Κυριακή του Παραλύτου σήμερα, σεβαστοί Πατέρες και αγαπητοί αδελφοί! Και η αγία μας Εκκλησία ξεκινά να μας παρουσιάζει σε συνεχόμενες εορτές, θαύματα και ομιλίες του Χριστού από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, που σχετίζονται με το νερό, το ύδωρ το ζών, το βάπτισμα και με την εορτή της Πεντηκοστής. Εμείς, μέσα από την Ευαγγελική διήγηση της θεραπείας του παραλύτου της Ιερουσαλήμ, θα προσπαθήσουμε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και με καθοδηγούς τους θεοφόρους Πατέρες, να αντλήσουμε νάματα πνευματικά και ιάματα ψυχικά για τη θεραπεία των παράλυτων από την αμαρτία ψυχών μας. Επίσης θα δούμε το πώς σήμερα, στην επικράτηση του αντιχρίστου μυστηρίου της ανομίας, μία ανίατη παράλυση εξαπλώνεται στους εκκλησιαστικούς πυλώνες της Πίστεως, την οποία επισφραγίζει η γενική ψυχική αναισθησία από τα νέα γενοκτονικά και πλήρως ανήθικα εμβόλια του σιωνιστικού εκβιασμού.
Α. Η ΠΑΡΑΛΥΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ.
Ο Κύριος, σεβαστοί μας αναγνώστες, βρέθηκε κάποτε στα Ιεροσόλυμα κατά την περίοδο της εορτής της Πεντηκοστής των Ιουδαίων. Σε μια από τις πύλες της Πόλεως, στην προβατική, εκεί απ’ όπου οδηγούσαν τα ζώα προς θυσία και πλύσιμο των εντοσθίων τους, υπήρχε μια θαυματουργική κολυμβήθρα, η Βηθεσθά, που στα ελληνικά μεταφράζεται, οίκος ελέους. Ήταν εκεί ένα πρωτότυπο νοσοκομείο με πέντε στοές, όπου πλήθος αρρώστων περίμεναν την παρουσία ενός αγγέλου, ο οποίος κατά καιρόν κατέβαινε και τάραζε το νερό. Ένας μόνο, ο πρώτος που θα έμπαινε μέσα στο νερό μετά από την ταραχή του, γινόταν τελείως καλά!
Τύπος του αγίου βαπτίσματος ήταν η κολυμβήθρα εκείνη, τύπος των βαπτιζομένων Χριστιανών, τα πρόβατα. Η κάθοδος του Αγγέλου συμβόλιζε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στο ύδωρ του βαπτίσματος. Αυτή η κάθοδος της θείας Χάριτος, που αγιάζει το απλό νερό, αυτή θεραπεύει τις ασθένειες και τον ρύπο της ψυχής. Ένας μόνο θεραπευόταν τότε , επειδή μόνο στο γένος των Ιουδαίων είχε δοθεί ο θείος νόμος. Τώρα πλέον σώζονται άπειρα πλήθη, καθώς το Ευαγγέλιο κηρύχθηκε σε όλα τα έθνη.
Ο παράλυτος της σημερινής περικοπής, καλοί μας αδελφοί, τριάντα οχτώ χρόνια ήταν κατάκοιτος σχεδόν, λόγω κάποιας προσωπικής του αμαρτίας, όπως του φανέρωσε και ο ίδιος ο Χριστός. Αυτή η παραλυσία είναι, κατά τους Αγίους Πατέρες, τύπος των αμετανόητα αμαρτωλών, όσων μένουν ακίνητοι στην εργασία των θείων εντολών! Είναι εκείνοι, όπως και σήμερα το πολύ πλήθος, που αποστρέφονται τον Ιατρό τους, τον Υιό του Θεού, που είναι έτοιμος κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, σε κάθε δάκρυ μετανοίας, να θεραπεύσει τη λέπρα των αμαρτιών μας. Και όμως, οι περισσότεροι πνευματικά παράλυτοι, μένουν αναίσθητοι… γιατί; Διότι είναι δεμένοι με την πονηρή συνήθεια της αμαρτίας! Αυτή η καταραμένη συνήθεια δένει τον άνθρωπο στο κρεββάτι της αναισθησίας, αυτή κόβει τα νεύρα της ψυχής. Όταν η συνήθεια της αμαρτίας γεράσει, γίνεται δεύτερη φύση! Γι’ αυτήν έχει γραφεί: “Συνήθειαν λαβούσα η αμαρτία, έλκει εις παντελή απώλειαν”. Εκείνη κάνει πιο βαθιές τις ρίζες της αμαρτίας, πιο βαριά τα αμαρτήματα, πιο μεγάλη την κακία της ψυχής. Σμικρύνει τα έμφυτα καλά, ανοίγει το δρόμο και σε άλλα δεινά, τελικά εξαναγκάζει, βιάζει πια τον άνθρωπο και ακουσίως να αμαρτάνει συνεχώς! Τέλος, φέρνει την απελπισία, η οποία είναι προθάλαμος της κολάσεως!
