H Παναγία στηρίζει τον Ελληνισμό και τον φιλόχριστο βασιλέα Ιωάννη.

Ο Ιωάννης Α’ Κουρκουάς (Τσιμισκής) ήταν βασιλιάς -αυτοκράτορας επί επτά χρόνια. Κατέλαβε τον θρόνο μετά την άδικη-απάνθρωπη δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά στις 11 Δεκεμβρίου 969. Ο Ιωάννης Τσιμισκής ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αυτοκράτορες και στρατηγούς της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήταν ικανότατος ηγέτης με πολύπλευρες δυνατότητες φιλόπτωχος, ευγενής, δίκαιος, γενναίος και έλαβε φιλολαϊκά μέτρα.

Ενδεικτικό εiναι ότι όταν δεν πολεμούσε, έκανε παρέα και περιπάτους με τους λεπρούς της Βασιλεύουσας-
Κωνσταντινούπολης.

Είχε μικρό ανάστημα αλλά οι ικανότητές του ήταν μεγάλες. Έβαζε τέσσερα άλογα στην σειρά, το ένα πίσω από το άλλο και με ένα άλμα βρισκόταν από το τελευταίο, έφτανε να ιππεύσει το πρώτο. Επίσης στην τοξοβολία εθεωρείτο ασυναγώνιστος, διότι μπορούσε να περάσει το βέλος του μέσα από δαχτυλίδια.

Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ιωάννη, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου. Η ταχύτητα του στην ιππασία και στο σπαθί ήταν παροιμιώδης. Κανένας δεν ήταν σε θέση να τον ανταγωνιστεί. Παντρεύτηκε μία από τις αδελφές του Ρωμανού Β’, την Θεοδώρα, μια γυναίκα θεοσεβή και ήπια το 971. Ακόμη πάντρεψε την πριγκίπισσα Θεοφανώ με τον Γερμανό διάδοχο του θρόνου τον Όθωνα Γ’, για διπλωματικούς λόγους. Όπως έχω επισημάνει σε παλιότερες ιστορικές μου εργασίες είναι γεγονός ότι υπήρξε πολύ καλύτερος διπλωμάτης από τον θείο του και αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, καθώς διέγνωσε άμεσα τον γερμανικό κίνδυνο. Για αυτό και συμφώνησε στο αίτημα, να παντρευτεί μια Ελληνίδα πριγκίπισσα, ο διάδοχος του γερμανικού θρόνου ο Όθων.

ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ.

Η Χριστιανική-Ελληνική, Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ως αντίγραφο, της Ουρανίου Βασιλείας, του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, δεν έκανε, ποτέ επεκτατικούς πολέμους, για την διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως. Πάντοτε ήταν σε θέση άμυνας, καθώς ήταν περικυκλωμένη, από πολλές δεκάδες, βαρβαρικά έθνη, που παραβίαζαν τα σύνορα και έκαναν επιδρομές. είτε κατακτούσαν μόνιμα, η προσωρινά, μέρος των Ελληνικών-Ρωμαϊκών εδαφών. Η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μέχρι και σήμερα είναι το μοναδικό, κρατικό μόρφωμα, στον κόσμο, πού δέχτηκε επί αιώνες, τόσες πολλές επιθέσεις, από τόσους πολλούς διαφορετικούς λαούς.

Διεξήγαγε σημαντικές μάχες στην Βουλγαρία αλλά και στην Συρία, κατακτώντας αχανείς εκτάσεις σε Βορρά και Ανατολή για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας, σε αμυντικούς πολέμους. Η πρώτη και κατεπείγουσα εκστρατεία του Τσιμισκή ήταν στην χερσόνησο του Αίμου κατά των Ρώσων, στην περιοχή της σημερινής Βουλγαρίας. Τους Ρώσους είχε καλέσει σε βοήθεια ο προηγούμενος αυτοκράτορας, καθώς δεν μπορούσε να διεξάγει πολέμους, σε δύο μεγάλα μέτωπα. Εντούτοις οι Ρώσοι αθέτησαν την συμφωνία με τον Νικηφόρο Φωκά και έγιναν κατακτητές της Βουλγαρίας. Αρχικά ο Ιωάννης αντιμετώπισε με επιτυχία μια επίθεση των Ρώσων.

