Η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν αποτελεί παραδοχή ήττας των Αρμενίων από τους Τουρκοαζέρους. Και είναι πάρα πολλοί αυτοί που αναρωτιούνται: Τι άραγε συνέβη; Γιατί ο Ορθόδοξος Πούτιν, εν τέλει, δεν βοήθησε τους Ορθόδοξους (μονοφυσίτες) Αρμενίους; Πια είναι η νοητή κόκκινη γραμμή μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν που δεν έχει ακόμη ξεπερασθεί, ενώ ο Τούρκος Πρόεδρος συνεχίζει να παίζει με τα νεύρα του Πούτιν; Και πως γίνεται η Τουρκία και η Ρωσία να καταφέρνουν να διατηρούν έστω και μια εικονική επικοινωνιακή σχέση.
Οι απαντήσεις-ερμηνείες που εξηγούν αυτό το Ρώσικο «πούλημα» των Αρμενίων είναι πολλές. Κατ΄ αρχήν, ο Πούτιν ήταν πάρα πολύ δυσαρεστημένος με τον φιλοδυτικό και φιλελεύθερο Αρμένιο Πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν και την κυβέρνησή του, που ήταν αντίθετοι στην παραμονή της Αρμενίας στην σφαίρα επιρροής της Ρωσίας. Το 1991 η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε και η Αρμενία έγινε ξανά ανεξάρτητο κράτος. Έγινε δε η πρώτη μη-Βαλτική χώρα που διακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 23 Αυγούστου του 1991.
Σας θυμίζω ακόμη ότι η Αρμενία, μαζί με την Ρωσία, το Καζακστάν, το Κιργιζιστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν υπέγραψαν τη Συνθήκη Συλλογικής Ασφάλειας το 1992. Ενώ άλλα τρία μετασοβιετικά κράτη -το Αζερμπαϊτζάν, η Λευκορωσία και η Γεωργία- υπέγραψαν το επόμενο έτος και η εν λόγω συνθήκη, που αναφέρεται επίσης και ως Σύμφωνο της Τασκένδης, τέθηκε σε ισχύ το 1994.
Η στρατηγική τιμωρία του Νικόλ Πασινιάν από τον Πούτιν είχε ως αποτέλεσμα το να χάσει η Αρμενία το μεγαλύτερο μέρος του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ο Νικόλ Πασινιάν, πρώην δημοσιογράφος και εκδότης της πρώτης σε πωλήσεις καθημερινής εφημερίδας «Αρμενικά Χρονικά», είναι πρωθυπουργός της Αρμενίας από τον Μάιο του 2018. Ο ίδιος ηγήθηκε της επανάστασης του Απριλίου του 2018, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί σε παραίτηση ο τότε πρωθυπουργός Σερζ Σαρκισιάν.
Στην Αρμενία είδαμε μια ακόμη επανάληψη-καρμπόν του ότι έλαβε χώρα ενωρίτερα στην Ουκρανία, στο Ιντλίμπ της Συρίας, στην Σύρτη της Λιβύης, κλπ. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι ΗΠΑ προσχεδιασμένα υποκίνησαν τις αναταραχές όσο και τις ένοπλες διαμαρτυρίες και συρράξεις, που όλες τους κατέληγαν στο να αιματοκυλισθούν αυτές οι στοχοποιημένες περιοχές. Αίμα στην Ουκρανία, αμέτρητοι θάνατοι στη Συρία, χιλιάδες νεκροί στη Λιβύη και πάει λέγοντας.
Έτι δε, και μια άκρως σημαντική ιδιαιτερότητα: Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι ΗΠΑ υποχώρησαν στρατηγικά, με σχέδιο, και άφησαν τη Ρωσία να καταλαμβάνει, διαδοχικά, και με τα δικά της στρατεύματα τις εν λόγω αφύλακτες από την Αμερική γεωγραφικές περιοχές. Σας φέρνω εδώ στο νου την άκρως κτυπητή περίπτωση του Αφρίν στην Βόρεια Συρία: που η Αμερική το έκανε αρχικά «δώρο» στον Ερντογάν και στη συνέχεια μπήκαν, παραδίπλα στη Συρία, και οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας. Η Αμερική προσχεδιασμένα όσο και ολοφάνερα υποχωρεί διότι: Στις επόμενες φάσεις του Γ’ ΠΠ, θέλει να βρεθεί η Τουρκία περικυκλωμένη και στο στόμα του Πούτιν.
