Η Αυστραλία, η πέμπτη μεγαλύτερη παραγωγός σιταριού και δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός κριθαριού στον κόσμο, βρίσκεται 31 ημέρες μακριά από την επιβολή δελτίου καυσίμων. Τα αποθέματα ντίζελ έχουν πέσει στα κρίσιμα επίπεδα. Οι νταλικέρηδες προειδοποιούν για «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Οι αγρότες καλούνται να αποφασίσουν μέχρι τις 25 Απριλίου αν θα σπείρουν φέτος. Η εικόρα είναι εφιαλτική, και η αιτία είναι μία: το Στενό του Ορμούζ παραμένει ερμητικά κλειστό. Ο πόνος δεν έχει καν αρχίσει να γίνεται αισθητός. Αλλά όταν χτυπήσει, θα είναι σαν τρένο φορτίου.
Η αντίστροφη μέτρηση: 38, 31, 28 ημέρες
Το άρθρο του Μάικλ Σνάιντερ στο The Most Important News είναι μια ομοίως ειλικρινής καταγραφή της κατάρρευσης. Τα νούμερα που παραθέτει από την Αυστραλία είναι συγκλονιστικά:
-
Βενζίνη: 38 ημέρες αποθέματος πριν από την επιβολή δελτίου.
-
Ντίζελ: 31 ημέρες.
-
Κηροζίνη αεροσκαφών: 28 ημέρες.
Για μια χώρα με την τεράστια έκταση της Αυστραλίας, όπου τα πάντα μεταφέρονται δια ξηράς, η έλλειψη ντίζελ είναι καταστροφική.
«Οι περισσότεροι αγρότες θα πρέπει να αποφασίσουν μέχρι την Ημέρα ANZAC (25 Απριλίου) αν θα σπείρουν φέτος ή όχι» , προειδοποιεί η αγροτική ηγεσία.
Ο Μαθιού Μούνρο, διευθύνων σύμβουλος της Αυστραλιανής Ένωσης Οδηγών Φορτηγών, χαρακτηρίζει την κατάσταση για τις 60.000 επιχειρήσεις φορτηγών της χώρας ως «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» .
Η ειρωνεία: Μια ήπειρος που παράγει τρόφιμα, αλλά δεν έχει καύσιμα να τα σπείρει
Η Αυστραλία είναι ένας γεωργικός γίγαντας. Είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος παραγωγός σιταριού στον κόσμο και ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός κριθαριού. Τα προϊόντα της ταΐζουν εκατομμύρια ανθρώπους σε Ασία, Μέση Ανατολή και Αφρική.
Αλλά τώρα, η ίδια η γεωργική μηχανή κινδυνεύει να σταματήσει. Τα τρακτέρ χρειάζονται ντίζελ. Οι αντλίες άρδευσης χρειάζονται ντίζελ. Η μεταφορά των σπόρων και των λιπασμάτων χρειάζεται ντίζελ. Χωρίς αυτό, η σπορά είναι αδύνατη.
Ο Σνάιντερ το θέτει με απλά λόγια: «Οι αγρότες δεν θα μπορούν να φυτέψουν τις καλλιέργειές τους αν δεν μπορούν να πάρουν τα καύσιμα που χρειάζονται» .
Και αν δεν γίνει φύτευση, δεν θα υπάρξει σοδειά. Αν δεν υπάρξει σοδειά, οι τιμές των τροφίμων θα εκτοξευθούν. Αν οι τιμές εκτοξευθούν, η πείνα θα χτυπήσει τις πιο ευάλωτες περιοχές του πλανήτη.
Ο αποκλεισμός που πνίγει τον κόσμο: Μόνο 9 πλοία την ημέρα
Το Ορμούζ, που συνήθως βλέπει πάνω από 130 πλοία ημερησίως να το διασχίζουν, έχει μετατραπεί σε ένα φάντασμα του εαυτού του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Kpler, κατά μέσο όρο μόλις 9 πλοία περνούν καθημερινά.
