Έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Αρχειακή φωτογραφία
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ πέρασε (με μια απόλυτη μειοψηφία των ψήφων, αλλά αυτό συμβαίνει) ένα ψήφισμα που εκπονήθηκε από την Ουκρανία για την “στρατιωτικοποίηση της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης, καθώς και τμήματα της Μαύρης Θάλασσας και της θάλασσας του Αζοφ,” στην οποία η Μόσχα “παροτρύνεται” να σταματήσει να αποσταθεροποιεί την κατάσταση στην περιοχή προμηθεύοντας “στο έδαφος της Ουκρανίας” όπλα, συμπεριλαμβανομένων των “πυρηνικών αεροσκαφών, πυραύλων, όπλων και πυρομαχικών”.
Συνολικά 66 χώρες ψήφισαν υπέρ της έκθεσης, 19 ψήφισαν κατά και 72 απείχαν.
Την ίδια στιγμή, χωρίς να παρεκκλίνει άμεσα από τα τετριμένα, η Γενική Συνέλευση υποστήριξε την ετήσια απόφαση που εισήγαγε η Ρωσία το 2005 κατά της δοξολογίας του ναζισμού.
Το έγγραφο εγκρίθηκε από 129 χώρες, 54 απείχαν και δύο (πάλι παραδοσιακά οι ΗΠΑ και η Ουκρανία) το απέρριψαν.
Για χάρη της πληρότητας, θα θέλαμε να θυμηθούμε ένα νέο ψήφισμα που εγκρίθηκε πρόσφατα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ζητώντας να διακοπεί η εφαρμογή του έργου Nord Stream 2. 433 βουλευτές τον ψήφισαν, 105 ψήφισαν κατά και 30 απείχαν.
Αυτή η τελευταία είδηση υπογραμμίζει μια άλλη σημαντική πτυχή των αλλαγών που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο.
Υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Δεν δημιουργήθηκαν αρχικά ως μηχανισμοί με ισχυρές εντολές. Ωστόσο, είχαν μια πολύ σημαντική συμβολική λειτουργία: να αντικατοπτρίζουν από μόνοι τους την συμφωνία της κοινότητας των εκπροσωπούμενων κρατών και ταυτόχρονα να εκπροσωπούν την ενότητα της ανθρωπότητας (στην περίπτωση του ΟΗΕ) και της Ευρώπης (στην περίπτωση του ΕΚ) σε βασικά ιδεολογικά και πολιτικά θέματα.
Ναι, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αποτελούσε συχνά πεδίο μάχης μεταξύ της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ, αλλά η Γενική Συνέλευση κατέδειξε κατ ‘αρχήν το θρίαμβο των ανθρώπινων αξιών και την προστασία τους από την παγκόσμια κοινότητα. Παρά όλες τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις, υπήρχαν θέματα στα οποία σύνέκλιναν οι απόψεις των αντίθετων υπερδυνάμεων και των «ομάδων υποστήριξης» τους.
Και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απελευθερώθηκε εντελώς από κάθε είδους εσωτερική σύγκρουση και προοριζόταν να ενσωματώσει το θρίαμβο μιας ενωμένης Ευρώπης σε όλη της την ποικιλομορφία.
Λοιπόν, που έχουν καταλήξει τώρα;
Το ψήφισμα κατά της αποθέωσης του ναζισμού δεν περιείχε ούτε μία λέξη που να ήταν αμφίβολη αλλά όσο το δυνατόν ισχυρότερη και απαλλαγμένη από οποιαδήποτε ασάφεια. Ο πραγματικός δείκτης του πόσο τέλειο είναι δεν είναι ο αριθμός όσων την καταψήφισαν, αλλά ο αριθμός των αποχών. Δηλαδή, ακόμη και οι χώρες που βρίσκονται σε μια σκληρή αντιπαράθεση με τη Ρωσία και πρόθυμοι να υποστηρίξουν οποιοδήποτε αντι-ρωσικό σχέδιο δεν βρίσκουν τη δύναμη να ψηφίσουν ανοικτά ενάντια σε αυτό το έγγραφο. Υπάρχουν μόνο δύο γενναίοι άντρες.
