Ο Πόλεμος κατά του Ιράν ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν συντονισμένα στρατιωτικά πλήγματα εναντίον διαφόρων στόχων με κύριο μέλημα την καταστροφή των ιρανικών πυραυλικών και στρατιωτικών δυνατοτήτων για να εμποδιστεί η απόκτηση πυρηνικών όπλων. Στις 1 Μαρτίου 2026, ο Τραμπ δήλωσε ότι η πολεμική επιχείρηση στο Ιράν θα διαρκέσει έναν μήνα ή λιγότερο για την επίτευξη αυτών των στόχων, ενώ δεν απέκλεισε τότε και τη χρήση χερσαίων δυνάμεων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν υπέγραψαν τον Ιούνιο του 2026 ένα Μνημόνιο Κατανόησης 14 σημείων. Από τα κεντρικά σημεία της εν λόγω Συμφωνίας, κανένα, μα κανένα, δεν λύθηκε ή τακτοποιήθηκε έκτοτε. Η πλήρης κατάπαυση του πυρός δεν ήρθε και οι δυο χώρες συνεχίζουν να βομβαρδίζουν κατά βούληση και κατά γεωγραφική περιοχή. Τα Στενά του Ορμούζ όχι μόνον δεν άνοιξαν, αλλά αντιθέτως είναι σχετικώς σχεδόν κλειστά. Ούτε και έγινε έτι η άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού. Το Ιράν συνεχίζει εισέτι κανονικά να αναπτύσσει το πυρηνικό του πρόγραμμα παρά τους βομβαρδισμούς. Και πάει λέγοντας.
Πέραν αυτών των κεντρικών σημείων, σε γεωστρατηγικό επίπεδο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ηττήθηκαν επιπροσθέτως και στα ακόλουθα: Δεν πέτυχαν τον γρήγορο και τον απόλυτο έλεγχο του Ιράν που υποσχέθηκαν. Η στα χαρτιά ή στα λόγια γρήγορη επικράτηση των ΗΠΑ απέτυχε πλήρως και σε όλα τα γεωπολεμικά επίπεδα. Το Ιράν, αντιθέτως, διατήρησε σημαντικά αποθέματα πυραύλων και ενίσχυσε ωσαύτως τη γεωστρατηγική του θέση στην περιοχή. Η Τεχεράνη επέδειξε επίσης ανθεκτικότητα, διατηρώντας πλήρως και απολύτως την πολιτική της δομή μετά από έξι μήνες συγκρούσεων.
Προσέτι, οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να κάμψουν ή να περιορίσουν τον έλεγχο της Τεχεράνης, παρά τον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Ο αντικειμενικός σκοπός της Ουάσινγκτον να εξαναγκάσει το Ιράν σε πλήρη υποταγή ή να προκαλέσει την κατάρρευση του καθεστώτος απέτυχε παταγωδώς. Παρά τις 13.000 και πλέον αμερικανικές αεροπορικές επιθέσεις, το Ιράν δεν έχασε καθόλου την ικανότητά του να απαντά συνεχώς και να απειλεί συνάμα τις αμερικανικές δυνάμεις, όσο έτι και τους συμμάχους τους στην περιοχή. Και ενώ αυτό βομβαρδιζόταν καθημερινά, το Ιράν ανταπέδωσε δυναμικά και σχεδόν ισοπέδωσε 12 αμερικανικές βάσεις σε χώρες του Κόλπου.
Διεθνείς αναλυτές χαρακτηρίζουν τη σύγκρουση και τις εξελίξεις ως στρατηγική ήττα των ΗΠΑ, καθώς δεν επετεύχθησαν, επιπρόσθετα, και οι ευρύτεροι αρχικοί αμερικανικοί γεωπολιτικοί στρατηγικοί στόχοι που αφορούν ολόκληρη την ευρύτερη Μέση Ανατολή και τον Κόλπο. Μετά από μήνες μαχών, οι αραβικές χώρες του Κόλπου είδαν ότι οι εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ δεν αρκούν για την πλήρη προστασία τους και ότι η στρατηγική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών «τσαλακώθηκε» σε πάρα πολύ μεγάλο και επικίνδυνο βαθμό. Συνεπώς, οι επιπτώσεις στην παγκόσμια ηγετική θέση των ΗΠΑ είναι αρκετά βαθύτερες.