Και γιατί όλα αυτά; Σας το έχω ξαναγράψει: Είμαστε μέσα στον επίγειο αρμαγεδδώνα του εν εξελίξει Γ΄ΠΠ, που πρέπει να διεξαχθεί και να ολοκληρωθεί. Και, δυστυχώς, μια μόνον μια ελάχιστη μειοψηφία ανθρώπων βλέπει αυτή την σκληρή πραγματικότητα, για την ώρα.
Και: Να’ το ξανά και πάλι το ίδιο αφήγημα, κατάσταση και γνωστό σκηνικό: Στη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στο Αρτσάχ, οι ρωσικές δυνάμεις έλαβαν τις θέσεις των Αρμενίων. Και, εκ νέου: ουσιαστικά, η τύχη των Αρμενίων βρίσκεται στα χέρια και τις προθέσεις των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων που ήδη αναπτύχθηκαν στο Αρτσάχ. Οι Αρμένιοι κρατούν μόνο την πρωτεύουσα και λίγες περιοχές γύρω από αυτήν. Ήδη η Ρωσία ανέπτυξε στο Ναγκόρνο Καραμπάχ την 15η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία από την περιοχή της Σαμάρας.
Τη νέα πραγματικότητα στον Καύκασο ελάχιστοι την κατάλαβαν στο ιστορικό της βάθος και διάσταση. Ένας εξ αυτών είναι ο Αιγύπτιος δημοσιογράφος Σαμπίρ Μεσούρ που έγραψε χαρακτηριστικά: «Η εγκατάσταση Ρώσων στο Καραμπάχ είναι μια μεγάλη καταστροφή». Και ερωτά: «Νίκησες και έδιωξες τις αρμενικές συμμορίες από την περιοχή, αλλά πώς θα βγάλεις τις ρωσικές δυνάμεις;» Και επίσης: «Αμέσως με τη συμφωνία τα ρωσικά αεροσκάφη μετέφεραν χωρίς χάσιμο χρόνου τις ρωσικές δυνάμεις οι οποίες αναπτύχθηκαν στο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν. Πρόκειται για μια πλήρη επιχείρηση εισβολής χωρίς να υπάρξει αντίδραση.. Μόλις απελευθερώθηκε η Σούσα, αφού δεν καταλήφθηκε όλο το Καραμπάχ, η Ρωσία μπήκε στη μέση και πήρε την Αρμενία από το χέρι».
Πολλοί βεβαίως δεν κατανοούν το τι πράγματι λαμβάνει χώρα πάνω στον πλανήτη. Και αυτό είναι πολύ λογικό: Αφού η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν βλέπει ή καταλαβαίνει το που το πάνε, εν τέλει, οι διεθνείς νεοταξίτες σιωνιστές: στην πλήρη διεξαγωγή του επίγειου πυρηνικού αρμαγεδδώνα και στην προσχεδιασμένη μείωση του πληθυσμού της γης ει δυνατόν κάτω του 1 δισ. ανθρώπων.
Και, συνεπώς, είναι πολύ λογικό και αναμενόμενο πολλοί αναλυτές να εξάγουν λάθος ερμηνείες και άτοπα συμπεράσματα ή προβλέψεις. Οι ίδιοι σημειώνουν, λόγου χάρη, ότι η Άγκυρα κέρδισε μια μεγάλη νίκη ενάντια στην ορθόδοξη Αρμενία, με μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός η οποία είναι ουσιαστικά παράδοση του μεγαλύτερου μέρους των εδαφών της αμφιλεγόμενης περιοχής του Αρτσάχ. Κάτι που όντως είναι μεν αληθές, αλλά που όμως είναι ταυτοχρόνως και πολύ παρελκυστικό, όπως ήδη έγραψα ανωτέρω ή έχω περιγράψει σε άλλα άρθρα και βιβλία μου.
