από τον εβραϊκό λαό και τη Γη του Ισραήλ, να αποκαλύψει τον Μεσσία, να ανοικοδομήσει τον Μπέιτ ΧαΜικντάς (Ιερό Ναό) και να επληρώσει την προφητεία στο Ισραήλ. Η γραπτή απόφαση, με ημερομηνία 6 Menachem Av, 5786, έρχεται μετά από μια συνεδρίαση που τα μέλη του δικαστηρίου περιέγραψαν ως πολύωρη, κατά την οποία δύο από τους δικαστές αντιτάχθηκαν αρχικά κατά της επιτάχυνσης πριν τελικά και ενταχθούν με την άποψη της πλειοψηφίας.
Το Σανχεντρίν λειτουργεί με βάση την προϋπόθεση ότι ένα ραβινικό δικαστήριο έχει το δικαίωμα να εκδίδει ένα psak, μια δεσμευτική halachic απόφαση, και ότι, σε θέματα που αφορούν την τύχη του εβραϊκού λαού, ένα ανώτερο δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να ακολουθεί την απόφαση ενός κατώτερου δικαστηρίου. Δεν δέχεται κάθε ραβινική αρχή ότι το σύγχρονο Σανχεντρίν φέρει αυτή την εξουσία. Ένα μέλος που έδωσε συνέντευξη μετά τη συνεδρίαση το παραδέχτηκε ευθέως: «Δεν το δέχονται όλοι αυτό. Αλλά το γεγονός είναι ότι έχουν λάβει αποφάσεις που είχαν πολύ σοβαρές επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο».
Η Γραπτή Απόφαση
Η γραμματεία του Σάνχεδριν δημοσίευσε την γραπτή απόφαση, μεταφρασμένη εδώ και χωρισμένη στα επιμέρους μέρη της.
Ιστορικό: Η απόφαση ξεκινά σημειώνοντας ότι το δικαστήριο άκουσε μια παρουσίαση από τον Ραβίνο Chaim Sasson σχετικά με ένα αίτημα που αποδόθηκε στον Ραβίνο Lubavitcher, τον Ραβίνο Menachem Mendel Schneerson, ο οποίος λέγεται ότι παρότρυνε τους αρχιραβίνους του Ισραήλ να συγκαλέσουν ένα beit din (ραβινικό δικαστήριο) και να αποφασίσουν ότι ο Μεσσίας πρέπει να έρθει αμέσως. Ο Ραβίνος Schneerson, γνωστός σε εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς του απλώς ως ο Ραβίνος, ηγήθηκε του κινήματος Chabad-Lubavitch από το 1951 μέχρι τον θάνατό του το 1994. Δημιούργησε το κίνημα Chabad από ένα μόνο αρχηγείο στο Μπρούκλιν σε ένα παγκόσμιο δίκτυο οικογενειών απεσταλμένων που βρίσκονταν σε σχεδόν κάθε χώρα της γης, αφιερωμένο στην εβραϊκή εκπαίδευση και την προσέγγιση ανεξάρτητα από το υπόβαθρο ή το επίπεδο λατρείας ενός Εβραίου. Απάντησε προσωπικά σε δεκάδες χιλιάδες επιστολές, συνομίλησε με αρχηγούς κρατών και απλούς Εβραίους και θεωρήθηκε ευρέως, ακόμη και από ραβίνους εκτός του κινήματος Chabad, ως ένας από τους πιο σημαντικούς θρησκευτικούς ηγέτες του 20ου αιώνα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, μιλούσε ανοιχτά και συχνά για την επικείμενη έλευση του Μασιάχ, προτρέποντας τους Εβραίους παντού να αυξήσουν τη μελέτη της Τορά και τις καλές πράξεις για να επιταχύνουν τη λύτρωση του Ισραήλ, ένα κάλεσμα που πολλοί από τους οπαδούς του πιστεύουν ότι ήταν από μόνο του μια μορφή προφητείας.