Ο Ιωάννης έστειλε τον Ελληνοαρμένιο Αρχιστράτηγο (Δομέστικο των σχολών), Βάρδα Σκληρό, ο οποίος σταμάτησε μια επίθεση των Ρώσων κοντά στην Αδριανούπολη. Ο Βάρδας Σκληρός εφάρμοσε την τακτική της ψεύτικης υποχωρήσεως, μια μέθοδο που ανακάλυψαν οι πρόγονοι μας, εξαιτίας της πολιτιστικής μας ανωτερότητας και του αριθμητικού μειονεκτήματος, το οποίο είχαν τις περισσότερες, φορές τα στρατεύματα μας. Την τακτική της εικονικής υποχωρήσεως, δεν την ανακάλυψαν και δεν την εφάρμοσαν για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία οι Μογγόλοι και ο Τιμούρ, όπως διαδίδουν σε διάφορες εκπομπές οι νεοταξίτες. Με τον τρόπο που επέλεξε ο στρατηγός Σκληρός, αν και ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός ήταν πολύ λίγος, εντούτοις επέτυχε ώστε οι Ρώσοι, να πέσουν στην ενέδρα με αποτέλεσμα να τους νικήσουν οι λίγοι Έλληνες. Ακόμη με την πολύ μεγάλη διπλωματική ικανότητα του, ο Βάρδας Σκληρός κατόρθωσε να σταματήσει την επανάσταση του Βάρδα Φωκά.

Μετά από την νίκη του Βάρδα Σκληρού, είχε έρθει πλέον η ώρα να αντιμετωπίσει ο Ιωάννης Α, τους ρώσους οι οποίοι είχα καταλάβει την Βουλγαρία, εξαιτίας του λάθους που έκανε ο Νικηφόρου Β Φωκάς. Ο Άγιος Νικηφόρος διότι ήταν απασχολημένος στο Ανατολικό μέτωπο, με τους Σαρακηνούς, δεν είχε το περιθώριο να διεξάγει δύο πολέμους ταυτόχρονα. Για αυτό έσπευσε να ζητήσει την βοήθεια των Ρώσων, σχετικά με την αντιμετώπιση των Βουλγάρων. Όμως οι Ρώσοι που είχαν καταλάβει την Βουλγαρία, όχι μόνον δεν δεχόταν να αποσυρθούν από τα εδάφη, που κατέκτησαν, αλλά απάντησαν στον Ελληνοαρμένιο Ιωάννη τον α, ότι θέλουν και όλα τα Ευρωπαϊκά εδάφη της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ! Εάν δεν δεχόταν ο Βασιλιάς θα γινόταν πόλεμος. Όπως ήταν επόμενο Ιωάννης διότι ήταν πραγματικός ηγέτης και όχι σαν τους σημερινούς προδότες, ξεκίνησε αμέσως τον πόλεμο ενάντια στους προκλητικούς Ρώσους, οι οποίοι έφτασαν να ζητούν μέχρι και υπέρογκα ποσά, για να παραδώσουν την Βουλγαρία στους Έλληνες.

Στις 23 Απριλίου του 971 μ.Χ., την ημέρα του Αγίου Γεωργίου, έγινε μια φοβερή μάχη μεταξύ Ελλήνων και Ρώσων, η οποία κράτησε όλη την διάρκεια της ημέρας, ενώ η νίκη άλλαζε χέρια συνέχεια. Τελικά οι Ρώσοι υποχώρησαν και βγήκαμε νικητές. Οι Έλληνες είχαν κατακτήσει την Βουλγαρική πρωτεύουσα την Πρεσθλάβα. Εκεί ο πολύ ικανός διπλωμάτης ο Ιωάννης Α, είπε στον αιχμάλωτο τσάρο Βόρις ότι τον “αναγνωρίζει” ως ηγεμόνα της Βουλγαρίας, και ότι έρχεται με σκοπό να ελευθερώσει την Βουλγαρία από τους Ρώσους και όχι να την κατακτήσει για λογαριασμό των Ελλήνων. Η ενέργεια του αυτή, σε συνδυασμό, με την γενναιότητα του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού, έκανε τους Βούλγαρους στρατιώτες να εγκατελείψουν μαζικά τον Ρωσικό στρατό, στον οποίο είχαν υποχρεωθεί να υπηρετούν. Κατά την καθοριστική μάχη που έγινε στο Δορύστολο στις 21 Ιουλίου του 971 μ.Χ., οι Έλληνες στρατηγοί, αξιωματικοί, στρατιώτες, μαζί με τον αυτοκράτορα, πολέμησαν πολύ γενναία, για πολλοστή φορά. Ταυτόχρονα σε αυτήν την παραδουνάβια πόλη, εμφανίστηκε ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στόλος, με το ακατανίκητο υγρό πύρ. Οι Ρώσοι βρέθηκαν κυκλομένοι, από στεριά και θάλασσα, εντούτοις η μάχη ήταν πολύ σκληρή, κόντευε πλέον να τελειώσει η ημέρα, χωρίς να υπάρχει νικητής. Τίποτε δεν είχε κριθεί υπέρ της Ελληνικής πλευράς.

