Γράφει ο Μάκης Τριανταφυλλίδης
Ζω στη δυτική Αττική. Ένα κομμάτι της Αττικής του οποίου οι περιοχές φιλοξενούσαν από πάντα σχεδόν κατά κανόνα τα φτωχότερα και μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα. Περιοχές όπως το Μενίδι, η νέα Φιλαδέλφεια, το Περιστέρι, η Ελευσίνα , το Ίλιον, η Μάνδρα και πολλές ακόμη μέχρι το πρόσφατο παρελθόν ήταν περιοχές όπου κυριαρχούσε η γειτονιά.
Κάθε γειτονιά ήταν όπως ακριβώς ένα σπίτι. Ο ένας βοηθούσε και υποστήριζε τον άλλο, τα απογεύματα τα παιδιά έπαιζαν στην αλάνα και οι πατεράδες έπαιζαν τάβλι στις υπέροχες ανθισμένες αυλές, τα πιάτα πήγαιναν και έρχονταν από σπίτι σε σπίτι. Πότε έστελνε γλυκό που έφτιαξε η κυρά Λένα, πότε λίγο ψητό κρέας ο κυρ Μήτσος που έψησε απόψε και όλοι μα όλοι από ένα πιάτο στην έγκυο της γειτονιάς έτσι για τη μυρωδιά. Υπέροχο πράγμα η γειτονιά, υπέροχοι και απλοί οι άνθρωποι. Η γειτονιά μυρίζει δυόσμο, τριαντάφυλλα αξιοπρέπεια και νυχτολούλουδο.
Έτσι ήταν παλιά. Φτωχά αλλά με αγάπη. Τα χρόνια πέρασαν και αν κάποιος έρθει πλέον στη δυτική Αττική θα δει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Η γειτονιά χάθηκε, τα παράθυρα έγιναν σιδερόφρακτα, οι αυλές έκλεισαν, το ίδιο και οι άνθρωποι.
Η Δυτική Αττική ματώνει. Αν υπάρχει λέξη που την χαρακτηρίζει, αυτή τότε είναι αποθήκη. Αποθήκη ανθρώπων, αποθήκη ναρκωτικών, αποθήκη όπλων και αποθήκη οργής και απογοήτευσης. Οτιδήποτε χαλάει την εικόνα της Ελλάδας του 21ου αιώνα μεταφέρεται στη Δυτική Αττική. Λαθρομετανάστες, τσιγγάνοι, παντός είδους εγκληματικά στοιχεία έχουν στοιβαχτεί εδώ και ο Έλληνας αιχμάλωτος μέσα στο σπίτι του χωρίς περιθώρια αντίδρασης και αντίστασης.
Έτσι λοιπόν οι Ρομά έφτιαξαν τις συμμορίες τους, οι Πακιστανοί τις δικές τους, οι Τσετσένοι,οι Αλβανοί και διάφοροι άλλοι το ίδιο και ταυτόχρονα έχουν πόλεμο μεταξύ τους για το εμπόριο ναρκωτικών, όπλων και κλεμμένων τιμαλφών στις περιοχές της δυτικής Αττικής.
Η αστυνομία αμήχανη απέναντι σε ένα νέο εξελιγμένο είδος κακοποιών για το οποίο δεν έχουν ούτε εκπαίδευση ούτε και υλικοτεχνική υποστήριξη. Από εκεί που κυνηγούσαν απλούς εμποράκους και διαρρήκτες, τώρα βρίσκονται απέναντι σε ένα οργανωμένο στρατό σούπερ κακοποιών με βαρύ οπλισμό, γρήγορα οχήματα και τρομερές διασυνδέσεις σε όλες τις βαθμίδες…..
Μια απλή βάρδια περιπολικού στη δυτική Αττική μπορεί να καταλήξει σε μάχη για τη ζωή του πληρώματος στις εμπόλεμες ζώνες του Ασπροπύργου, των Λιοσίων και του Μενιδίου. Ένα scoda octavia δεκαετίας και δύο πιστόλια του πληρώματος μοιάζουν ανέκδοτο απέναντι σε εγκληματίες με πανάκριβα τζιπ και οπλισμό που απαρτίζεται από χειροβομβίδες, σύγχρονα πολυβόλα μέχρι rpg, δηλαδή αντιαρματικά όπλα…..
Το κράτος από την άλλη δείχνει να μην νοιάζεται, να μην ενοχλείται και σε πολλές περιπτώσεις να ευνοεί αυτή την κατάσταση. Αστυνομικοί με δεμένα τα χέρια, νόμοι που αποφυλακίζουν βαριά ποινικούς εγκληματίες και ασταμάτητα επιδόματα σε κάθε μία από αυτές τις ομάδες τις οποίες μάλιστα χαρακτηρίζει «ευπαθείς»……
Ο μοναδικός πληθυσμός που βρίσκεται σε ανάγκη στη Δυτική Αττική είναι ο Έλληνας κάτοικος ο οποίος έχει φτάσει στο αμήν και στο ζενίθ της απελπισίας. Ξεχασμένος σε μια εμπόλεμη ζώνη στο κέντρο της πατρίδας, όμηρος σε κάθε αρρωστημένη όρεξη των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων και εν τέλει της συμμορίας Τσίπρα που βάλθηκαν να κάνουν την Ελλάδα όμοια με τις μπανανιές της λατινικής Αμερικής που έχουν ως πρότυπο…..
Όχι δεν το βάζουμε κάτω, θα πολεμήσουμε με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο ώστε η Δυτική Αττική να γίνει πάλι γειτονιά, να γίνει ασφαλής αγκαλιά, να μοσχοβολάει λουλούδια και όχι σκουπίδια χασίς και μπαρούτι. Η επόμενη αυγή που θα ξημερώσει ας είναι ελληνική, ας μπουν επιτέλους άνθρωποι που νοιάζονται για τον άνθρωπο στις τοπικές αυτοδιοικήσεις και όχι όργανα του Μπόμπολα και του Τσίπρα.
Ας εκλεχθεί επιτέλους μια αρχή που θα διώξει οποιοδήποτε τοξικό σκουπίδι από τις γειτονιές μας και από τη χωματερή. Η Δυτική Αττική ήταν σύμβολο αξιοπρέπειας και αδελφοσύνης και την θέλουμε πίσω.
