Με πρωτοφανή ένταση διαφημίζεται πλέον το μοντέλο «υγείας» υποβοηθούμενων «Άουσβιτς», δηλαδή μιας υγειονομικής πολιτικής που ωθεί τις μάζες στους ιατρικούς θαλάμους της ευθανασίας. Ενώ το προκάλυμμα μιας αποστασιοποιημένης «συμπόνιας» λειτουργεί ως κοινωνικό αναισθητικό.
Μέρα με τη μέρα και είδηση με την είδηση, χτίζεται η συνείδηση ενός ταξικού Καιάδα στου οποίου τα έγκατα θα εξολοθρεύεται ο κάθε απεγνωσμένος πολίτης. Η επιστροφή της απάνθρωπης ευγονικής παρουσιάζεται σαν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και το ματωμένο σύνθημα των Ναζί «Arbeit macht frei» («Η εργασία σε κάνει ελεύθερο»), επιστρέφει σε βελτιωμένη έκδοση: «Η αυτοεξόντωση σου, σε κάνει ελεύθερο». Αφού η ελίτ των σημερινών χιτλερίσκων φρόντισε να εμπνεύσει τη θεοποίηση του θελήματος, ακόμα και η αυτοκτονία εκλαμβάνεται ως ανθρωπιστικό προνόμιο.
Η κοινωνική απάθεια τρέφει την κουλτούρα της εξολόθρευσης των απελπισμένων και ταυτόχρονα η κανονικοποίηση της εξολόθρευσης των απελπισμένων, γιγαντώνει την κοινωνική απάθεια. Ένα αμφίδρομο νεκρωτικό εκκρεμές που υπνωτίζει την ανθρωπότητα με παραισθήσεις «προόδου», όσο αυτή επιστρέφει στα πιο πυκνά σκοτάδια της ιστορίας.
Οι Ναζί θανάτωναν με τοξικά αέρια, αλλά οι σημερινοί αιχμάλωτοι του μηδενισμού εκτελούνται από τοξικές κοινωνίες. Άνθρωποι με χρόνιες σωματικές ασθένειες, ψυχασθενείς, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι με άνοια ή ακόμα και άτομα που υποφέρουν από μοναξιά, κατευθύνονται στα «χωνευτήρια» του θανάτου, τους νέους «εκσυγχρονιστικούς» νόμους που ρευστοποιούν όλα τα ανθρώπινα αδιέξοδα. Και όσο προχωρά η κανονικοποίηση της ευθανασίας, τόσο – αντιστρόφως ανάλογα – συρρικνώνονται οι υπηρεσίες ανακουφιστικής φροντίδας.
Αρνό Ντενίς: H ευθανασία ως μέσο συγκάλυψης
Η Νεοταξική ιατρική των σημερινών Μένγκελε, φιλοδοξεί να εξελιχθεί πρώτα απ’ όλα σε βιομηχανία αμύθητων κερδών. Όπως φαίνεται όμως, θα προσφέρει και άλλες παρεπόμενες «υπηρεσίες», όπως η συγκάλυψη ιατρικών εγκλημάτων. Μια τέτοια περίπτωση έχει γίνει viral τις τελευταίες μέρες, με την είδηση της ευθανασίας του σκηνοθέτη και ηθοποιού, Αρνό Ντενίς.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2026, ο 43χρονος Γάλλος έβαλε τέρμα στη ζωή του, αφού 3 χρόνια πριν, μια απλή επέμβαση βουβωνοκήλης εξελίχθηκε σε διαρκές μαρτύριο. Ένα εμφύτευμα (πλέγμα) από πολυπροπυλένιο που εισήχθη στο σώμα του, είχε ως αποτέλεσμα να εμφανίσει χρόνιους πόνους και συμπτώματα που συνδέθηκαν με μυαλγική εγκεφαλίτιδα. Το συγκεκριμένο εμφύτευμα (της εταιρείας Medtronic) έχει συνδεθεί με σοβαρότατες επιπλοκές και έχει κατηγορηθεί από πολλούς ασθενείς παγκοσμίως, οι οποίοι έχουν προχωρήσει σε μαζικές καταγγελίες και μηνύσεις.
Όμως μια χήνα με χρυσά αυγά, δύσκολα αποσύρεται από το υγειονομικό κοτέτσι. Και αν ένα 5% που χειρουργείται για κοίλη, εμφανίζει σοβαρές επιπλοκές, κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να θυσιάσει τον τζίρο δισεκατομμυρίων που εξασφαλίζει το υπόλοιπο 95% και μάλιστα σε μια τόσο «ρουτινιάρικη» επέμβαση.
Έτσι κανείς δεν ενημέρωσε τον Αρνό Ντενίς για τις ανεπιθύμητες συνέπειες που συνδέονται με τα εμφυτεύματα για τη θεραπεία της κήλης. Ο Γάλλος έμεινε ανάπηρος και υπέβαλε μήνυση κατά αγνώστων για να βρει το δίκιο του, αλλά η γαλλική δικαιοσύνη έστειλε την υπόθεση στο αρχείο. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη κατηφόρα της απόγνωσης, με κατάληξη τον υποβοηθούμενο θάνατο του ηθοποιού.