Το κείμενο αναφέρεται επίσης σε παρόμοιες αποφάσεις που εκδόθηκαν προηγουμένως από τον αείμνηστο Ραβίνο Μορντεχάι Ελιγιάχου και τον αείμνηστο Ραβίνο Γεσούα Μπεν Σουσάν, οι οποίοι διετέλεσαν και οι δύο αρχιραβίνοι του Ισραήλ. Το δικαστήριο δηλώνει ότι κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεών του, ζύγισε τους κινδύνους και τις ευκαιρίες, καθώς και τους παράγοντες που καθυστερούν ή επιταχύνουν την εντολή για την κατασκευή του Ιερού Ναού.
Πρώτη Απόφαση: Απομάκρυνση των Εχθρικών Δυνάμεων
Η πρώτη απόφαση αφορά την απομάκρυνση των εχθρικών δυνάμεων. Η απόφαση αναφέρει: «Το δικαστήριο αποφασίζει ότι κάθε είδος erev rav [το «μικτό πλήθος», όρος για τα στοιχεία εκείνα που βρίσκονται μέσα στο έθνος Ισραήλ που διαφθείρουν], κάθε είδος Αμαληκίτη, κάθε είδος Ισμαηλίτη, κάθε κάθε είδους προδότη & αποστάτη, και όλες οι δυνάμεις του κακού θα πρέπει να εγκαταλείψουν τον εβραϊκό λαό και τη Γη του Ισραήλ. Και όπως ακριβώς έχει αποφασίσει το κατώτερο δικαστήριο, έτσι ζητάμε από το ανώτερο δικαστήριο να αποφασίσει το ίδιο, και έτσι ας ισχύει».
Δεύτερο Ψήφισμα: Η αποκαλυφθείσα Βασιλεία του Ουρανού, ο Μασιάχ και ο Ναός.
Το δεύτερο ψήφισμα ζητά την αποκαλυφθείσα βασιλεία του Ουρανού, τον Μεσσία και την ανοικοδόμηση του Ναού. «Η αποκαλυφθείσα και ισχυρή βασιλεία του Αγίου, Ευλογητού, εν ελέει και εν χαρά, επί κάθε μέλους του εβραϊκού λαού, επί κάθε οικογένειας, κάθε κοινότητας, κάθε φυλής και ολόκληρου του εβραϊκού λαού, επί των δικαίων μεταξύ των εθνών και των γιων του Νώε, και επί ολόκληρου του κόσμου». Συνεχίζει: «Το δικαστήριο ζητά από τον Άγιο, Ευλογημένο Θεό, να αποκαλύψει τον δίκαιο Μεσσία (Μασιάχ) μας. Το δικαστήριο ζητά από τον Άγιο, Ευλογημένο Θεό, να αφαιρέσει και να σβήσει κάθε εμπόδιο, ώστε να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε το Μπέιτ ΧαΜικντάς, Ιερό Ναό».
Τρίτη Απόφαση: Η Επιστροφή, η Εκπλήρωση της Προφητείας
Η τρίτη απόφαση ζητά «από τον Άγιο, Ευλογημένο Θεό, να εκπληρώσει την προφητεία στον εβραϊκό λαό και να φυλάξει τους προφήτες από όλους εκείνους που επιδιώκουν να βλάψουν τους προφήτες του Ισραήλ».