Πλέον, υπάρχει ένα γενικότερο βάλτωμα των πολεμικών επιχειρήσεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Αποδείχθηκε ότι η τεχνολογική και αριθμητική υπεροχή των ΗΠΑ δεν αρκεί για την επίτευξη μιας γεωστρατηγικής νίκης στην περιοχή. Το Ιράν έγινε μια χειρότερη πολεμική εμπειρία σε σχέση με τη διεθνή ισχύ των ΗΠΑ από ότι ήταν αντιστοίχως και παλαιότερα το Βιετνάμ. Μια εξέλιξη που αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να διεξάγουν τις μεγάλες στρατιωτικές τους επιχειρήσεις στο μέλλον. Χώρια δε που οι σύμμαχοί τους δεν θα αισθάνονται πλέον την ασφάλεια των αμερικανικών όπλων.
Πια, τα «απόνερα» της στρατηγικής ήττας των ΗΠΑ στον Κόλπο διαχέονται. Ο «πόλεμος-αστραπή» που σχεδίαζαν ή προσδοκούσαν οι ΗΠΑ έγινε ένα πολύ κακό όνειρο. Και πλέον η Τεχεράνη εμφανίζεται ενισχυμένη σε αυτοπεποίθηση, σε αποφασιστικότητα και στη δυνατότητα κατασκευής των δικών της εξοπλισμών, χώρια από τη ρωσική ή την κινεζική βοήθεια.
Πλέον, το Γενικό Επιτελείο του Ιράν διαμηνύει «στη διαπασών» ότι δεν θα υποχωρήσει μέχρι την «πλήρη ήττα» των αντιπάλων του, επιδιώκοντας την παράταση της σύγκρουσης. Μάλιστα, ειδικοί αναλυτές θεωρούν τις εκάστοτε κυλιόμενες συζητήσεις και τα απανωτά προσχέδια των συμφωνιών ως μια έμμεση, ιδιότυπη και ντροπιαστική «συνθηκολόγηση» των ΗΠΑ. Και έτσι όντως είναι επί της ουσίας.
Εμπειρογνώμονες τονίζουν ότι η τακτική του Ιράν απέδωσε στο πεδίο και αναφέρουν για αυτό ως σχετικά παραδείγματα, την χρήση των πάρα πολύ φτηνών οικονομικά drones που εξάντλησαν τα πανάκριβα αμερικανικά μέσα, τις διακριτά αποτυχημένες επιχειρήσεις των ΗΠΑ (π.χ. στην περιοχή Ισφαχάν) και τις δυσανάλογα πολύ μεγάλες απώλειες αμερικανικού υλικού.
Ειδικοί αναλυτές τονίζουν εξόχως ιδιαιτέρως και την πρωτοφανή υποχώρηση των ΗΠΑ, υπογραμμίζοντας ειδικότερα ότι η Ουάσιγκτον οδηγήθηκε σε εκεχειρίες όσο έτι και σε απανωτές αναζητήσεις ενός διαρκούς και χωρίς αποτελέσματα διαλόγου, λόγω της προφανούς αδυναμίας τους να πετύχουν τους στρατιωτικούς της στόχους ή έστω να βρουν μια στρατηγική έξοδο και διέξοδο χωρίς αυτές να έχουν σκυμμένο το κεφάλι.
Μη συστημικοί αναλυτές παρουσιάζουν στοιχεία που δείχνουν ότι οι Αμερικανοί ηττήθηκαν στρατηγικά τόσο στην Ουκρανία όσο έτι και στο Ιράν, όπου και στις δυο περιπτώσεις δεν κατέγραψαν κανένα θετικό τελικό αποτέλεσμα ή βρήκαν μια λύση. Παρά μόνον ότι υπήρχαν οι απανωτές δηλώσεις και κούφιες απειλές του Τραμπ, χωρίς όμως να έχουν κανένα ουσιώδες αντίκρισμα για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Οι ίδιοι αναλυτές τονίζουν ότι το μόνον που κατάφερε ο Ν.Τραμπ στο Ιράν ήταν ένα «αιματηρό μηδενικό αποτέλεσμα» που θα έχει στη συνέχεια και μια άκρως πολυαίμακτη συνέχεια.