Γι’ αυτό κάποιοι μονοσήμαντα, επιφανειακά και μονόχνοτα γράφουν ότι: «Συρία, Λιβύη και Ναγκόρνο Καραμπάχ μοιράστηκαν μετά από συμφωνία Ερντογάν και Πούτιν με σκοπό την εκδίωξη, ή την άρνηση πρόσβασης του ΝΑΤΟ και της Γαλλίας στις περιοχές αυτές». Ή, επίσης λένε: «Ένα πράγμα είναι σίγουρο, οι Δυτικοί, και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία παραμένουν εκτός του διπλωματικού παιχνιδιού», όπως δήλωσε ο διευθυντής του τμήματος διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Uludağ Δρ. Tayyar Arı.
Ακόμη, κάποιοι άλλοι τονίζουν μονοδιάστατα και ξερά ότι: «Οι ίδιοι Τούρκοι σύμβουλοι μιλούν για τουρκική διείσδυση στον Καύκασο, με όρους που αλλάζουν το έως τώρα παιχνίδι, σε νέες περιοχές (που μέχρι τώρα κουμάντο έκανε η Μόσχα) που θα οδηγήσει στην απόκτηση νέων συμμάχων». Με τους Ρώσους αναλυτές να «βράζουν» με τον Πούτιν: «Παρέδωσες το Αρτσάχ στον Ερντογάν». «Έγκλημα και τιμωρία» Πούτιν η συμφωνία με Τουρκία για την Αρμενία».
Ή ότι, επιπροσθέτως: «Ο Πούτιν, σύμφωνα με πολλούς Ρώσους αμυντικούς αναλυτές, ουσιαστικά άνοιξε την “πόρτα” του Καυκάσου, της Κριμαίας και ειδικά της Α. Ουκρανίας, στα αδηφάγα σχέδια του Ερντογάν και της μουσουλμανικής αδελφότητας και αυτό η Ρωσία θα το πληρώσει πολύ ακριβά στο κοντινό μέλλον». Κλπ.
Όλοι τους αυτοί οι αναλυτές θεωρώ ότι έχουν πέσει έξω στις κύριες εκτιμήσεις και στα δικά τους κύρια και ουσιώδη συμπεράσματα, αφού, επί της ουσίας: Ο Πούτιν δεν έχει καμία άλλη επιλογή από το να διεισδύει στρατιωτικά σε εκείνες τις γεωγραφικές περιοχές ή «γεωπολιτικά κενά» που, με σχέδιο και «ανεξήγητα», αφήνουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ. Χώρια δε που όλα αυτά κάνουν τον Πούτιν, αυτομάτως, κυρίαρχο του γεωστρατηγικού παιχνιδιού.
Είναι ο ίδιος υποστρωματικός και παρελκυστικός λόγος που κάποιοι άλλοι γράφουν εισέτι ότι: «Η Ρωσία φαίνεται να έχει μία ακατανόητη στάση το τελευταίο διάστημα. Μέσα σε λίγα χρόνια έχει ”σκύψει το κεφάλι” σε Τούρκους και Αζέρους, καθώς δεν αντέδρασε στην κατάρριψη του ελικοπτέρου Μi-24. Πριν λίγο το Κρεμλίνο ανέφερε πως δέχεται την συγγνώμη του Αλίγιεφ, καθώς έδωσε άμεση εντολή ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν να ξεκινήσουν έρευνες για το πως έλαβε χώρα το συμβάν. Μιλάμε για την απόλυτη υποκρισία της Μόσχας, η οποία έχει πλέον παραδοθεί στις ορέξεις Άγκυρας και Μπακού!»..
Η πραγματικότητα: Η συμφωνία Γερεβάν-Μπακού, με τα σχέδια, την προτροπή και την καθοδήγηση της Μόσχας, δημιούργησε μια νέα γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή: Η Ρωσία ελέγχει πλέον με δικά της στρατεύματα το δικό της μαλακό υπογάστριο και σε ολόκληρη την περιοχή του Καυκάσου. Γεγονός που μας θυμίζει, σε ευρύτερη έννοια, όλα αυτά τα παρόμοια σκηνικά και καταστάσεις που έλαβαν χώρα, αντιστοίχως, στην Ουκρανία, Συρία, Λιβύη, κλπ.
