Χαίρεται
Κάποτε ένας “άσπλαχνος ” φούρναρης έδιωχνε κάθε μέρα έναν ζητιάνο που του ζήταγε ψωμί
Μια μέρα από τα νεύρα του πέταξε ένα καρβέλι κατακέφαλα ,με σκοπό να τον πετύχει και να τον χτυπήσει .
Ο ζητιάνος το πήρε γεμάτος χαρά και χαϊδεύοντας το καρούμπαλο που του είχε κάνει στο κεφάλι ,το ιπτάμενο καρβέλι, φώναξε “Ευχαριστώ ,την ευλογία του Θεού να έχεις…” με τον φούρναρη να κοιτά με απορία..
Κι όμως, αυτό αλάφρωσε την θέση του φούρναρη απέναντι στον Θεό ,την ώρα της φοβερής κρίσης..
Ο άγγελος που τον υπερασπιζόταν ,το χρησιμοποίησε σαν ελαφρυντικό απέναντι στους κατήγορους δαίμονες..
Η θεία οικονομία ..
Έχεις δύο παιδιά ..Το ένα , ότι και να του κάνεις ,έχει “αγαθή προαίρεση ” και το βλέπει όλα για καλό ,δεν γκρινιάζει και σε κάνει και νοιώθεις άσχημα όταν το μαλώνεις .
Ακόμα και όταν το μαλώνεις αυτό σε προσέχει ,μήν πάθεις κάτι …
Το άλλο είναι “αχάριστο ” ότι και να πάρει ,ζητά περισσότερα ,το “ευχαριστώ ” του είναι σαν να λέει
“καλά γιατί τόσα λίγα ” …δεν βλέπει πουθενά το καλό ,η προαίρεση του είναι “πονηρή ” .Στα δύσκολα σε εγκαταλείπει και επιστρέφει με απαιτήσεις και δικαιολογίες πάντα στο στόμα..
Ο “Πατέρας” όμως τα αγαπά και τα δύο το ίδιο
Προσπαθεί να ευχαριστήσει και τα δύο ,να τα βοηθήσει το ίδιο ,χωρίς να αδικήσει κανένα .
Προσπαθεί να “διαπαιδαγωγήσει ” το αχάριστο ,του δίνει ευκαιρίες διόρθωσης ,με σοφές παιδαγωγίες σκληρές ,ήπιες ,ανάλογα την αντοχή του .
Και όχι μόνο αυτό ,παρ όλο τον συνεχή γογγυσμό και γκρίνια του “αχάριστου ” παιδιού ,του αναθέτει και καλά έργα ,που παρ όλη την γκρίνια ,τα καταφέρνει και έτσι παίρνει με το ζόρι “στεφάνια ” που θα του χρησιμεύσουν …
Θα έρθει όμως η στιγμή που θα πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες ,να κριθεί έκαστος κατά τα έργα του .
Ο Πατέρας αγαπά ,αλλά είναι και δίκαιος
Ο καλοπροαίρετος και αγαθός παίρνει αυτό που του αξίζει ,χωρίς να το επιδιώξει και μάλιστα έκπληκτος ,νομίζει ότι δεν τα αξίζει…
Ο κακοπροαίρετος παίρνει περισσότερα απο ότι αξίζει ,χαριστικά λόγω της μακροθυμίας του Πατέρα και με πλάγιους τρόπους ..
Γιατί ο “Πατέρας ” αγαπά αληθινά ,είναι σοφός δίκαιος και ελεήμων …
Ας γίνουμε τέτοιοι άνθρωποι ,τέτοιοι γονείς “παιδιά του Θεού” … πως ;
Ακούω συνεχώς από “ποιμένες ” επιτακτικά , γίνε αυτό ,γίνε το άλλο ,αλλά δεν λένε “πως ” …απλά “γίνε” γιατί δυστυχώς δεν το έχουν …και μάλιστα σε υψηλές θέσεις ,επισκοπικές .