Ας φύγουμε αγαπητοί, από τέτοιες κακές αμαρτωλές συνήθειες όσο είμαστε νέοι, ας επικαλούμαστε την παντοδυναμία του Χριστού μας, διότι μόνο αυτός μπορεί αμέσως να κόψει αυτήν τη χρόνια παραλυσία, όμως ποτέ χωρίς την ολοπρόθυμη θελησή μας, χωρίς το μίσος για την αμαρτία, την αποχή μας από το κακό, τη συντριβή της καρδιάς, την ειλικρινή μετάνοια και εξομολόγηση, την προσευχή με πίστη!
Αδελφοί, η τιμωρία για την αμαρτία είναι αναπόφευκτη. Αναβάλλεται, αλλά δεν αποβάλλεται! Εάν δεν παιδευθούμε πρόσκαιρα, θα τιμωρηθούμε αιώνια! Γι’ αυτό, ας προσέξουμε πολύ, μή
ζηλέψουμε την φαινομενική ευτυχία κάποιων εδώ ατιμώρητων αμετανόητων αμαρτωλών και κάποιων γελαστών αρνησίΧριστων εμβολιασμένων.
Είναι νόμος πνευματικός και απαράβατος η βέβαιη τιμωρία τους!!!
“Οι δέ εχθροί τού Κυρίου, άμα τώ δοξασθήναι αυτούς καί ύψωθήναι, έκλείποντες ώσεί καπνός έξέλιπον” (Ψαλμ.36,20)
“Φυλάσσεται ο ασεβής είς ημέραν κακήν” (Παροιμ.16,4). “Οργήν θησαυρίζει έν ήμέρα οργής και αποκαλύψεως δικαιοκρισίας τού Θεού” (Ρωμ. 2,5)
Κανείς μας λοιπόν μη βρεθεί τόσο ανόητος, ώστε για μια κακιά συνήθεια να χάσει την ουράνια Βασιλεία! Κανείς μη φανεί τόσο ανόητα δειλός και τρέξει να εμβολιαστεί, επειδή όλοι σαν άλογα πρόβατα τρέχουν από σατανική συνήθεια προς τη σφαγή του διαβόλου, θέτοντας σε απώλεια την πολύτιμη ψυχή και τη σωματική τους υγεία! Έχουμε όλα τα θεία θεραπευτικά μέσα για την ίαση των ατίμων παθών, έχουμε όλες τις θείες οδηγίες και δυνάμεις, αν θέλουμε, να αρνηθούμε και να αντισταθούμε με τόλμη στον πονηρό εμβολιασμό! “Ού γάρ έδωκεν ήμίν ό Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως καί αγάπης καί σωφρονισμού” (Β’ Τιμόθ.1,7)
Να θυμόμαστε ακόμη, πως και η σωματική υγεία, δεν προέρχεται πάντα από την ιατρική επιστήμη, αλλά κυρίως από την Πίστη, που φέρνει την ειρήνη στην ψυχή και την αγάπη και την εμπιστοσύνη στον Χριστό, τον Κύριό μας, τον άμεσο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας!
Β. Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΩΝ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ.
Μακάριος ο άνθρωπος εκείνος, μας λέει ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, που επωφελείται από τα βάσανα και τις ασθένειες της εδώ ζωής, γνωρίζοντας πως όλα αυτά τα επιτρέπει από αγάπη ο καλός Θεός για το καλό μας, για τη θεραπεία των αμαρτιών μας. Αυτό το κάνει ο Θεός με το έλεός του, όχι με τη δικαιοσύνη του, γιατί αλλιώς κάθε αμαρτία, θα μας επέφερε τον θάνατο: “ή δέ αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον” (Ιάκ. 1,15). Ο Θεός όμως αντί για θάνατο, χαρίζει θεραπεία μέσα από τα βάσανα. Έτσι γιατρεύει ο Χριστός τη λέπρα του θανάτου και της αμαρτίας! Μόνο ο ανόητος σκέφτεται πως τα βάσανα είναι κακό. Ο συνειδητός άνθρωπος και Χριστιανός γνωρίζει ότι τα βάσανα δεν είναι διόλου κακό, αλλά η φανέρωση και η θεραπεία του κακού. Πραγματικό κακό είναι μόνο η αμαρτία. Άρα, κάθε πόνο πρέπει να τον δεχόμαστε με ευχαριστία, με χαρά! Συνειδητά, ταπεινά, με υπομονή και πραότητα, όπως αναφέρει ο Άγιος. Κι αυτό για την κάθαρση των αμαρτιών μας, για να κατοικήσει μέσα και γύρω μας ο Χριστός! “Δόξα τώ Θεώ πάντων ένεκεν” να λέμε μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο καρδιακά, όταν υποφέρουμε με θλίψεις και πόνους για την αγάπη του Χριστού.
