Τον καιρό που βασίλευε ο σοφότατος Λέοντας, είχε μια σύζυγο ενάρετη -την αγία Θεοφανώ– με πολλές αρετές, όπως αναφέρεται και στον «Συναξαριστή» (στις 16 Δεκεμβρίου).
Προτού λοιπόν πεθάνει η αγία, αρρώστησε βαριά ο βασιλιάς και αισθανόταν οδύνη αγιάτρευτη που λέγεται λιθίαση, δηλαδή «φιάγκο», κατά την οποία, δημιουργούνται πέτρες μέσα στο απόκρυφο μέλος που φράσσουν τον πόρο και δεν μπορούν να βγουν τα ούρα και, μάλιστα, απ’ αυτή την αιτία πέθαναν πολλοί.
Πονούσε λοιπόν πολύ ο βασιλιάς Λέοντας και συγκεντρώθηκαν όλοι οι γιατροί, αλλά δεν μπορούσαν να τον θεραπεύσουν.
Την εβδομάδα της Τυρινής δυνάμωσαν τόσο πολλοί οι πόνοι του, ώστε αποφάσισαν οι γιατροί πως πεθαίνει και του ετοίμαζαν τα σχετικά με τον θάνατο.
Τότε η μακαρία βασίλισσα, βλέποντας ότι κανένας επίγειος γιατρός δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει, στράφηκε προς τον Επουράνιο. Μπήκε στο βασιλικό δωμάτιο και προσέπεσε ενώπιον της ιεράς εικόνας της Θεομήτορος και προσευχόταν με πίστη και θερμά δάκρυα να χαρίσει στον άνδρα της λίγη ακόμη ζωή, μέχρι να εκλέξει βασιλιά τον Κωνσταντίνο, το γιο τους, ώστε να μην κινδυνεύσει το βασίλειο.
Καθώς λοιπόν προσευχόταν η βασίλισσα της Πόλεως και ικέτευε τη Βασίλισσα που εξουσιάζει τον ουρανό και όλη τη γη, άκουσε μια φωνή αοράτως, που έλεγε: «Μη λυπάσαι, Θεοφανώ! Γιατί σήμερα θα έρθει το ιατρικό βότανο να θεραπεύσει τον άνδρα σου!».
Όταν τ’ άκουσε αυτά η αγία Θεοφανώ, χάρηκε πολύ· και τρέχοντας στον άρρωστο βασιλιά και σύζυγό της είδε πως ήταν στα τελευταία του, έτοιμος να ξεψυχήσει. Και οι γιατροί έκαναν συμβούλιο να τον ανοίξουν.
Αυτή όμως τους είπε: «Αφήστε τον, γιατί γρήγορα θα έρθει ένας άλλος Γιατρός για να τον θεραπεύσει».
Μετά από πολλή ώρα, όταν νόμιζαν ότι νεκρώθηκε εντελώς, βλέπουν να έρχεται τρέχοντας μια μοναχή, ονόματι Αγαθή, η οποία κρατούσε ένα δοχείο με νερό από εκείνο το ιαματικό, και είπε στη βασίλισσα:
«Σήμερα, όταν ξύπνησα το πρωί και φρόντιζα τον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου, άκουσα μια φωνή να μου λέει:
“Αγαθή, πάρε γρήγορα λίγο νερό από την πηγή μου, να το πας στον βασιλιά να το πιει για να θεραπευτεί και να παύσει η λύπη της αγαπημένης μου Θεοφανούς, η οποία κραυγάζει προς εμένα με δάκρυα!”».
Έδωσε λοιπόν η αγία βασίλισσα στον άρρωστο και αμέσως -ω, η ταχύτατη λύτρωση που πρόσφερες Κυρία Θεοτόκε!- μόλις το ήπιε, θεραπεύτηκε εντελώς και πήρε τόση δύναμη, ώστε σηκώθηκε από το κρεβάτι υγιής σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ του.
Αυτό το θαύμα τούς εξέπληξε όλους. Και ο βασιλιάς έδωσε εντολή και τέλεσαν γιορτή χαρμόσυνη για να θυμούνται αυτή τη μεγάλη ευεργεσία και να ευχαριστούν την Υπερένδοξη Δέσποινά μας, καθώς και Εκείνον (τον Σωτήρα Χριστό) που γεννήθηκε από αυτήν άφραστα, στον Οποίο πρέπει η δόξα στους αιώνες.
Αμήν..
Αγαπίου Μοναχού του Κρητός: «Αμαρτωλών Σωτηρία»· -Μεταγραφή στη νέα Ελληνική- Μετάφραση: Ανδρέας Πορετσάνος. Εκδόσεις «Γνόφος»·
