Ελευθέριος Ανδρώνης
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε με την προφητική ματιά του ότι θα έρθει μέρα που το κράτος θα βγάζει «παλαβούς νόμους». Και πράγματι, ζούμε σε αυτήν την εποχή των παλαβών νόμων. Γιατί τι άλλο παρά μέγιστη παλαβομάρα είναι να επιβάλλεται πρόστιμο 270.000 για την εγκατάλειψη γατιών!
Ναι, η εγκατάλειψη ζώων είναι κατακριτέα. Ναι, πρέπει να επιβάλλεται κάποιο πρόστιμο γι’ αυτήν την ασυνείδητη πράξη. Αλλά νομίζω ότι έχει χαθεί εντελώς το μέτρο! Ένας 55χρονος εγκατέλειψε εννιά γατάκια σε οικόπεδο της Καλαμαριάς και κάποιος τον αντιλήφθηκε και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο άντρας συνελήφθη. Καλά ως εδώ.
Η παράνοια ξεκινάει από εδώ και έπειτα. Ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε αμέσως για να εξιχνιάσει το «έγκλημα». Εισαγγελική λειτουργός διέταξε επείγουσα έρευνα ώστε να αποφασιστεί αν ο 55χρονος διέπραξε κακούργημα (!) ή πλημμέλημα. Ζητήθηκε κτηνιατρική βεβαίωση για την ακριβή ηλικία που είχαν τα γατάκια, διότι σύμφωνα με τον νόμο του 2021, αν τα γατάκια είναι νεογέννητα ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα είναι πολύ βαρύτερος σε σχέση με την περίπτωση να έχουν απογαλακτιστεί.
Να διευκρινίσω ότι ο 55χρονος δεν κακοποίησε τα γατάκια, αλλά τα παράτησε ζωντανά σε μία κούτα. Φυσικά αν τα γατιά ήταν πολύ νεογέννητα, η εγκατάλειψή τους χωρίς τη μητέρα τους, θα σήμαινε και τον σύντομο θάνατό τους. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, στον 55χρονο επιβλήθηκαν εννέα διοικητικά πρόστιμα, 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι, δηλαδή 270.000 ευρώ στο σύνολο! Αν φέρ’ ειπείν η γάτα είχε κάνει 12 γατιά, θα πλήρωνε 360.000. Αν ήταν 20, θα πλήρωνε 600.000 ευρώ. Δεν υπάρχει ανώτατο όριο προστίμου, αφού ο νόμος αναφέρει ρητά ότι το ποσό επιβάλλεται «ανά ζώο και ανά περιστατικό».
Είναι αδύνατον να μη σου δημιουργηθούν συνειρμοί από αυτόν τον ανισόβαρο παραλογισμό. Βλέπουμε ένα κράτος να αξιολογεί την ποινή 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι που στο κάτω – κάτω βρέθηκε ζωντανό, αλλά να μην δίνει την παραμικρή σημασία στις εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητων παιδιών που σφαγιάζονται ετησίως για «κοινωνικούς λόγους». Αυτές οι ψυχές δεν καταλήγουν καν σε κάποια κούτα περιμένοντας κάποιον περαστικό να ακούσει το κλάμα τους, αλλά εξοντώνονται ανελέητα εκεί που δεν ακούγονται οι κραυγές τους, στο ασφαλέστερο καταφύγιο της φύσης, τη μήτρα, που τελικά γίνεται θάλαμος θανάτου.
Ο φρικτός ακρωτηριασμός μιας ανθρώπινης ζωής δεν αξίζει εισαγγελικές παρεμβάσεις, δεν αξίζει πρόστιμα και διερευνήσεις για τα κίνητρα, προφανώς γιατί φτάσαμε να συγγενεύουμε περισσότερο με τα τετράποδα παρά με τους ανθρώπους. Το κράτος εξετάζει αν τα γατάκια ήταν νεογέννητα, αλλά για τα χιλιάδες παιδιά που «πετιούνται» σε ιδρύματα και νοσοκομεία δεν είδα ποτέ παρόμοια ευαισθησία.
Τους χιλιάδες άστεγους που περιφέρονται παρατημένοι από κράτος και κοινωνία, ζωντανοί – νεκροί μέσα στην «ανάπτυξη» μας, ποια πρόνοια τους προστατεύει; Ποιο μέσο ενημέρωσης γράφει πηχυαίους τίτλους για εκείνους; Κι εκείνοι σε χαρτόκουτα ζουν και ούτε καν γυρνά άνθρωπος να τους κοιτάξει!
Μάλλον έχουμε μπερδέψει τη φιλοζωία με τη μισανθρωπία, για να λέμε ότι τάχα γίναμε πολιτισμένοι. Αν χτυπήσει κάποιος έναν άνθρωπο με το αμάξι, θα του επιβληθούν 2-3 χρόνια φυλάκισης με αναστολή. Αν ο σκύλος κάποιου, σκοτώσει έναν άνθρωπο, ο ιδιοκτήτης θα αντιμετωπίσει ποινή πλημμεληματικού χαρακτήρα, 2 ως 5 χρόνια φυλάκιση συνήθως με αναστολή. Ακόμα και μετά το κατασπάραγμα μικρών παιδιών όπως έγινε στη Ζάκυνθο, φιλοζωικές οργανώσεις έκαναν ολόκληρη εκστρατεία μέχρι να σώσουν την τετράποδη φονική μηχανή από την ευθανασία. Έχει χαθεί κάθε έννοια αναλογικότητας. Οι νόμοι δεν γίνονται για τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος γίνεται ένα θλιβερό παρακολούθημα των παλαβών νόμων.
Πάει καιρός από τότε που η ανθρώπινη ζωή έπαψε να αποτελεί την υπέρτατη προστατευόμενη αξία, όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Τα παράλογα πρόστιμα για την κακομεταχείριση ζώων, λειτουργούν πολύ περισσότερο σαν ζωολατρικό και μετανθρωπικό μανιφέστο παρά σαν μέτρο συνετισμού. Ο νόμος είναι τόσο δογματικά τυφλός, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι έναν σαδιστή κακοποιητή ζώων, με έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να αναλάβει τα έξοδα για μερικά γατάκια και τα παρατά (κακώς) κάπου, με τη σκέψη ότι ίσως τα αναλάβει κάποιος άλλος.
Το μόνο που καταφέρνουν αυτά τα εξωφρενικά πρόστιμα, είναι μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Να φοβάται πλέον ο κόσμος να ταΐσει ένα αδέσποτο, μην και τον καταγγείλει για εγκατάλειψη κανένας νευρασθενικός ζωολάτρης που βλέπει παντού «βασανιστές». Από το ένα άκρο φτάσαμε στο άλλο. Την ίδια ώρα οι περισσότεροι Δήμοι δίνουν πενταροδεκάρες για τα καταφύγια ζώων και ο φόρτος πέφτει σε εθελοντικές δράσεις. Ενώ το αμέτοχο κράτος σφυρίζει κλέφτικα την «ατομική ευθύνη» των πολιτών, επιβάλλοντας γελοίους εισπρακτικούς νόμους που δεν σωφρονίζουν – αλλά στρωματοποιούν τον άνθρωπο στον πάτο της υπόληψης.
Με τέτοια διοικητικά ανέκδοτα, «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», αλλά την πτώχευση πρώτα απ’ όλα την έχει κηρύξει η ίδια η λογική μας…
