Στις ημέρες μας, γινόμαστε μάρτυρες μιας μεθοδευμένης και πνευματικά επικίνδυνης αλλοίωσης. Η παραδοσιακή, βαθιά και ουσιαστική κατήχηση των ορθοδόξων χριστιανών που αφορά το δόγμα της πίστεως έχει πλέον παύσει να υφίσταται. Τη θέση της δογματικής αλήθειας και της πατερικής διδασκαλίας έχουν πάρει γενικόλογες, άνευρες και επιφανειακές θεωρίες του τύπου «ο Χριστός είναι μόνο αγάπη», συνοδευόμενες από μια διαστρεβλωμένη ερμηνεία του «υπέρ της των πάντων ενώσεως». Το αποτέλεσμα αυτής της πνευματικής γύμνιας είναι τραγικό. Αν ζητήσεις σήμερα από έναν μέσο βαπτισμένο χριστιανό να σου πει το Σύμβολο της Πίστεως, θα διαπιστώσεις με θλίψη ότι δεν το γνωρίζει. Αν του ζητήσεις να σου εξηγήσει τι σημαίνουν τα άρθρα αυτού του Συμβόλου, θα σηκώσει τα χέρια ψηλά. Ακόμα και στα πιο απλά, στα πρακτικά της λατρείας, επικρατεί απόλυτο σκοτάδι. Δεν γνωρίζουν πότε κάνουμε τον σταυρό μας μέσα στην Εκκλησία, και όταν τους ζητηθεί να τον κάνουν, τον σχηματίζουν βιαστικά και απρόσεκτα, σαν να παίζουν μαντολίνο.
Το Σχέδιο της Σιωπής και ο Ορόσημο του 2033
Ασφαλώς, αυτή η γενικευμένη κατάσταση αμάθειας δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι πλήρως ενορχηστρωμένη. Ο απώτερος σκοπός είναι να διαμορφωθεί ένας νεορθόδοξος χριστιανός που δεν θα έχει την παραμικρή ιδέα για τα δόγματα της Εκκλησίας του, ώστε να μην προβάλλει καμία απολύτως αντίδραση στις οικουμενιστικές θεωρίες και στα γεωπολιτικά και θρησκευτικά σχέδια για την ένωση όλων των χριστιανικών ομολογιών.
Αυτή η ένωση σχεδιάζεται μεθοδικά με ορίζοντα το έτος 2033, μια χρονιά-ορόσημο, καθώς τότε συμπληρώνονται ακριβώς δύο χιλιάδες χρόνια από το Πάθος και την ένδοξη Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Οι πληροφορίες και οι κινήσεις στους εκκλησιαστικούς και διπλωματικούς κύκλους δείχνουν ότι για την άνοιξη του 2033 προετοιμάζεται μια παγκόσμια συνάντηση όλων των ηγετών των χριστιανικών δογμάτων στην Ιερουσαλήμ. Ο τόπος δεν επιλέχθηκε τυχαία: σχεδιάζουν να συγκεντρωθούν στο Υπερώο, εκεί όπου τελέστηκε ο Μυστικός Δείπνος και όπου έλαβε χώρα η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους. Από αυτό το σημείο αναμένεται να ανακοινώσουν κοσμογονικές αλλαγές για τον χριστιανισμό, παρουσιάζοντας μια φόρμουλα «μέσης λύσης» για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα. Εκεί θα διακηρύξουν και επίσημα την προσπάθεια για την ένωση των χριστιανών, μια ένωση παρά φύσιν, η οποία δεν θα βασίζεται στη μία, κοινή και ανόθευτη πίστη, αλλά θα επιτρέπει τη διαφορετικότητα του κάθε δόγματος, έχοντας ως μοναδικό, χαλαρό συνδετικό κρίκο το όνομα του Ιησού Χριστού, απογυμνωμένο από τη δογματική Του αλήθεια.