Αλλά το γεγονός ότι σχεδόν 60 κράτη αρνήθηκαν να υποστηρίξουν το “σωστό” έγγραφο μόνο και μόνο επειδή ο συντάκτης του ήταν, κατά την άποψή τους, ” η λανθασμένη” Ρωσία, δείχνει σαφώς ότι η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στην πραγματικότητα, έχασε το νόημα για το οποίο δημιουργήθηκε πριν από 70 χρόνια.
Ωστόσο, η κρίση του ΟΗΕ είναι” λουλούδια “στο πλαίσιο του τρόπου με τον οποίο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθετεί το έγγραφο αντιπροσωπεύοντας τα συμφέροντα της Ευρώπης στις κορυφαίες Βρυξέλλες και στις κύριες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Και το γεγονός ότι αυτό το ψήφισμα δεν έχει σημασία και δεν θα έχει πραγματικές συνέπειες και δεν είναι θέμα αρχής, διότι στο τέλος το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ιδέα για την οποία δημιουργήθηκε έχει αποσυρθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ενάντια σε αυτό το παράλογο υπόβαθρο, παραδόξως, η κατάσταση με το ουκρανικό ψήφισμα για τη “στρατιωτικοποίηση της Κριμαίας” φαίνεται να είναι η πιο φυσιολογική, να το πω έτσι
Το οξύ ζήτημα, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, οδήγησε σε διάσπαση της Γενικής Συνέλευσης, και ενώ το έγγραφο εγκρίθηκε, δεν ήταν μάταιο ότι έγινε στόχος πολλών δηλητηριώδων σχολίων από τη Ρωσία απλώς και μόνο επειδή τα περισσότερα μέλη της Γενικής Συνέλευσης αποφάσισαν να προσποιούνται ότι αυτό που συνέβη δεν τους επηρεάζει και απείχαν από την ψηφοφορία.
Θα μπορούσατε να σηκώσετε τους ώμους. Φαίνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι μεγάλο: η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα οποία δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία και επιρροή, έχουν ήδη καταστεί κενά, μετατρέποντας τις αίθουσες με άσκοπες συζητήσεις, χάνοντας τα ιδεολογικά θεμέλια στα οποία Εμφανίστηκαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εντελώς.
Το πρόβλημα είναι ότι είναι αδύνατο να υπερισχύει η σημασία της επικοινωνίας, του διαλόγου και του συμβιβασμού στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την πολιτική, ειδικά για τη μεγάλη πολιτική. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στην προέλευση των Ηνωμένων Εθνών και μιας ενωμένης Ευρώπης το κατάλαβαν αυτό όπως κανένας άλλος, επειδή οι στάχτες του πιο τρομερού πολέμου στην ανθρώπινη ιστορία είχαν μόλις κρυώσει πίσω από την πλάτη τους.
Με αυτή την έννοια, η μετατροπή του ΟΗΕ και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε θέατρο του παράλογου είναι μια ευκαιρία όχι τόσο για να γελάσουμε όσο για να κοιτάξουμε το μέλλον με άγχος. Αν τώρα το κύριο και το νέο πολιτικό κίνητρο σε διάφορες χώρες είναι η ιδέα της «απαγόρευσης » δια της βίας θέματα των αντιπάλων με απλή αφαίρεση τους από το χώρο των μέσων ενημέρωσης τους (δείτε τις αμέτρητες κλήσεις για να καθαρίσουν τα κοινωνικά δίκτυα, ακόμη και οι μηχανές αναζήτησης από την «Ρωσική προπαγάνδα», τους «συντηρητικούς» και τους «παραδοσιακούς σεξιστές»), τότε μην περιμένετε ακόμα ένα σιδηρούν παραπέτασμα, αλλά μια ολόκληρη κυψέλη κόσμων που τελικά θα μιλάνε σε διαφορετικές σημασιολογικές γλώσσες και θα ξεχάσουν πώς να καταλάβουν ο ένας τον άλλον.
Όταν οι “άδειοι ομιλητές” σταματούν να λειτουργούν, χρησιμοποιούνται εντελώς διαφορετικά θεσμικά όργανα και εργαλεία στην πολιτική.