Τότε στο τέλος της ημέρας ξεσπά μια καταιγίδα, και μέσα από τα σύννεφα της σκόνης που δημιουργήθηκαν, οι Έλληνες στρατιώτες, είδαν να ηγείται του Ελληνικού- Ρωμαϊκού στρατού, ένας άγνωστος ιππέας, ο οποίος σκορπούσε τον όλεθρο στους Ρώσους. Στην αρχή οι Έλληνες στρατιώτες της εμπροσθοφυλακής έμειναν άφωνοι και απορημένοι, καθώς διαπίστωσαν ότι αυτός ο φοβερός ιππέας, δεν ανήκει στις τάξεις τους Ελληνικού στρατού, αλλά ούτε πολεμούσε προηγούμενος μαζί τους, κατά την διάρκεια της μάχης. Λίγα λεπτά αργότερα, και μόλις ξεπέρασαν την αρχική έκπληξη συνειδητοποίησαν ότι ο ιππέας αυτός, ο φοβερός πολεμιστής, που βοήθησε τους Έλληνες να νικήσουν, δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη. Ξέσπασε ένας φοβερός ανεμοστρόβιλος και ραγδαία βροχή άρχισε να χτυπά τους Ρώσους στο πρόσωπο. Προηγουμένως τους είχε τυφλώσει με σύννεφα σκόνης. Αυτό το απροσδόκητο γεγονός άρχισε να τους κλονίζει το ηθικό, στην συνέχεια και οι δυο στρατοί, ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός-και ο Ρωσικός, είδαν ολοκάθαρα, έναν άγνωστο ιππέα, ενός λευκού αλόγου, να πρωτοστατεί στα ρωμαϊκά τάγματα, με φωνές και με νεύματα να παροτρύνει τους Έλληνες να προελάσουν εναντίον των Ρώσων. Ο Άγιος εφορμώντας επανειλημμένα διασπούσε τις τάξεις των εχθρών και προκαλούσε τρόμο και δέος

Ο θαυμάσιος ιππέας ήταν ο ένδοξος Άγιος Θεόδωρος, ο Στρατηλάτης ένας από τους μεγαλύτερους στρατιωτικούς Αγίους, και προστάτης των Ελλήνων, στους οποίους ήδη πολλές φορές είχε φανερωθεί, δίνοντας νίκες. Την προηγούμενη βραδιά, και ενώ όλοι στην Βασιλεύουσα περίμεναν,εναγωνίως ειδήσεις από το πεδίο της μάχης, μια καλόγρια-παρθένα, είδε να έρχεται η Υπεραγία Θεοτόκος με συνοδεία Αγίων. Η βασίλισσα των ουρανών, απευθυνόμενη προς την μεγαλειώδη εκείνη συνοδεία, διέταξε να αναζητήσουν τον μεγαλομάρτυρα στρατηλάτη. Ευθύς μόλις έγινε αυτό ήρθε και ο Άγιος Θεόδωρος, με την μορφή στρατιώτη, με πολεμική εξάρτηση. Τότε η Θεοτόκος του είπε : “Ο αγαπητός σε μένα και σε σένα, Βασιλιάς Ιωάννης, Θεόδωρε, δίνει δυνατές και φοβερές μάχες με τους Ρώσους και αυτήν την ώρα πιέζεται πολύ. Τρέξε να τον βοηθήσεις όσο είναι ακόμα καιρός, γιατί αν δεν προφθάσεις, θα πέσει σε πολύ μεγάλο κίνδυνο”. Ο Άγιος απάντησε, στην Παναγία : “Είμαι πρόθυμος να υπακούσω τις εντολές σου και τις προσταγές του Χριστού”. Όπως είδατε, διαχρονικά ο θεός βοηθά μόνον όσους αγωνίζονται, μόνον όσους πολεμούν, μόνον όσους ζούνε χωρίς σεξουαλικές ανωμαλίες. Αντιθέτως δεν βοηθά ποτέ όσους ζούνε μέσα στην σεξουαλική διαφθορά. Το Ελληνικό έθνος, διαχρονικά επιβίωσε, εξαιτίας των σοφών, των αγίων, των Ηρώων και των χρηστών ηθών. Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων` νυν υπέρ πάντων αγών (Παιάνας-Αισχύλος). Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η Πατρίς (Πλάτων, Κρίτων).