Η είδηση της κρατικής δολοφονίας του Ντενίς μεταφέρθηκε από τα συστημικά ΜΜΕ ως μια συγκινητική ιστορία ανακτημένης «αξιοπρέπειας». Τα δημοσιεύματα συνοδεύτηκαν από τίτλους που εμπνέουν ένα διεστραμμένο αίσθημα «εξιλέωσης», ενώ η ωμή αλήθεια, δηλαδή η εξολόθρευση ενός πολίτη που τον πρόδωσε η ιατρική και νομική αρχή, δεν τονίζεται πουθενά. Η διεφθαρμένη ιατρική επιστήμη σακάτεψε τον Αρνό Ντενίς και στο τέλος η ίδια τον αποτελείωσε ως «φιλάνθρωπη». Και όλο αυτό παρουσιάζεται ως ανθρωπιστική κατάκτηση!
Τα σκάνδαλα ευθανασιών που αποσιωπούν
Βλέπουμε ότι ο συστημικός Τύπος αρέσκεται να παρουσιάζει ολοένα και συχνότερα τέτοιες υποθέσεις «ρομαντικών» εκτελέσεων, αποσιωπώντας όλη τη θεσμική φρίκη που τις συνοδεύει. Αντιθέτως, θάβουν συστηματικά τα σκάνδαλα που προκύπτουν από τους σατανικούς νόμους ευθανασίας.
Στο Οντάριο του Καναδά, η 83χρονη Brigitte Stegemann υποβλήθηκε σε ευθανασία τον περασμένο Ιούλιο, χωρίς την πραγματική συναίνεσή της. Η ηλικιωμένη έπασχε από καρκίνο του στομάχου, αλλά λόγω της χριστιανικής πίστης της, είχε δηλώσει επανειλημμένως ότι δεν εγκρίνει – ούτε επιθυμεί την ευθανασία. Σύμφωνα με καταγγελίες της οικογένειας της, το νοσηλευτικό προσωπικό του οίκου ευγηρίας εκμεταλλεύτηκε την απουσία συγγενών και πίεσε τη δύστυχη γιαγιά να αποδεχθεί την ιατρική δολοφονία της. Εκείνη, όντας σε νοητική σύγχυση (και μη μπορώντας ούτε καν να θυμηθεί τα ονόματα της οικογένειας της), έδωσε μια εξαιρετικά αμφίβολη «έγκριση». Λίγες μέρες πριν τη φρικιαστική πράξη, η ηλικιωμένη αντιλήφθηκε τι επρόκειτο να συμβεί και άρχισε να κλαίει επίμονα, επαναλαμβάνοντας ότι έκανε λάθος. Εις μάτην όμως.
Τη μέρα που την οδήγησαν στο ιατρικό «ικρίωμα», δεν έδωσε ούτε καν τη ρητή συγκατάθεση που προβλέπεται, κι όμως τη σκότωσαν χωρίς δισταγμό. Η υπόθεση της Brigitte Stegemann έχει προκαλέσει διεθνή σάλο στα ανεξάρτητα ΜΜΕ, αλλά έχει «μπαζωθεί» ολοσχερώς από το κυρίαρχο συνδικάτο των ειδήσεων.
Άλλη μια σοκαριστική περίπτωση είναι εκείνη του James MacLean, ενός Καναδού γιατρού που συνάντησε έναν άνδρα (πάλι στο Οντάριο) ο οποίος έπασχε από τη νόσο του Crohn. Ο τόπος της συνάντησης, ένα πάρκινγκ καταστήματος. Ο λόγος της συνάντησης, αξιολόγηση ευθανασίας! Ο MacLean φαίνεται να ωθούσε πλαγίως τον ασθενή προς την «τελική λύση», ανταλλάσσοντας πολλά SMS μαζί του. Μετά το βιαστικό ραντεβού, ο Δρ. Θάνατος οδήγησε τον ασθενή σε εγκεκριμένο χώρο και τον σκότωσε με θανατηφόρες ενέσεις, νομιμοφανέστατα.
Σε ένα άλλο αποτρόπαιο περιστατικό, ο MacLean δήλωσε τον θάνατο ασθενούς κατά τη διαδικασία υποβοηθούμενης αυτοκτονίας και έφυγε από το ιατρείο του. Όμως δεν είχε χορηγήσει την προβλεπόμενη ουσία που παραλύει τους μυς του σώματος και ο αυτόχειρας άρχισε να αναπνέει! Ο γιατρός ειδοποιήθηκε, επέστρεψε, χορήγησε τα πρέποντα της εκτέλεσης και σκότωσε τον ασθενή για «δεύτερη» φορά!
Αν νομίζετε ότι μετά από όλα αυτά, ο MacLean σαπίζει σε κάποιο κελί φυλακής, θα σας απογοητεύσω. Η μόνη τιμωρία που του επιβλήθηκε από τον ιατρικό σύλλογο του Καναδά ήταν η… επίπληξη και μια εξάμηνη περίοδος επιτήρησης! Τι λέτε λοιπόν; Εξελίσσεται ή δεν εξελίσσεται ο ιατρικά υποβοηθούμενος θάνατος σε εκτονωτικό «πάρκο» για φονιάδες; Αν τα ήθη ορίζουν τα ηθικά όρια της σημερινής ιατρικής, πιο όριο θα απομείνει σε μια κοινωνία που ταυτίζει τη θανάτωση με τη θεραπεία και την ιδιότητα του γιατρού με εκείνη του δημίου…;