Η στρατηγική ήττα των ΗΠΑ στο Ιράν «γονάτισε» κατ’ επέκταση και σοβαρά και το κράτος του Ισραήλ. Ο πόλεμος στον Κόλπο έχει προκαλέσει τεράστιες πιέσεις, οικονομικό κόστος και πλήγματα στην ασφάλεια του Ισραήλ. Πέρα από την εξάντληση πόρων και την ανάγκη για συνεχή λειτουργία συστημάτων αεράμυνας, όπως ο Σιδηρούς Θόλος, η Σφεντόνα του Δαβίδ και το σύστημα Arrow, η σύγκρουση με το Ιράν έχει εγκλωβίσει αναπόδραστα και το Ισραήλ σε έναν πόλεμο μεγάλης φθοράς χωρίς ένα ορατό τέλος. Η τακτική εδώ είναι σαν κάτι, πολεμάμε και βλέπουμε. Δεν υπάρχει μια διαφαινόμενη δικλείδα για έξοδο από τον πόλεμο.
Η σε ισχύ στρατηγική του «οικονομικού στραγγαλισμού» του Ιράν και η κήρυξη μιας άτυπης «οικονομικής D-Day» από την πλευρά των ΗΠΑ δεν απέδωσε τα αναμενόμενα οφέλη. Αντίθετα, η στρατηγική του «οικονομικού πνιγμού» εγκλώβισε την αμερικανική διπλωματία σε ένα τέλμα χωρίς διέξοδο. Το Ιράν συνεχίζει να διατηρεί τον έλεγχο και να απαντά στην κάθε είδους επίθεση των ΗΠΑ με νεώτερες τακτικές αντιποίνων σε όλα τα επίπεδα.
Υπάρχει ένα γεωπολιτικό αδιέξοδο στην πλευρά της επιτιθέμενης Ουάσιγκτον, ενώ η εμπόλεμη κατάσταση στη Μέση Ανατολή και στον Κόλπο παραμένει σε μια κυλιόμενη, αιματηρή και εύθραυστη ισορροπία που έχει τον τίτλο: «Ούτε πόλεμος, ούτε ειρήνη». Εδώ είμαστε τώρα. Υπάρχει μια παγωμένη ειρήνη με «δόντια». Με τις πολεμικές φωτιές να συνεχίζονται και υπόγεια και υπέργεια.
Η αλήθεια είναι ότι, μετά από έξι μήνες ένοπλης σύγκρουσης με το Ιράν (Φεβρουάριος – Αύγουστος 2026), οι ΗΠΑ συνεχίζουν να βρίσκονται αντιμέτωπες με μια σειρά από σοβαρά στρατηγικά, οικονομικά και εσωτερικά προβλήματα και διλλήματα. Παρά τη στρατιωτική υπεροχή τους, η παρατεταμένη πολεμική σύγκρουση με το Ιράν έχει δημιουργήσει μια τεράστια αναταραχή στο Πεντάγωνο όσο έτι και στην γενικότερη ιεραρχία. Αμέτρητες πέννες και μικρόφωνα ανά τον κόσμο κάνουν συνεχώς αναλύσεις και λόγο για ένα πρωτόγνωρο όσο και για ένα επικίνδυνο αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται πλέον οι ΗΠΑ.
Πρόσφατα, ο πρώην ΥΠΑΜ των ΗΠΑ Λίον Πανέτα, δήλωσε στον Guardian ότι η πολεμική σύγκρουση με το Ιράν βρίσκεται σε πλήρες τέλμα και σε αδιέξοδο και ότι κινδυνεύει να παραταθεί για πολλούς μήνες ακόμη, «χωρίς να επιλυθεί». Ο Λ.Πανέτα τόνισε: «Αλλά αυτό που με ανησυχεί είναι ότι στέλνουμε ένα μήνυμα αδυναμίας στους κύριους αντιπάλους μας». Και ο πρώην ΥΠΑΜ πρόσθεσε: «Πιστεύω ότι θεωρούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ιδιαίτερα αδύναμες αυτή τη στιγμή, και αυτό είναι ένα φρικτό μήνυμα να στέλνουμε σε μια εποχή τέτοιων απειλών».
Τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ σε σχέση με την πολεμική επίθεσή τους στο Ιράν μπορούν να συνοψιστούν κυρίως στα ακόλουθα: Πρώτον, υπάρχει ταχεία εξάντληση στρατιωτικών αποθεμάτων και άρα και μείωση της αποτρεπτικής ικανότητας. Ο πόλεμος με το Ιράν έχει εξαντλήσει σε ανησυχητικό βαθμό τα κρίσιμα αμερικανικά αποθέματα. Η αδυναμία του Πενταγώνου να κάμψει γρήγορα την Τεχεράνη έχει αποδυναμώσει και την γενικότερη αποτρεπτική ισχύ των ΗΠΑ, καθιστώντας τες πιο ευάλωτες σε άλλες παγκόσμιες γεωπολιτικές απειλές (Κίνα, Ρωσία).
Δεύτερον, υπάρχει το θέμα με το αστρονομικό οικονομικό κόστος και με την ενεργειακή ασφάλεια των ΗΠΑ. Οι πολεμικές επιχειρήσεις προκαλούν τεράστια οικονομική αιμορραγία στον προϋπολογισμό των ΗΠΑ. Ο περιφερειακός αποκλεισμός, οι επιθέσεις και οι αποκλεισμοί σε κρίσιμα θαλάσσια περάσματα, όπως είναι τα Στενά του Ορμούζ από το Ιράν και τα στενά Μπαμπ αλ-Μαντέμπ από τους αντάρτες Χούθι, προκαλούν μια αυξανόμενη ασφυξία στις μεταφορές, στο παγκόσμιο εμπόριο και αυξάνουν τις ενεργειακές πιέσεις.
Τρίτον, υπάρχει το πολιτικό αδιέξοδο και η εντεινόμενη εσωτερική πίεση στον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος δέχεται έντονη εσωτερική κριτική και πασχίζει να βρει μια διέξοδο από έναν πόλεμο που είναι εξαιρετικά μη δημοφιλής στο αμερικανικό κοινό. Αυτό που «τρελαίνει» κυρίως τους αμερικανούς πολίτες είναι ο κίνδυνος παράτασης του πολέμου με το Ιράν. Ειδικοί και πρώην αξιωματούχοι των ΗΠΑ προειδοποιούν ότι η πολεμική σύγκρουση με το Ιράν μπορεί να παραταθεί, αυξάνοντας πολλαπλώς τη γενικότερη φθορά και την ενεργειακή και την οικονομική κατάρρευση των ΗΠΑ.
Τέταρτον, υπάρχει το σοβαρό ζήτημα της αμφίπλευρης απομάκρυνσης των ΗΠΑ από τους συμμάχους της. Ο Τραμπ έχει οδηγήσει τις ΗΠΑ σε ένα «ανισσόροπο» παιχνίδι γενικότερων γεωπολεμικών διαστάσεων και σε μια ιδιόμορφη διπλωματική απομόνωση ακόμη και από το ΝΑΤΟ. Η μονομερής και η επιθετική διαχείριση της κρίσης στο Ιράν από την Ουάσινγκτον έχει προκαλέσει μεγάλους τριγμούς και αποστασιοποίηση από παραδοσιακούς συμμάχους, οι οποίοι πλέον βλέπουν να έρχεται μια γενικευμένη ανάφλεξη στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Πέμπτον, υπάρχει η τακτική φθοράς που ακολουθεί το Ιράν σε σχέση με τον παράγοντα χρόνο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις ΗΠΑ είναι ότι το Ιράν, αν και σοβαρά πληγωμένο, εφαρμόζει μια εντεινόμενη στρατηγική φθοράς. Πατώντας πάνω στο αδιέξοδο των ΗΠΑ και στο γεγονός ότι η σύγκρουση με το Ιράν μπορεί να εξελιχθεί σε «έναν ακόμη αποτυχημένο πόλεμο» στη Μέση Ανατολή, όπως είναι το Ιράκ και το Αφγανιστάν, η Τεχεράνη χτίζει και ποντάρει στο γεγονός ότι ο χρόνος και το συνεχώς διογκούμενο οικονομικό και πολιτικό κόστος για την Ουάσινγκτον θα αναγκάσουν τελικά τους Αμερικανούς σε υποχώρηση.