Ο Αριστοκλής-Πλάτωνας εiναι ο πρώτος-κορυφαίος εθνικιστής φιλόσοφος, όλων των εποχών, διότι καθόρισε το πρώτο και σπουδαιότερο πατριωτικό αξίωμα, ενώ ήταν ο μοναδικός φιλόσοφος στον κόσμο ο οποίος πήγε ενάντια, στην Φιλοσοφική και ηθική του διδασκαλία για να επιβιώσει η Ελλάδα. Αν είσαι ανήμπορος να κρατήσεις αναμμένες τις λαμπάδες της Πατρίδα σου, δεν είσαι συνειδητός Έλληνας, δεν είσαι Πατριώτης. Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί ( Κωστής Παλαμάς). Αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, παρ’ την ο ίδιος αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις. Αυτά είπε μεταξύ πολλών άλλων ο μεγαλύτερος υμνητής των δυο ιερότερων ανθρώπινων αξιών, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, οι οποίες εiναι δημιουργήματα των αρχαίων Ελλήνων, κατά την σύγχρονη εποχή. Οι πρόγονοί μας όχι μόνον δημιούργησαν αυτές τις δύο αξίες, αλλά της “πότισαν” με αίμα, όσο κανένα άλλο Έθνος στην παγκόσμια ιστορία.

Στα θαύματα χρωστάει ή Ελλάδα την ζωή της. Πατρίδα, ήσουν άτυχη, από ανθρώπους να σε κυβερνούν, μόνο ο Θεός σε κυβερνάει και σε διατηρεί ακόμη, αναφέρει ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Αλήθεια μόνο ό θεός, μόνο ή σπίθα την στιγμή που κινδυνεύει σε μια γωνιά της Ελλάδας να σβήσει, πετιέται σε μιαν άλλη και γίνεται πυρκαγιά. Ένα από αυτά τα οποία μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας, είναι ότι η μεγαλύτερη αξία σε έναν άνθρωπο είναι να κρατά την ψυχή στο στόμα, να πολεμά, να επιμένει για το αδύνατο, το ακατόρθωτο.

Από την στιγμή που δεν θα λυγίσει, αλλά θα παραμείνει ανυποχώρητος, τότε γίνεται το θαύμα που ποτέ ένας δειλός δεν μπορεί να πιστέψει, καθώς το αδύνατο, το ακατόρθωτο έχει γίνει πλέον δυνατό κερδίζοντας την ζωή και την ελευθερία. Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά των αρχαίων προγόνων μας, των ΙΕΡΩΝ Ελλήνων, από τους σημερινούς ραγιάδες-προδότες. Πάντοτε οι αρχαίοι πρόγονοι μας, όταν όλα έδειχναν τελειωμένα, εκεί που φαινόταν να μην υπάρχει καμία ελπίδα, οι πραγματικοί Έλληνες αγωνιζόταν, ενάντια σε κάθε λογική. Το αποτέλεσμα σε κάθε εποχή ήταν να πετυχαίνουν το ακατόρθωτο. Η ελευθερία του ανθρώπου είναι το πιο ακριβό αγαθό, δεν δίνεται δωρεάν ούτε από τον Θεό, ούτε από τους ανθρώπους, χρειάζεται πολύς αγώνας, κόπος, αίμα για να πάρεις πίσω την ζωή σου.