Η Εσκεμμένη Τυφλότητα και η Αλλοίωση του Ιερού
Για να πετύχουν όμως όλο αυτό το οικοδόμημα, προϋπόθεση είναι ο πιστός λαός να παραμένει σε λήθαργο και να μην αντιδρά. Γι’ αυτό τον κρατούν εσκεμμένα ακατήχητο, ενώ την ίδια στιγμή, με περίσσιο θράσος, του ζητούν τυφλή υπακοή και εμπιστοσύνη στους Αρχιερείς για θέματα της πίστεως. Βλέπουμε καθαρά πού μας έχει οδηγήσει αυτή η τακτική μέχρι στιγμής: σε μια πλήρως αλλοιωμένη πίστη, σε ιερείς που ξεχνούν την ιερή τους αποστολή, χορεύουν και ξεσαλώνουν χειρότερα από τους κοσμικούς, και σε Αρχιερείς που το έχουν ρίξει στο σορολό, στις δημόσιες σχέσεις και στα κοσμικά τραγούδια.
Η απομάκρυνση από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό είναι πλέον ορατή ακόμα και μέσα στους ναούς μας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια επιχειρείται μια αρχιτεκτονική και λειτουργική αλλοίωση, με την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από την προαιώνια και καθιερωμένη θέση του πίσω από την Αγία Τράπεζα, υποβαθμίζοντας το θυσιαστικό και βιωματικό πνεύμα της Ορθοδοξίας. Μετατρέπουν έτσι την ορθόδοξη πίστη, από δρόμο μαρτυρίου, μετάνοιας και αγιασμού, σε ένα φτηνό, ρομαντικό παραμυθάκι των ημερών μας για να αναπαύει τις ναρκωμένες συνειδήσεις.
Η Μαγιά της Πίστεως και ο Καλός Αγώνας
Ευτυχώς όμως για τους συνειδητούς Ορθοδόξους χριστιανούς, και δυστυχώς για τους πάσης φύσεως νεοτεριστές και μεταπατερικούς θεολόγους, υπάρχει ακόμα μια χούφτα γερόντων, ιερέων και Αρχιερέων που κρατάει γερά τις Θερμοπύλες της αλήθειας. Οι καθαρές, ασυμβίβαστες απόψεις αυτών των ανθρώπων αποτελούν τη ζωντανή μαγιά στη ζύμη της πίστεως. Όταν ο διψασμένος λαός ακούει τα λόγια τους, νιώθει την καρδιά του να φουσκώνει από τη θέρμη και τον ζήλο για την αληθινή, ανόθευτη πίστη των πατέρων μας.
Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει γοργά και δεν υπάρχει περιθώριο για πισωγυρίσματα. Οφείλουμε να δώσουμε τον αγώνα τον καλό μέσα από τους κόλπους της Εκκλησίας του Χριστού και προς δόξαν Του. Ακόμα κι αν οι συσχετισμοί φαίνονται άνισοι, ακόμα κι αν στα μάτια του κόσμου αυτός ο αγώνας μοιάζει χαμένος, η σημασία βρίσκεται στην ίδια την απόφαση να σταθούμε όρθιοι στην ομολογία. Έχουμε χρέος να κρατάμε τα αυτιά μας ανοιχτά και να συντονιζόμαστε μόνο με τις σωστές, ορθόδοξες φωνές. Και ο τρόπος για να τις ξεχωρίζουμε είναι πανεύκολος: οι φωνές αυτές δεν εισάγουν νεοτερισμούς στην πίστη, αλλά επαναλαμβάνουν, αναπαράγουν και βιώνουν απαρέγκλιτα όλα όσα θέσπισαν οι Άγιοι και οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας.
Μέσα στη νύχτα της πνευματικής αδιαφορίας που προσπαθούν να επιβάλουν, ας γίνουμε εμείς οι λίγοι που θα κρατήσουν το καντήλι της αλήθειας αναμμένο. Η Ορθοδοξία δεν πεθαίνει, γιατί είναι ποτισμένη με το Αίμα του Χριστού και τα δάκρυα των Οσίων Του. Όταν τα σκοτάδια των συμβιβασμών θα πυκνώνουν γύρω μας, η δική μας καρδιά ας φλέγεται από εκείνο το κρυφό, ανέσπερο φως της Αναστάσεως, προσμένοντας την αυγή της δικαιοσύνης του Θεού. Ας μείνουμε πιστοί μέχρι θανάτου, γιατί το γλυκό ξημέρωμα της αλήθειας ανήκει σε εκείνους που δεν λύγισαν στα μπουρίνια των καιρών.
ΠΗΓΗ
Ορθή Πίστη
