ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Ο Θεός επιτρέπει να γίνει τώρα ένα τράνταγμα γερό.
Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες…
Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά.
Οι περιστάσεις μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά. . .
Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν.
. . .
Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. . .
Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα.
Θα δοθούν πνευματικές μάχες.
. . .
Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.
Που θα ήταν ο κόσμος, αν δεν βοηθούσαν!…
. . .
Ο Θεός δεν επιτρέπει μία δοκιμασία, αν δεν βγει κάτι καλό.
Όταν ο Θεός βλέπει ότι θα γίνει ένα μεγαλύτερο καλό, αφήνει τον διάβολο να κάνει την δουλειά του.
. . .
– Δηλαδή, Γέροντα, πρέπει πάντα να ομολογούμε το «πιστεύω» μας;
– Χρειάζεται διάκριση. Είναι φορές που δεν πρέπει να μιλήσουμε και άλλες φορές που πρέπει να ομολογούμε με παρρησία το «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε.
Σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια ο καθένας μας πρέπει να κάνει ό,τι γίνεται ανθρωπίνως και ό,τι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό.
Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας ότι κάναμε εκείνο που μπορούσαμε.
Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι πρόγονοί μας από τους τάφους.
Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τί κάνουμε γι᾿ αυτήν;
. . .
Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφθούν.
Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες.
Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια· άλλαξαν όλο τον κόσμο.
. . .
Αν η Εκκλησία δεν μιλάει, για να μην έρθει σε ρήξη με το κράτος, αν οι μητροπολίτες δεν μιλούν, για να τα έχουν καλά με όλους, γιατί τους βοηθάνε στα Ιδρύματα κ.λπ., οι Αγιορείτες πάλι αν δεν μιλούν, για να μην τους κόψουν τα επιδόματα,
τότε ποιός θα μιλήσει;
. . .
Η αδιαφορία για τον Θεό φέρνει την αδιαφορία και για όλα τα άλλα· φέρνει την αποσύνθεση.
. . .
Θέλω να πω, όλα από εκεί ξεκινάνε. Δεν πιστεύει ο άνθρωπος στον Θεό και μετά ούτε γονείς ούτε οικογένεια ούτε χωριό ούτε πατρίδα υπολογίζει. Και αυτά είναι που πάνε τώρα να διαλύσουν…
. . .
– Γέροντα, τα διάφορα κινήματα, οι διαμαρτυρίες που γίνονται από τους Χριστιανούς έχουν κάποιο αποτέλεσμα;
– Η παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως. Μπορεί κανείς με την προσευχή να βοηθήσει περισσότερο, αλλά την σιωπή του θα την εκμεταλλευθούν οι άλλοι και θα πούν:
«Ο τάδε και ο τάδε δεν διαμαρτυρήθηκαν, επομένως είναι με το μέρος μας· συμφωνούν μαζί μας».
Αν δεν αρχίσουν μερικοί να χτυπούν το κακό, να ελέγχουν δηλαδή αυτούς που σκανδαλίζουν τους πιστούς, θα γίνει μεγαλύτερο κακό.
. . .
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να έχουν μεγάλο μισθό, πολυτελές αυτοκίνητο, να τρέχουν στις διασκεδάσεις…
Και ύστερα κάνουν νόμο να παντρεύονται με πολιτικό γάμο, νομιμοποιούν τις αμβλώσεις… Τί θα κάνει ο Θεός, άλλο θέμα.
. . .
Σήμερα ο Θεός ανέχεται την κατάσταση. Ανέχεται, ανέχεται, για να είναι αναπολόγητος ο κακός.
Είναι περιπτώσεις που ο Θεός επεμβαίνει άμεσα και αμέσως, ενώ σε άλλες περιπτώσεις περιμένει· δεν δίνει αμέσως την λύση και περιμένει την υπομονή των ανθρώπων, την προσευχή, τον αγώνα.
Τί αρχοντιά έχει ο Θεός!
. . .
Όσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δεν πεθαίνουν.
Αν δεν υπάρχει ηρωισμός, δεν γίνεται τίποτε.
Και να ξέρετε, ο πιστός είναι και γενναίος.
Ο Μακρυγιάννης ο καημένος τί τράβηξε! Και σε τί χρόνια! . . .
Δεν σκέφθηκε, δεν υπολόγισε ποτέ τον εαυτό του. Δεν φοβήθηκε μην τον σκοτώσουν, όταν αγωνιζόταν για την πατρίδα. Ο Μακρυγιάννης ζούσε πνευματικές καταστάσεις. Αν γινόταν καλόγερος, πιστεύω ότι από τον Άγιο Αντώνιο δεν θα είχε μεγάλη διαφορά.
. . .
Όταν είσαι αποφασισμένος για τον θάνατο, δεν φοβάσαι τίποτε.
. . .
Όποιος δεν υπολογίζει τον εαυτό του για το καλό του άλλου ή για το κοινό καλό, δέχεται μέσα του θεϊκή δύναμη. Και να δείτε, αν κινηθεί κανείς με θυσία, ο Θεός τον σκεπάζει.
. . .
Να φύγει λοιπόν το βόλεμα του εαυτού μας.
Να δουλεύει το φιλότιμο.
Να υπάρχει το πνεύμα της θυσίας.
. . .
Ο θάνατος στον πόλεμο πολύ εξιλεώνει, γιατί θυσιάζεται κανείς, για να προστατεύσει τους άλλους.
Εκείνοι που θυσιάζουν την ζωή τους από καθαρή αγάπη, για να προστατεύσουν τους συνανθρώπους τους, μιμούνται τον Χριστό.
Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι ήρωες, διότι τους τρέμει ακόμη και ο θάνατος, επειδή αψηφούν τον θάνατο από αγάπη και έτσι κερδίζουν την αθανασία, παίρνοντας το κλειδί της αιωνιότητος κάτω από την πλάκα του τάφου, και προχωρούν ελαφρά στην αιώνια μακαριότητα.
. . .
Πηγή αποσπασμάτων κειμένου:
Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ Α’ «ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ»
του Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” (Σουρωτή Θεσσαλονίκης)
με το οποίο συνδεόταν ο Άγιος.