Αυτό μας το έδειξαν οι πόλεμοι των αγίων προγόνων μας, οι οποίοι πολεμούσαν, όλους εκείνους τους αιώνες για να παραμείνουν ελεύθεροι και για να έχουν την διοίκηση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εάν η ζωή ήταν μόνον προσευχές, καθώς και υποστήριξη του Χριστού μέσω θεόσταλτων σωτήρων, τότε οι προγονοί μας, αυτοί οι τέλειοι χριστιανοί δεν θα χρειαζόταν να πολεμήσουν ποτέ κατά την μεσαιωνική εποχή. Θα έπρεπε δικαιωματικά να καθόταν όλους εκείνους τους αιώνες στα σπίτια τους-καναπέδες να περιμένουν τον αντίστοιχο Βατάτζη, τον οποίο περιμένουν αδίκως οι ραγιάδες σήμερα. Η προσμονή “θεόσταλτων σωτήρων” από τον Θεό είναι ένα από τα μεγαλύτερα δείγματα αμάθειας-παρακμής των ραγιάδων, οι οποίοι σαπισμένοι από την σεξουαλική διαφθορά αναμένουν βοήθεια από τον θεό.Σκεφτείτε τί θα γινόταν εάν οι προγονοί μας οι άγιοι Έλληνες της Ρωμαικής αυτοκρατορίας σε κάθε εισβολή των αμέτρητων εχθρών μας αντί να πολεμούν να έκαναν μόνον συλλαλητήρια ;

Θα είχε αφανιστεί η Ελλάδα πολλούς αιώνες πριν. Φανταστείτε την ώρα που εισέβαλαν οι Πέρσες, οι Αγαρηνοί, οι Γότθοι, οι Βούλγαροι, οι Ρώσοι, οι Άβαροι κλπ, να έπαιρναν οι άγιοι πρόγονοι μας σημαίες και πανό να έκαναν συλλαλητήρια και να έλεγαν δεν πολεμάμε.

Σε κάθε πρόταση παραδόσεως από τους εχθρούς, οι πρόγονοι μας απαντούσαν ΟΧΙ. Όλες τις φορές οι Έλληνες απάντησαν αρνητικά. Γνώριζαν τον διαχρονικό και ιερό τρόπο εθνικής επιβίωσης και ότι περίπτωση που θα τολμούσαν να γίνουν προδότες θα “έσπαγε” η ιερή ιστορική συνέχεια, η οποία κρατούσε το έθνος ζωντανό στο πέρασμα πολλών αιώνων. Ήξεραν πολύ καλά οι Έλληνες ότι αν γινόταν προδότες τότε θα κατέστρεφαν δια παντός τον Ελληνισμό.

Αυτό διότι ανά πάσα στιγμή οι επόμενες γενιές Ελλήνων θα τους είχαν ως παράδειγμα με συνέπειες τραγικές καθώς θα ακολουθούσαν και άλλοι οι οποίοι θα γίνονταν προδότες. Από την στιγμή που θα καταστραφεί η ιερή ιστορική συνέχεια των ηθικών και των γενναίων Ελλήνων θα ακολουθούσαν γενεές προδοτών και δειλών. Ο Χριστός βοηθά μόνον αυτούς που αγωνίζονται σκληρά, μόνον όσους πολεμούν, όσους ζούνε χωρίς σεξουαλικές ανωμαλίες. Αντιθέτως δεν βοηθά ποτέ όσους ζούνε μέσα στην σεξουαλική διαφθορά. Επίσης ο Θεός δεν βοηθά ποτέ όσους είναι καθήμενοι σε έναν καναπέ, και περιμένουν την ελευθερία, να τους δωθεί ως “δώρο”, χωρίς να βοηθούν τον συνάνθρωπο, χωρίς να ζούνε ηθικά. Το πιο κλασικό παράδειγμα οι Εβραίοι οι οποίοι έκαναν σεξουαλικές ανωμαλίες, ενώ ταυτόχρονα λάτρεψαν δαίμονες. Τότε ο Θεός περίμενε να πεθάνει μέχρι και ο τελευταίος Εβραίος που είχε αμαρτήσει ενώπιον του. Μόνον τότε πήγε τους υπόλοιπους που δεν είχαν αμαρτήσει στην γη της επαγγελίας. Ο αληθινός θεός-Δημιουργός, είναι ο θεός του καλού, της δικαιοσύνης, της αγάπης, της τάξης, της ηθικής, για αυτό δεν βοήθησε ποτέ ανά τους αιώνες, τους σάπιους που ζούνε μέσα στην σεξουαλική διαφθορά, την αδικία, την ανομία, την αταξία κλπ. Οι πηγές ζωής του έθνους μας, ήταν και είναι η Ορθοδοξία και η αρχαία Ελληνική παιδεία.