Το Ταλμούδ στο Γιόμα 9β και στο Σανχεντρίν 11α αναφέρει ότι μόλις πέθαναν οι τελευταίοι προφήτες — ο Χαγάι, ο Ζαχαρίας και ο Μαλαχίας – το ρουάχ χακοντές (θείο πνεύμα) της κλασικής προφητείας αποχώρησε από το Ισραήλ, αν και μια μικρότερη ηχώ που ονομάζεται μπατ κολ, μια ουράνια φωνή, συνέχισε να ακούγεται. Το Μισνά στο Σότα 9:12 απαριθμεί την προφητεία μεταξύ μιας σειράς απωλειών που συνδέονται με την καταστροφή του Πρώτου Ναού, μαζί με το Ουρίμ βε Τουμίμ, το μαντείο με το θώρακα που χρησιμοποιούσε κάποτε ο Αρχιερέας για να λαμβάνει θεϊκές απαντήσεις, το οποίο το Ταλμούδ στο Γιόμα 21β αναφέρει ότι δεν λειτούργησε ποτέ με τον ίδιο τρόπο από τη στιγμή που ιδρύθηκε ο Δεύτερος Ναός. Η ραβινική εξήγηση για το γιατί έπαψε η προφητεία επικεντρώνεται στην εξορία και τη μειωμένη παρουσία της Σεχίνα (Θείας Παρουσίας): το Ταλμούδ στο Μπεράχοτ 3α και αλλού συνδέει την πληρότητα της προφητείας με το Ισραήλ που κατοικεί με ασφάλεια στη γη του υπό την έκδηλη εγγύτητα του Θεού, μια κατάσταση που εξ ορισμού διαταράσσει η εξορία.
Η επιστροφή της προφητείας αντιμετωπίζεται στις εβραϊκές πηγές ως ένας από τους σταθερούς δείκτες της ίδιας της μεσσιανικής εποχής, όχι ως ξεχωριστή εξέλιξη από αυτήν. Η πιο σαφής βιβλική πηγή είναι ο Ιωήλ: «Και ύστερα από αυτά, θα εκχύσω το πνεύμα μου πάνω σε κάθε σάρκα· και οι γιοι σας και οι κόρες σας θα προφητεύσουν, οι γέροντές σας θα ονειρευτούν όνειρα, οι νέοι σας θα δουν οράματα» (Ιωήλ 3:1). Το Ραμπάμ, στο Μισνέ Τορά, Χιλχότ Μελαχίμ 12:2, τοποθετεί την επιστροφή της προφητείας μεταξύ των αλλαγών που έρχονται με τη μεσσιανική εποχή, παράλληλα με την ανοικοδόμηση του Ναού και τη συγκέντρωση των διασκορπισμένων, εξόριστων Εβραίων, αντιμετωπίζοντάς την ως αποκατάσταση των συνθηκών που κατέστησαν δυνατή την προφητεία εξαρχής και όχι ως ένα νέο δώρο. Αυτή ακριβώς είναι η ακολουθία που ακολουθεί η απόφαση του Σάνχεντριν· η αίτησή του τοποθετεί 1. την επιστροφή της προφητείας στην ίδια ανάσα με 2. την ανοικοδόμηση του Μπέιτ Χαμίκντας (Ιερού Ναού) και 3. την αποκάλυψη του Μεσσίαχ, αντιμετωπίζοντας και τα τρία ως μέρη μιας ενιαίας, συνδεδεμένης αποκατάστασης και όχι ως ξεχωριστά αιτήματα.
Κλείσιμο: Το έγγραφο κλείνει επαναλαμβάνοντας τον τύπο ότι όπως ακριβώς έχει αποφασίσει το κατώτερο δικαστήριο, το ανώτερο δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά τον ίδιο τρόπο, «και έτσι ας ισχύει», και σημειώνει ότι η ολομέλεια του δικαστηρίου ευλόγησε τον Ραβίνο Γιεχοσούα Φρίντμαν, γνωστό ως Ναζίρ, κατά την επιστροφή του στις διασκέψεις του δικαστηρίου, «να προσθέσει από την Τορά και τη σοφία του στις συζητήσεις του δικαστηρίου». Υπογράφεται από τη γραμματεία του δικαστηρίου, «με την ευλογία της πλήρους λύτρωσης, εν ελέω, στην αποκαλυφθείσα και ισχυρή βασιλεία του Χασέμ, είθε να είναι ευλογημένος». Μια ηχογράφηση της συνεδρίασης, που δημοσιεύεται ξεχωριστά, δείχνει τα ψηφίσματα να τίθενται σε ψηφοφορία σε πραγματικό χρόνο, με τη διατύπωση της τελικής αίτησης να βασίζεται τελικά στη δεύτερη παράγραφο του Αλείνου, ότι κάθε γόνατο θα λυγίσει και κάθε γλώσσα θα ορκιστεί πίστη, και ότι όλος ο κόσμος θα αποδεχτεί τη βασιλεία του Ουρανού.