Πέραν όλων αυτών, τα διεθνικά πράγματα οδηγούνται ημέρα με την ημέρα προς την καταστροφή και λίγοι, δυστυχώς, άνθρωποι το βλέπουν αυτό να έρχεται. Υπάρχουν αναλύσεις επί αναλύσεων, για το εάν ο Τραμπ θα αναγκασθεί κάποια στιγμή να ρίξει πυρηνικά στο Ιράν. Υπάρχουν αμέτρητα πρωτοσέλιδα για το εάν οι ΗΠΑ εν τέλει θα αναγκαστούν να μπουν με χερσαίες δυνάμεις στο Ιράν. Άλλοι πάλι, που κοιμούνται με τα ολοκαίνουργα του παπούτσια τους, γράφουν ότι πόλεμος των ΗΠΑ με το Ιράν δεν θα κλιμακωθεί!
Πάμε τώρα κάτω από την επιφανειακή πλευρά των καταστάσεων και των γενικότερων φαινομενικών διεθνικών εξελίξεων στον Κόλπο. Μα καλά τώρα, θα αναρωτηθεί κάποιος, τα βλέπουν όλα αυτά τα διεθνικά γεγονότα και τις αιματηρές εξελίξεις ειδικοί και μη ανά τον κόσμο και δεν τα βλέπει, δεν τα γνωρίζει ή δεν ξέρει ίσως να τα «ζυγίσει» σωστά ο πρόεδρος των ΗΠΑ; Τι στο καλό άραγε να συμβαίνει;
Μήπως ο Ν.Τραμπ είναι όντως παλαβός ή μήπως ίσως είναι ένα σιωνιστικής ραφής και σχεδιασμού «άδειο πουκάμισο» που θα πάει στα άπλυτα; Μήπως ίσως ο Ν.Τραμπ είναι ένα διάσημο Εβραιο-μεσσιανικό ανδρείκελο που υπηρετεί τα αόρατα αφεντικά του και τα δικά τους σχέδια ευγονικής, υλοποιώντας τον σε εξέλιξη Γ’ΠΠ για την σιωνιστικώς σκοπούμενη ραγδαία μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού;
Είναι εν τέλει και πράγματι το Ιράν όντως μια απειλή ή μήπως ίσως όχι; Μήπως το Ιράν είναι μια ακόμη κυλιόμενη ιστορικά και προσχεδιασμένη 11η Σεπτεμβρίου με τα γνωστά 3D ολογράμματα, όπως ήταν και η 7η Οκτωβρίου του 2023 με της Χαμάς και το Ισραήλ, για να πάρει έτι περεταίρω φωτιά η Μέση Ανατολή και Περσικός Κόλπος και να οδηγηθεί τεχνητά ο πλανήτης στον επίγειο ευγονικό αρμαγεδδώνα ή στην απερίγραπτη επιτυχία και χαρά των σκοτεινών δυνάμεων;
Μήπως το Ιράν είναι μια ακόμη προγραμματισμένη και πολεμικού τύπου αυτή τη φορά παγκόσμια «πανδημία», που δεν έχει καμία, μα καμία, σχέση με τους πολύ κακούς και τους αιμοπότες ηγέτες του καθεστωτικού Ιράν, κλπ., παρά μόνον για να οδηγηθεί ο πλανήτης στον Γ’ΠΠ, στην Μεγάλη Επανεκκίνηση και στη Νέα Τάξη και Εποχή; Δεν ακούνε, δεν καταλαβαίνουν και δεν ερμηνεύουν ειδικοί αναλυτές και μη όλα όσα αποφάσισε και δήλωσε δημοσίως το τελευταίο Μεγάλο Σανχεντρίν των ραβίνων στην Ιερουσαλήμ στις 29 Ιουλίου 2026;
Συμπερασματικά, για όσους προσέχουν, παρακολουθούν, μελετούν και κατανοούν, έστω και μερικώς τα σχέδια των σιωνιστικών τέκνων της Πενταρχιακής αυτό-κατάρας και των ανά τον κόσμο ραβίνων και αρχιραβίνων τους, ξέρουν με υπέρ-απόλυτη βεβαιότητα ότι ο λόγος που επιτέθηκαν οι ΗΠΑ το Ιράν δεν έχει να κάνει ούτε με τα πυρηνικά του Ιράν, αλλά για να ολοκληρωθεί ο σε εξέλιξη Γ’ΠΠ και να μειωθεί ραγδαία ο παγκόσμιος πληθυσμός! Τελεία και παύλα!
Διεθνολόγος καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