περνάνε κάποιες μέρες στο Άγιο Όρος ή σε μία ιεραποστολή και νομίζουν ότι προχώρησαν στην κάθαρση ,στον φωτισμό και στην “τελείωση” , αμ δε … ας πάνε διπλά σε έναν άστεγο λίγες μέρες ..
Αλλά μετά την ιεραποστολή ή την διαμονή στο Άγιο όρος , γίνονται απρόσιτοι ,απλησίαστοι ,έχουν ανεβεί στον τρίτο ουρανό ήδη..
Το “ποίμνιο ” διψά για καθοδήγηση ,αλλά δεν υπάρχει εμπειρία ,μόνο θεωρητικές γνώσεις .Αραδιάζουν “κατεβατά ” από την “φιλοκαλία ” το “γεροντικό ” κ.α άλλα όταν δεν υπάρχει εμπειρία ,θεραπευμένος ,πως θα σου προτείνει θεραπεία .. ο Θεραπευμένος αγαπά ,γιατί με την αγάπη θεραπεύτηκε ,ο Θεωρητικός είναι “κύμβαλο αλαλάζον …
“αγάπη δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» (Κορινθ. Α΄13.1)
δεν ξέρουν “πως ” δυστυχώς… και εμείς τους ακολουθούμε στη άγνοια μας , και αυτή χαίρονται μέσα στην δική τους άγνοια .Βαδίζοντας χέρι χέρι στην “απώλεια “…
Οι μεγαλύτεροι Πατέρες της εκκλησίας δεν ήταν θεωρητικοί ,αλλά άρρωστοι πνευματικά που προσήλθαν στον ΘΕΟ για θεραπεία .
Η Θεία οικονομία επέτρεψε να “αρρωστήσουν ” πνευματικά (αυτό που ο κόσμος το λέει “ψυχολογικά”) Γνωρίζοντας ότι θα γίνουν Πατέρες …μέσα από την αναγκαστική τους ερευνά ,για να γίνουν “καλά ” τελικά έγιναν “καλοί ” Η αλήθεια είναι ότι ήταν “καλοί ” αλλά δεν ήξεραν ,πως να το διαχειριστούν ,έτσι έμαθαν .
Αν δεν “Αρρωστήσεις ” πνευματικά και δεν θεραπευτείς ,πως μπορείς να ξέρεις ,τι είναι να είσαι άρρωστος πνευματικά και πως θεραπεύεσαι …
Τα πνευματικά δεν διδάσκονται ,τα “αόρατα ” φανερώνονται υπό προϋποθέσεις ,στους “προορισμένους ” και όχι σε αυτούς που το επιλέγουν μόνοι τους ή τους επιλέγουν οι άνθρωποι ,αυτοί παραμένουν “θεωρητικοί “..
Και αυτοί χρειάζονται .
Αυτό είναι το πρόβλημα της Ορθοδοξίας αυτή την στιγμή ,δεν έχει πολλούς πρακτικούς γιατρούς, αλλά περισσότερους θεωρητικούς , μισθωτούς ποιμένες .
Θα έρθει όμως η ώρα , εδώ που φτάσαμε δεν πάει άλλο. με αυτόν τον “κλήρο ” .δυστυχώς ,θέλουν ,αλλά δεν μπορούν
Χωρίς “εμπειρία ” θεραπείας , χωρίς διάκριση ,αλλά και άγνοια της κακοδοξίας που κυκλοφορεί ,πέφτουν σε συνεχόμενες πλάνες ..
Δεν είναι και εύκολο να είσαι παπάς ,έχει ευθύνες ,κουβαλάς ψυχές μαζί σου..
Που θα πάει όμως κάθε “κατεργάρης” θα πάει στον πάγκο του ,εκεί που αξίζει ,θα είναι καλύτερο για όλους μας ..ας μας λυπηθεί λοιπόν όλους ο Θεός .
Καλή αρχή μετανοίας