Αγαπημένοι μας φίλοι, δεν αρκεί η πίστη στον Θεό, για να θεραπευτούμε από τις αμαρτίες μας. Είναι αναγκαία και η συνδρομή της καλής μας θέλησης. Άρα, όταν κάποιος αμαρτωλός δεν θέλει να μετανοήσει και να αγωνιστεί, τίποτε δεν μπορεί να κάνει ο Θεός, ούτε οι προσευχές των Αγίων του. Η θέληση του ανθρώπου είναι απλώς μια μικρή καλή διάθεση, όμως η Θεία Χάρις την ενδυναμώνει για να μη ξεραθεί. Τη μικρή κλίση μας προς το αγαθό θέλει ο Θεός και τότε Εκείνος την κάνει ισχυρή για τη διάπραξη της αρετής. Ποτέ δεν εξαναγκάζει ο Θεός, όπως ο διάβολος. Βλέπει το αυτεξούσιο της θέλησής μας και προσπαθεί έως τέλους με κάθε θεραπευτικό μέσο να μας οδηγήσει στη διόρθωση και σωτηρία. Όμως εμείς, ελεύθερα επιλέγουμε την αρετή ή την κακία, ελεύθερα μεταστρεφόμαστε από την κακία στο αγαθό ή το αντίστροφο.
Γ. Η ΠΑΡΑΛΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!
Σχετικά με τη σημερινή Ευαγγελική διήγηση υπάρχει μια εκπληκτική και διδακτικώτατη εκκλησιαστική παράδοση. Ο θεραπευθείς παράλυτος της Βηθεσδά με την μεγάλη υπομονή, την πίστη, την ταπείνωση και την ακακία, λεγόταν Ιάειρος. Ο Χριστός μας, όταν τον είδε στο ιερό θεραπευμένο πια, τον προειδοποίησε να μην αμαρτήσει ξανά, εκείνος όμως ήταν (τί φοβερό!) που στη δίκη του Ιησού ενώπιον του Καϊάφα, χτύπησε τον θείο Ευεργέτη του στο πρόσωπο! Από
τότε ίσως βγήκε το σοφό γνωμικό “ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχαρίστου!”.
Το τραγικό θέμα και αντίστοιχο θέαμα της αχαριστίας των συγχρόνων Χριστιανών είναι, ότι ενώ λένε πως πιστεύουν, με τα έργα αρνούνται τον Λυτρωτή τους και Θεό! Συντάσσονται με τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού, μασκοφορώντας μέσα στους ναούς και βλασφημώντας έτσι το Άγιο Πνεύμα, ενώ μαγνητίζουν δαιμονική ενέργεια από τον ακάθαρτο εμβολιασμό.
Ξέρουν οι περισσότεροι, ότι βάζουν μέσα τους κύτταρα από σφαγιασθέντα ζωντανά έμβρυα, έχουν ακούσει, πως όλο αυτό είναι άρνηση Πίστεως και προσκύνηση του Σατανά, βλέπουν ότι όλη αυτή η παγκόσμια απάτη γίνεται με ανίερο καταναγκασμό, παρατηρούν την επιορκία της ιατρικής επιστήμης, το διχασμό των επιστημόνων, ακούνε τις φωνές των αγνών μοναχών και ομολογητών, εκείνοι όμως τρέχουν δυστυχώς να εμβολιασθούν, άλλοι από φόβο και δειλία, άλλοι από αδιαφορία και εσκεμμένη διαστροφή της αλήθειας!
Αχ, τί θανατηφόρα αυτή η αμέλεια και επιπολαιότητα των φοβισμένων ανθρώπων!
Τί πόρωση και δολιότητα, τί υποκρισία επίσης περισσεύει στους κόλπους των ανίερων Αρχιερέων! Πώς μετά από τέτοιου είδους προδοσία, αδελφοί, να υπάρξει γι’ αυτούς τρόπος ψυχικής θεραπείας;
Πώς να μη θρηνήσει κανείς, όταν βλέπει άφοβα οι εμβολιασμένοι κληρικοί και λαϊκοί να μετέχουν των Αχράντων Μυστηρίων και να δαιμονίζονται περισσότερο, όταν κοιτάζει τον ξεπεσμό της ποιμαντικής επιστήμης, που ευλογεί με χαμόγελο την αποστασία, την ανωμαλία και την ανηθικότητα, δίνοντάς της μάλιστα και εκκλησιαστικότητα; Πώς να μην ελέγξει κανείς δημόσια τους φαύλους “ορθοδόξους” κληρικούς της Πανθρησκείας, τους χιτλεριστές επισκόπους, τους φθονερούς Φαρισαίους ρασοφόρους της φιλαρχίας, των υλικών απολαβών και της διαπλοκής; Η Αίρεση δεν επικρατεί πια απλώς ολοφάνερα, αλλά επιβάλλεται και βίαια!