Πίσω από την Απόφαση
Ο Ραβίνος Τζος Γουάντερ, μέλος του Σανχεντρίν που συμμετείχε στη συνεδρίαση, περιέγραψε τις συζητήσεις σε μια συνέντευξη που έδωσε αργότερα. Είπε ότι το θέμα ήρθε στο δικαστήριο μέσω ενός ραβίνου Χαμπάντ μεταξύ των δικαστών, ο οποίος ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του Ραβίνου Μορντεχάι Ελιγιάχου και του άλλου αρχιραβίνου του Ισραήλ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι δύο άνδρες ταξίδεψαν αρκετές φορές για να συναντήσουν τον Ρέμπε του Λουμπαβίτσερ, και σε κάθε περίπτωση ο Ρέμπε τους έλεγε να συγκαλέσουν ένα beit din (ένα παραδοσιακό εβραϊκό θρησκευτικό δικαστήριο που αποτελείται συνήθως από τρεις κριτές ή ραβίνους) και να αποφασίσουν ότι ο Μεσσίας πρέπει να έρθει αμέσως. «Δεν μου είναι σαφές αν αυτό συνέβη ποτέ», είπε ο Γουάντερ. «Μου φαίνεται ότι δεν συνέβη εκείνη την εποχή, για κάποιους λόγους».
Ο Γουάντερ είπε ότι αυτός και ένας άλλος ραβίνος στο δικαστήριο διαφώνησαν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, αν και οι υπόλοιποι δικαστές υποστήριξαν την προώθηση αυτής της διαδικασίας. «Επιταχύνοντας τα πράγματα, διακινδυνεύουμε επίσης να τα κάνουμε πολύ χειρότερα βραχυπρόθεσμα τα πράγματα και πολύ πιο επώδυνα», είπε. «Ο Χασέμ έχει δημιουργήσει αυτή τη διαδικασία έτσι ώστε να συμβαίνει με αργό ρυθμό, ώστε να μην είναι πολύ επώδυνη για τον εβραϊκό λαό. Και αν την επιταχύνετε περισσότερο από όσο υποτίθεται ότι πρέπει να επιταχυνθεί, αυτό μπορεί να έχει κάθε είδους δυσάρεστες συνέπειες».
Η συζήτηση στράφηκε κατευθείαν στην 7η Οκτωβρίου. «Αυτό ήταν ένα τεράστιο άλμα στη διαδικασία της geula [λύτρωσης του Ισραήλ]», είπε ο Wander. «Έκανε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο να κάνουν ενδοσκόπηση για τον εαυτό τους, το υπόβαθρό τους, τη θρησκεία τους και τον Θεό τους, και οδήγησε πολλούς ανθρώπους στην teshuva [στην μετάνοια]. Αλλά από την άλλη πλευρά, αυτή ήταν μια εξαιρετικά οδυνηρή περίοδος, τόσο η 7η Οκτωβρίου όσο και τα επακόλουθα, και οι ομήροι και όλα αυτά».
Ο Γουάντερ έθεσε επίσης το ζήτημα της ασχημη κατάστασης της εβραϊκής ηγεσίας στο Ισραήλ σήμερα. «Δεν έχουμε εβραϊκή ηγεσία σήμερα», είπε. «Αυτό που έχουμε είναι αμερικανική ηγεσία — Αμερικανοί πράκτορες σε κάθε κλάδο της εξουσίας. Σε πολιτικό επίπεδο, Αμερικανοί πράκτορες επιδιώκουν τα δικά τους συμφέροντα. Σε νομικό επίπεδο, Αμερικανοί πράκτορες. Σε στρατιωτικό επίπεδο, Αμερικανοί πράκτορες δίνουν στο Ισραήλ το πράσινο φως να διεξάγει πόλεμο με τρόπο που υπολογίζεται έτσι ώστε να μην κερδίσουμε πλήρως».