Η εκεχειρία δεν άλλαξε τίποτα. Όπως δήλωσε ο Λαρς Γένσεν της Vespucci Maritime:
«De facto, η εκεχειρία δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση στο Στενό. Απολύτως τίποτα» .
Τώρα, με την προσθήκη του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, η κίνηση θα μηδενιστεί ακόμα περισσότερο.
Το λίπασμα: Η κρυφή πληγή που θα φέρει λιμό
Ο Σνάιντερ υπενθυμίζει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι καν τα καύσιμα – είναι το αζωτούχο λίπασμα. Το 1/3 της παγκόσμιας εμπορίας λιπασμάτων περνά από το Ορμούζ. Το αζωτούχο λίπασμα είναι ο λόγος που ο πλανήτης μπόρεσε να θρέψει 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους.
Χωρίς αυτό, η γη δεν μπορεί να παράγει αρκετή τροφή.
«Χωρίς επαρκείς ποσότητες αζωτούχου λιπάσματος κάθε καλλιεργητική περίοδο, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να συνεχίσουμε να ταΐζουμε 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους» , γράφει.
Η ανοιξιάτικη σπορά στο βόρειο ημισφαίριο είναι ήδη υπό απειλή. Αν το Ορμούζ δεν ανοίξει σύντομα, σε 6 με 9 μήνες θα δούμε ελλείψεις τροφίμων επικών διαστάσεων.
Η Κίνα: Ο παίκτης που μπορεί να τα ανατινάξει όλα
Ο Σνάιντερ προειδοποιεί για τον μεγαλύτερο κίνδυνο: την Κίνα. Το Πεκίνο εισάγει πάνω από το 50% της ενέργειάς της μέσω του Ορμούζ. Ο Κινέζος εκπρόσωπος Γκουό Τζιακούν χαρακτήρισε τον αμερικανικό αποκλεισμό «επικίνδυνη και ανεύθυνη συμπεριφορά».
Προς το παρόν, η Κίνα έχει τεράστια αποθέματα. Αλλά αν τα αποθέματα στερέψουν και το Στενό παραμείνει κλειστό, το Πεκίνο θα πανικοβληθεί. Και όταν η Κίνα πανικοβάλλεται, δεν κάνει διπλωματία – κάνει δράση.
«Το κινεζικό ναυτικό θα άρχιζε να συνοδεύει δεξαμενόπλοια προς τα ιρανικά λιμάνια» , προβλέπει ο Σνάιντερ.
Αν συμβεί αυτό, η κυβέρνηση Τραμπ θα βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα: πυροβολεί ή υποχωρεί; Και καμία από τις δύο επιλογές δεν είναι καλή.
Το συμπέρασμα: Μια παγκόσμια κρίση χωρίς τέλος
Η κρίση στο Ορμούζ δεν είναι μια μακρινή είδηση. Είναι ένα χτύπημα στην καρδιά της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας. Η Αυστραλία είναι απλά το πρώτο μεγάλο θύμα. Αν το Στενό δεν ανοίξει σύντομα, η λίστα θα μεγαλώνει:
-
Ιαπωνία (εισαγωγές LNG)
-
Ινδία (εισαγωγές πετρελαίου)
-
Νότια Κορέα (βιομηχανία)
-
Ευρώπη (ήδη σε ύφεση)
Ο Σνάιντερ καταλήγει με μια επίκληση στην ελπίδα, αλλά η ανάλυσή του είναι αμείλικτη: οι δύο πλευρές περιμένουν η μία την άλλη να υποχωρήσει. Το Ιράν περιμένει να σπάσει η αμερικανική πολιτική βούληση. Η Αμερική περιμένει να καταρρεύσει η ιρανική οικονομία.
Κανείς δεν κάνει πίσω. Και ο κόσμος πληρώνει το τίμημα.