Μετά από όλα αυτά, έρχεται αβίαστα η πικρή αλήθεια: Η Αρμενία έχασε τον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και τα 2/3 του Αρστάχ, διότι η ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου, της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ, έπρεπε να τεθεί ξανά υπό την κηδεμονία και τον στρατιωτικό έλεγχο της Μόσχας, η οποία πλέον αναλαμβάνει και την στρατιωτική επιτήρησή της.
Από την άλλη, και αυτό χωρίς να έχει μεγάλο γεωστρατηγικό αντίκρισμα σε βάθος χρόνου: Εκτός του Πούτιν, οι Αζέροι μετατράπηκαν, εισέτι και επιπροσθέτως, σε ένα άλλο και δεύτερο ακόμη γεωπολιτικό πιόνι: αυτή τη φορά ως στρατηγικά ανδρείκελα του Ερντογάν. Που και αυτός θέλησε να ενισχύσει τις αβάσιμες και αυτό-καταστροφικές μωρο-φιλοδοξίες του στο Νότιο Καύκασο: θέλοντας να γίνει δήθεν ή τάχα ο ίδιος προστάτης όλων των μουσουλμανικών λαών και εδαφών στην ευρύτερη περιοχή.
Τα δύο τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση του Ερεβάν είχε αρχίσει να στρέφεται προς τη Δύση, προκαλώντας τη μεγάλη δυσαρέσκεια και την στρατηγική αγνόησή του από το Κρεμλίνο. Πλέον, με τον κόκκινο στρατό του Πούτιν παρόντα στην περιοχή, η Αρμενία προσφέρει στη Ρωσία, εξ ορισμού και ντε φάκτο, το αναγκαίο στρατηγικό βάθος στη νότια πτέρυγά της και κατά μήκος των συνόρων της με την Τουρκία που είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Το Αζερμπαϊτζάν συνεχίζει να αποτελεί, επίσης, έναν ακόμη χαλαρό στρατηγικό σύμμαχο της Ρωσίας απέναντι στις αποσχιστικές τάσεις που έχουν εκδηλωθεί στον ρωσικό βόρειο Καύκασο και γενικά σε μια περιοχή που είναι γεμάτη αντιπαραθέσεις.
Οι σκοτεινές δυνάμεις της σιωνιστικής Νέας Τάξης πέτυχαν και ένα ακόμη στόχο: Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που η Ρωσία φαίνεται ότι δήθεν έχει τόσα κοινά σημεία και στόχους με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Έχοντας άγνοια κάποιοι ότι πρέπει να συνεχισθεί και να ολοκληρωθεί ο Γ’ ΠΠ των νεοταξιτών της Νέας Εποχής, κάποιοι λανθασμένα γράφουν ή συμπεραίνουν: «Παραδόξως, αυτή είναι μια από τις ελάχιστες στρατιωτικές συγκρούσεις όπου Ευρωπαίοι, Αμερικανοί και Ρώσοι βρίσκονται από την ίδια πλευρά και τις τελευταίες δύο δεκαετίες εργάζονται για να βρεθεί συμβιβαστική λύση».
Τέλος, υπάρχει και αυτή η πολύ σκληρή και πικρή ανθρώπινη αλήθεια και κατάσταση: Οι Αρμένιοι ζητούν «την κεφαλή επί πίνακι» του Πασινιάν και, ταυτόχρονα, καίνε τα σπίτια τους στο Αρτσάχ λέγοντας ότι: «Δεν θα μείνετε σε αυτά Αζέροι». Θέλουν να παραδώσουν καμμένη γη στους Αζέρους. Οι εικόνες είναι φρικτές, καθώς χιλιάδες άνθρωποι φεύγουν από το Αρτσάχ. Μάζεψαν την περιουσία τους και κατευθύνονται προς Αρμενία με σκοπό να ξεκινήσουν μία νέα ζωή. Με μια φράση: Βλέπουμε μία νέα γενοκτονία σε εξέλιξη.
Συγγραφέας, Καθηγητής-Διεθνολόγος,
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