Ερωτηθείς πώς το δικαστήριο κατέληξε στο να ζητήσει η διαδικασία αυτή να εξελιχθεί σταδιακά και όχι μονομιάς απότομα, ο Wander διηγήθηκε μια παραβολή που απέδωσε στον Ραβίνο Nachman: ένας βασιλιάς καταδίκασε τον γιο του να θανατωθεί κάτω από έναν τεράστιο βράχο, στη συνέχεια μετάνιωσε για το διάταγμα και διέταξε τους υπηρέτες του να σπάσουν τον βράχο σε χαλίκι και να πετάξουν τα θραύσματα στον γιο του, εκπληρώνοντας τον λόγο του χωρίς να προκαλέσει τη βλάβη που είχε αρχικά σκοπό. «Έτσι, ήταν ουσιαστικά ανώδυνο», είπε ο Wander, «και αυτός ήταν ο τρόπος του να κάνει αυτό που είπε ότι θα έκανε, αλλά με έναν τρόπο που ήταν ελεήμων».
Ο Γουάντερ είπε ότι τα τρία ψηφίσματα έγιναν αντιληπτά από το δικαστήριο ως στάδια και όχι ως ένα μόνο μονολιθικό αίτημα. «Δεν πρόκειται μόνο για τον Μασίαχ», είπε. «Πρόκειται για στάδια που πρέπει να συμβούν προηγουμένως, συμπεριλαμβανομένης της απαλλαγής από τους εχθρούς μας». Πρόσθεσε μια σημείωση προειδοποίησης για τους αναγνώστες που μπορεί να περιμένουν μια εύκολη διαδικασία: «Εάν αυτό έχει το αποτέλεσμα που ελπίζουμε ή πιστεύουμε ότι θα έχει, θα πρέπει να είστε προσεκτικοί, γιατί τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα πολύ σύντομα».
Η υποκείμενη προϋπόθεση του δικαστηρίου, ότι η παρακάτω απόφασή του δεσμεύει μια παραπάνω απόφαση, βασίζεται σε μια θεμελιώδη Ταλμουδική πηγή: Tanur shel Achnai, ο Φούρνος των Αχναίων, στο Bava Metzia 59b. Ο Ραβίνος Ελιέζερ αμφισβητεί ένα νομικό ζήτημα με τους άλλους Σοφούς της Σιών και καλεί τον Ουρανό να αποδείξει ότι έχει δίκιο. Μια χαρουπιά ξεριζώνεται, ένα ρυάκι αλλάζει πορεία, οι τοίχοι της αίθουσας μελέτης γέρνουν προς τα μέσα και τελικά μια Φωνή από τον Ουρανό δηλώνει ότι ο νόμος ακολουθεί τον Ραβίνο Ελιέζερ. Ο Ραβίνος Γιεχοσούα σηκώνεται και απαντά, « Λο μπασαμάιμ χι, «Δεν είναι στον Ουρανό» (Δευτερονόμιο 30:12), που σημαίνει ότι από τη στιγμή που δόθηκε η Τορά στο Σινά, η εξουσία να αποφασίζει επ’ αυτής ανήκει στα ανθρώπινα δικαστήρια, όχι απευθείας στον Ουρανό, ακόμη και ενάντια σε μια ουράνια φωνή. Το Ταλμούδ αναφέρει στη συνέχεια ότι ο Ραβίνος Νάταν συνάντησε αργότερα τον Προφήτη Ηλία και ρώτησε τι έκανε ο Θεός εκείνη τη στιγμή. Ο Ηλίας απάντησε ότι ο Θεός γέλασε και είπε, «Νιτζχουνί μπανάι, νιτζχουνί μπανάι,» δηλαδή «Τα παιδιά μου με νίκησαν, τα παιδιά μου με νίκησαν». Αυτή είναι η μοναδική σαφέστερη πηγή για την ιδέα ότι η απόφαση ενός ανθρώπινου δικαστηρίου δεσμεύει τον Ουρανό, και σχεδόν σίγουρα είναι το κείμενο που διέπει τη διατύπωση του Σανχεντρίν ότι «όπως ακριβώς έχει αποφασίσει το δικαστήριο από κάτω, έτσι ας αποφασίσει και το δικαστήριο από πάνω».