Δυστυχώς την σημερινή εποχή, η Ελλάδα, είναι σε προχωρημένη σήψη και επάνω στο πτώμα της ασελγούν οι πανάρχαιοι εχθροί μας.

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ-ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΣΚΗΣ, ΚΑΙ ΙΩΣΗΦ ΒΡΙΓΓΑΣ.

Σε πολλές ιστορικές μου εργασίες, έχω αναφερθεί στην επί αιώνων διαμάχη μεταξύ της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας από την Μ. Ασία, και των αλλοδαπών, πολιτικών αξιωματούχων της Κωνταντινουπόλεως. Οι ήρωες Έλληνες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας, μαζί με τους εξωτερικούς, εχθρούς, όλους εκείνους τους αιώνες αντιμετώπιζαν και τους εσωτερικούς εχθρούς. Αυτοί ήταν οι Αλλοδαποί αξιωματούχοι, της πολιτικής “αριστοκρατίας” της Κωνσταντινουπόλεως. Εκείνοι χωρίς να πολεμούν, ήθελαν να ασκούν την ανωτάτη εξουσία, για να διαλύσουν την Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία. Ήθελαν οι αλλοδαποί πολιτικοί ευνούχοι, να δίνουν διαταγές από τα παλάτια, την ώρα που οι Έλληνες στρατιωτικοί. μάτωναν, έχαναν της ζωές τους, έμεναν ανάπηροι και έπεφταν αιχμάλωτοι, στα πεδία των μαχών για την Ελλάδα. Οι Ήρωες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας σε καμία περίπτωση δεν δεχόταν να θυσιάζονται, επί τόσους αιώνες για την Ελλάδα και να τους κυβερνούν ανθέλληνες αλλοδαποί θηλυπρεπείς προδότες.

O παρακοιμώμενος αλλοδαπός ευνούχος, ο Ιωσήφ Βρίγγας, ήταν εκείνος ο οποίος κίνησε γη και ουρανό, ώστε να εμποδίσει τον Άγιο Νικηφόρο Φωκά από την άνοδο του στον θρόνο. Αρχικά έγραψε επιστολή στον ανηψιό του Αγίου, τον Ελληνοαρμένιο Ιωάννη Τσιμισκή, με την οποία ζητούσε είτε να σκοτώσει τον θείο του, είτε να τον συλλάβει, να τον τυφλώσει και να τον κλείσει σε μοναστήρι. Όταν ο Ιωάννης αρνήθηκε, έκανε τα πάντα ο Ιωσήφ Βρίγγας, για να σταματήσει τον Νικηφόρο, από την άνοδο του στον θρόνο, μέχρι ένοπλη αντίσταση προέβαλλε. Όμως δεν επέτυχε τίποτα, ο Άγιος Νικηφόρος έγινε αυτοκράτορας, και ο αλλοδαπός Βρίγγας έχασε όλα του τα αξιώματα. Λίγο πριν πεθάνει αυτή η θλιβερή μορφή ζωής, για να εκδικηθεί τον Ιωάννη, έστειλε κάποιους, οι οποίοι εξαπάτησαν τον Νικηφόρο, καθώς τον έπεισαν ότι ο Ιωάννης ετοιμάζει “πραξικόπημα”. Αυτό το έκανε ο Βρίγγας, διότι ο Ιωάννης δεν υπάκουσε στις εντολές του, να συλλάβει, είτε να σκοτώσει του θείο του.