Το οπλοστάσιο της Εκκλησίας, όμως, παραμένει δυστυχώς στη σκουριά! Πού τολμάει σήμερα κανείς να κάνει απλή αναφορά για το ιερό καθήκον της διακοπής του μνημοσύνου των Παναιρετικών από τους ευσυνείδητους ιερείς; Ενώ οι εχθροί ξεσαλώνουν, ο καθαρός ομολογιακός λόγος ατονεί, οι πράξεις εκλείπουν, οι κληρικοί της θυσίας είναι ελάχιστοι!
Τί φρίκη! Αλλοίμονο! Ούτε μία επίσημη προδρομική φωνή δεν ακούγεται για τη μετάνοια των εμβολιασμένων Χριστιανών! Ψάχνουμε πια με το φαναράκι να βρούμε, όχι απλώς ιερείς όρθιους και καθαρούς, αλλά και λαϊκούς πιστά και θυσιαστικά αγωνιζόμενους! Να απογοητευτούμε λοιπόν;
Όχι, ποτέ!
Υπάρχει πάντοτε ένα ευσεβές λείμμα, μια αγία ζύμη, που δεν κλίνει και σήμερα γόνυ στά είδωλα της μάσκας, του εμβολίου και του επάρατου οικουμενισμού.
Με τη χάρη του Θεού, την σκέπη της Παναγίας μας και τις πρεσβείες των Αγίων, είθε, σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, να μείνουμε όλοι απρόσβλητοι έως τέλους από την ανίατη ψυχική παραλυσία του εκούσιου εμβολιασμού και σφραγίσματος, που ήδη ενεργείται από τα κέντρα των διπόδων του σκότους. Είθε να μείνουμε ακόμη εντελώς αμέτοχοι από την δαιμονιώδη και κακίστη κοινωνία και υπακοή στους άτιμους κρατικούς υπαλλήλους της βλάσφημης ιεραρχίας!
“Μηκέτι αμάρτανε, ίνα μή χείρον τι σοι γενηται” (Ιωάν.5,14)
Τα χειρότερα έπονται για τους αρνητές του Χριστού Οικουμενιστές και Μασόνους Ιεράρχες και τους τυφλά υποτακτικούς τους ιερείς!
Το δρέπανο του Αρχαγγέλου αναμένει το θείο πρόσταγμα! Τώρα, δεν θα έρθει απλώς να ταράξει τα ύδατα εν Αγίω Πνεύματι, αλλά να πατάξει τα σύμπαντα εν πυρί και αίματι!
Η μακροθυμία του Κυρίου, που αναμένει θεοπρεπώς μετάνοια, εξαντλείται, συσσωρεύει μέγιστο θυμό εν ημέρα κρίσεως για τους δόλιους και δειλούς λυκοποιμένες και για τα ανόητα λογικά πρόβατα της σύγχρονης προβατικής πύλης!
Εμείς άραγε αδελφοί, θέλουμε να μείνουμε υγιείς και ευγνώμονες ή αιώνια παράλυτοι και αχάριστοι ενώπιον του Δημιουργού και Λυτρωτή μας; Θέλουμε να γίνουμε άκακοι αμνοί του
Χριστού, που θυσιάζονται για Εκείνον, ή άβουλα κτήνη του Σιωνισμού, που εμβολιάζονται ως θυσία στον Εωσφόρο;
Ω αγία Βηθεσθά της διωκομένης του Χριστού Εκκλησίας, αγία έρημος της αγίας ανυπακοής και αποτειχίσεως από τη βορβορώδη παναίρεση, με τα πέντε αγνά περίστυλα των αρετών της πίστεως, της ελπίδος, της ταπεινοφροσύνης, της υπομονής και της ανδρείας, και με τη στέγη της εν αληθεία αγάπης, χάρισέ μας το θείον έλεος και αξίωσέ μας λουσμένους με την πρακτική μετάνοια, καθαρούς και απροσκύνητους στο Θηρίο, να εισέλθουμε στις ουράνιες προβατικές πύλες της άνω Ιερουσαλήμ, αιώνια ενωμένοι με τον Καλό μας Ποιμένα, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ώ ή δόξα και τό κράτος είς τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν!