Μια δεύτερη σημαντική πηγή είναι ο καθορισμός του ημερολογίου. Στο Ρος Χασανά 25α, ο Ραββάν Γαμλιήλ, ως επικεφαλής του δικαστηρίου, δέχεται εσφαλμένες μαρτυρίες σχετικά με την παρατήρηση της νέας σελήνης και ορίζει την ημερομηνία του Γιομ Κιπούρ αναλόγως, παρόλο που ο Ραβίνος Γιεχοσούα υπολογίζει ότι οι μάρτυρες δεν μπορεί να έλεγαν την αλήθεια. Ο Ραββάν Γαμλιήλ διατάζει τον Ραβίνο Γιεχοσούα να εμφανιστεί ενώπιόν του κουβαλώντας το ραβδί και τα χρήματά του την ημέρα που ο ίδιος ο υπολογισμός του Ραβίνου Γιεχοσούα λέει ότι πρέπει να είναι το Γιομ Κιπούρ, αναγκάζοντάς τον να υποταχθεί δημόσια στην εξουσία του δικαστηρίου επί του ημερολογίου. Οι Σοφοί το καταγράφουν αυτό ως απόδειξη ότι η δήλωση του νέου μήνα από το ανθρώπινο δικαστήριο είναι δεσμευτική ακόμη και στον Παράδεισο, και αυτό είναι το πλαίσιο με το οποίο ορίζονται οι εβραϊκές αργίες μέχρι σήμερα.
Ένα τρίτο παράδειγμα είναι ο Χόνι ΧαΜε’αγκέλ στο Ταανίτ 23α. Κατά τη διάρκεια μιας ξηρασίας, ο Χόνι σχεδιάζει έναν κύκλο, στέκεται μέσα σε αυτόν και λέει στον Θεό ότι δεν θα κινηθεί μέχρι να πέσει βροχή, επικαλούμενος την αξία του να είναι «σαν γιος του σπιτιού» ενώπιον του Πατέρα του. Όταν πέφτει μια ψιλή βροχή, λέει ότι δεν είναι αρκετή και απαιτεί ευλογημένη δυνατή βροχή. Όταν η βροχή γίνεται πλημμύρα, απαιτεί να σταματήσει. Ο Σιμόν μπεν Σετάχ, επικεφαλής της αυλής εκείνη την εποχή, επικρίνει την τόλμη του Χόνι, αλλά παραδέχεται ότι ο Θεός του φέρεται όπως ένας πατέρας ικανοποιεί ένα απαιτητικό παιδί. Το Ταλμούδ σε άλλα σημεία αυτής της παράδοσης συνοψίζει την αρχή ως «tzaddik gozer, VeHaKadosh Baruch Hu mekayem » — δηλαδή, «ένας δίκαιος άνθρωπος αποφασίζει, και ο Άγιος το εκπληρώνει» — μια φράση που οι Σοφοί ριζώνουν στο Ιώβ 22:28, «Και ό,τι αποφασίσεις, θα κατορθούται από σένα· και το φως θα φέγγει επάνω στους δρόμους σου» (Ιώβ 22:28).
Η χασιδική λαογραφία επεκτείνει αυτό το θέμα σημαντικά. Ο ραβίνος Λέβι Γιτζάκ του Μπερντίτσεφ μνημονεύεται για το ότι κυριολεκτικά δίκασε τον Θεό, μια ντιν Τορά, εκ μέρους του εβραϊκού λαού, απαιτώντας λογοδοσία για τα βάσανά του. Αφηγούνται επίσης ιστορίες για τον Βάαλ Σεμ Τοβ και αργότερα τους Χασιδικούς ρέμπεδες που εξέδωσαν διατάγματα που λέγεται ότι αποτρέπουν επιδημίες ή απελάσεις, τα οποία οι οπαδοί τους παρουσίασαν ως περιπτώσεις όπου ο λόγος ενός τζαντίκ δεσμεύει την ουράνια αυλή. Η Πούλσα ντε Νούρα εμπίπτει στην ίδια κατηγορία από την αντίθετη κατεύθυνση. Είναι μια τελετουργία επίσημης ραβινικής καταδίκης, με την επίκληση της εξουσίας ενός δικαστηρίου να παραδώσει ένα άτομο για ουράνια κρίση αντί να ζητήσει μια ουράνια ευλογία.
Το προηγούμενο για όλα αυτά ανάγεται σε βάθος χρόνου πέρα από οποιοδήποτε δικαστήριο· ανάγεται στον ίδιο τον Αβραάμ, που στεκόταν ενώπιον του Θεού για την τύχη των Σοδόμων και των Γομόρρων. Ο Θεός λέει στον Αβραάμ ότι σκοπεύει να καταστρέψει τις πόλεις, και ο Αβραάμ δεν υποτάσσεται· υποστηρίζει: «Θα καταστρέψεις και τους δίκαιους μαζί με τους ασεβείς; Ίσως υπάρχουν πενήντα δίκαιοι μέσα στην πόλη· θα καταστρέψεις και τον τόπο, χωρίς να λυπηθείς για τους πενήντα δίκαιους που βρίσκονται σε αυτήν; Μακριά από Σένα να κάνεις έτσι, να σκοτώσεις τους δίκαιους μαζί με τους ασεβείς, ώστε ο δίκαιος να είναι όπως ο ασεβής, μακριά από Σένα· δεν θα κάνει δικαιοσύνη ο Κριτής όλης της γης;» (Γένεση) 18:23-25 Ο Θεός δεν τον επιπλήττει. Διαπραγματεύεται από πενήντα σε σαράντα πέντε, σε σαράντα, σε τριάντα, σε είκοσι, σε δέκα, παραχωρώντας έδαφος σε κάθε στροφή. Το Tanur shel Achnai καθιερώνει τον νομικό μηχανισμό, το Honi καθιερώνει την οικειότητα ενός παιδιού ενώπιον ενός πατέρα, και ο Levi Yitzchak της din Torah του Berditchev απηχεί τη γλώσσα του ίδιου του Αβραάμ που απαιτεί δικαιοσύνη, αλλά ο Αβραάμ είναι η πηγή. Είναι ο πρώτος Εβραίος και ήδη διαφωνεί με τον Θεό προτού υπάρξει ένα έθνος, ένα Σάνχεντριν ή ένας Ναός για να διαφωνήσει εκ μέρους του.
Η παραβολή του Wander για τον βασιλιά και τον βράχο υποδεικνύει μια σχετική αρχή: η παράδοση αντιμετωπίζει τα διατάγματα του καλού και τα διατάγματα του κακού διαφορετικά. Το Ταλμούδ αναφέρει τον κανόνα στο Yevamot 49b και ξανά στο Berachot 7a: ένας προφήτης που προλέγει κάτι καλό πρέπει να το δει να συμβαίνει, και αν δεν συμβεί, αυτό αποτελεί λόγο να αμφισβητηθεί αν ήταν αληθινός προφήτης. Αλλά ένας προφήτης που προλέγει κάτι κακό δεν αποκλείεται αν η συμφορά δεν συμβεί, επειδή ο Θεός μπορεί να μετανοήσει από έλεος. Το Rambam κωδικοποιεί αυτό άμεσα στο Mishneh Torah, Hilchot Yesodei HaTorah 10:4. Το πιο ξεκάθαρο βιβλικό παράδειγμα είναι ο Ιωνάς στη Νινευή. Ο Ιωνάς στέλνεται για να δηλώσει «Ακόμα 40 ημέρες, και η Νινευή θα καταστραφεί». (Ιωνάς 3:4), η πόλη μετανοεί και η καταστροφή δεν έρχεται ποτέ. Ο Ιωνάς δεν αποδεικνύεται έτσι ψευδοπροφήτης, επειδή η καταστροφή που ανακοίνωσε ήταν υπό τους όρους της συμπεριφοράς του λαού, όχι ένα άνευ όρων διάταγμα.
Η θεολογική βάση για την ασυμμετρία περιγράφεται από τον Ιερεμία στο απόσπασμα για τον κεραμέα: «Στη μια στιγμή μπορεί να μιλήσω για ένα έθνος ή για ένα βασίλειο, για να το ξεριζώσω και να το καταστρέψω και να το καταστρέψω· αλλά αν το έθνος αυτό επιστρέψει από το κακό του, εξαιτίας του οποίου μίλησα εναντίον του, μετανοώ για το κακό που σκέφτηκα να του κάνω. Και σε μια άλλη στιγμή μπορεί να μιλήσω για ένα έθνος ή για ένα βασίλειο, για να το χτίσω και να το φυτέψω· αλλά αν κάνει το κακό στα μάτια μου, ώστε να μην εισακούσει τη φωνή μου, τότε μετανοώ για το καλό, με το οποίο είπα ότι θα το ωφελήσω» (Ιερεμίας 18:7-10). Το απόσπασμα είναι συμμετρικό εκ πρώτης όψεως· το καλό μπορεί επίσης να αποσυρθεί αν ένα έθνος γίνει κακό. Η ραβινική αρχή το περιορίζει αυτό στην πράξη: η απόσυρση ενός θεσπισμένου καλού απαιτεί από τον αποδέκτη να γίνει ενεργά κακός, ενώ ένα θεσπισμένο κακό μπορεί να αποτραπεί με απλή μετάνοια ή με την παρέμβαση του ελέους, ένα πολύ χαμηλότερο όριο. Αυτή η ασυμμετρία είναι ο λόγος για τον οποίο οι Σοφοί θα μπορούσαν να πουν ότι μια καταστροφική προφητεία που δεν υλοποιείται δεν αποδεικνύει τίποτα, ενώ μια υπόσχεση καλού που δεν υλοποιείται αποτελεί πραγματικό πρόβλημα.
Διατυπώνοντας το αίτημά του εξ ολοκλήρου στη γλώσσα της ευλογίας — την καταστροφή των εχθρών, την αποκάλυψη του Μεσσία, την ανοικοδόμηση του Ναού — το Σανχεντρίν ζητά από τον Ουρανό ακριβώς την κατηγορία της απόφασης που, αφού εκδοθεί, η παράδοση λέει ότι πρέπει να ισχύει. Η αρχή lo bashamayim hi δίνει στην απόφαση του δικαστηρίου τη δυνατότητα να δεσμεύσει τον Ουρανό, το προηγούμενο του Rosh Hashanah δείχνει ότι η δήλωση ενός δικαστηρίου καθορίζει την πραγματικότητα ακόμη και έναντι αντίθετων αποδεικτικών στοιχείων, και ο κανόνας ότι τα καλά διατάγματα δεν μπορούν να ανακληθούν χωρίς αιτία σημαίνει ότι, σύμφωνα με τις πηγές που επικαλείται το ίδιο το Σανχεντρίν, αυτή η απόφαση δεν προοριζόταν ποτέ να είναι αναστρέψιμη.
Η γραπτή απόφαση αναμένεται να διανεμηθεί από τη γραμματεία του Σανχεντρίν, μαζί με επεξηγηματικά βίντεο στα εβραϊκά, τα αγγλικά και τα ισπανικά.