Ο δόλιος Βρίγγας είχε κάνει μια ακόμη πλεκτάνη, είπε ένα ακόμη ψέμα. Ο Ιωάννης μεγάλωσε από μικρό παιδί με μοναδικό πρότυπο τον Θείο του Νικηφόρο, ο οποίος ήταν ο πιο γενναίος πολεμιστής, εκείνης της εποχής στα πεδία των μαχών. Ο Ιωάννης ήθελε να γίνει όμοιος με τον θείο του, τον θαύμαζε πάρα πολύ, όπως και όλοι από την γενιά του. Όταν μεγάλωσε έγινε στρατιωτικός, και πολεμούσε πολύ γενναία δίπλα στον θείο του Νικηφόρο β, στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης. Ένα όνειρο ζωής, είχε γίνει πραγματικότητα για τον Ιωάννη. Το ίδιο όνειρο είχαν όλοι οι Έλληνες εκείνους τους αιώνες, να πολεμήσουν , να υπερασπιστούν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το όνειρο του Ιωάννη Τσιμισκή-Κουρκουά είχε γίνει πλέον πραγματικότητα, καθώς πολεμούσε δίπλα στον κορυφαίο πολεμιστή του κόσμου εκείνης της εποχής, τον αυτοκράτορα και θείο του, τον Άγιο Νικηφόρο. Ο Ιωάννης αισθανόταν ότι είναι ο πιο τυχερός Έλληνας στην οικουμένη. Ενδεικτικό ήταν ότι έδειξε το ήθος του, όταν δεν σκότωσε τον θείο του, και αποκάλυψε την συνωμοσία. Δυστυχώς όμως ο Νικηφόρος ο Β Φωκάς εξαπατήθηκε, από τον πανούργο Ιωσήφ Βρίγγα. Οι συνέπειες της νέας πλεκτάνης του Βρίγγα, ήταν να αφαιρέσει ο βασιλεύς Νικηφόρος όλα τα στρατιωτικά αξιώματα από τον Ιωάννη. Εν συνεχεία τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό, η Ελλάδα έχασε για εκείνο το διάστημα, τον δεύτερο γενναιότερο κατά σειρά πολεμιστή, και στρατηγό. Όμως η συνέχεια ήταν ακόμη πιο τραγική. Κατά την δεύτερη συνωμοσία εναντίον της ζωής του Νικηφόρου, ο Ιωάννης πλέον πληγωμένος από την αδικία που του έκανε ο θείος του, για αυτό δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, για να σταματήσει τους συνωμότες. Το τραγικό δεν ήταν αυτό, αλλά ότι ήταν σύμφωνος, να δολοφονηθεί ο θείος του. Ο κόσμος του Ιωάννη είχε καταρρεύσει, το ίνδαλμα του, ο θείος του, που τόσο πολύ θαύμαζε, τον είχε πληγώσει ανεπανόρθωτα. Δεν μπόρεσε ο Ιωάννης ο Κουρκουάς να βρεί την δύναμη να συγχωρήσει τον θείο του έπειτα από μια τόση μεγάλη αδικία. Λέγεται ότι λίγο πριν να ξεψυχήσει ο Άγιος πήγε στο δωμάτιο του και τον έβριζε πολύ άσχημα.

Οι σπουδαιότεροι άνθρωποι όλων των εποχών στην ιστορία του πλανήτη οι ήρωες Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, υπολόγιζαν ως άνδρες και Έλληνες μόνον όσους πολεμούσαν. Όλους τους άνανδρους (θηλυπρεπείς) οι οποίοι δεν πολεμούσαν για την Ελλάδα τους σιχαινόταν και τους περιφρονούσαν. Aνάμεσα στα εκατομμύρια των αξιωματικών του μεσαίωνα είναι και ο στρατηγός-αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης, ο οποίος περιφρονούσε τους δειλούς που περίμεναν βοήθεια από τον Χριστό και δεν πολεμούσαν.

Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα, από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό, για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση. Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τσιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του, διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό. Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Για αυτούς τους λόγους ο πολύ σημαντικός-γενναίος στρατηγός, ο Νικηφόρος Ξιφίας, που με την πίστη και την φιλοπατρία του, κατακτήθηκε η νίκη, στην καθοριστική μάχη, με τους Βούλγαρους στο Κλείδι, επαναστάτησε ενάντια, στον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β, διότι δεν τον επέλεξε, να πολεμήσει σε μια δευτερεύουσας σημασίας εκστρατεία. Μετά από τόσες δόξες και τιμές, πού αξιώθηκε να ζήσει, ο ΄Ήρωας Ξίφίας, πληγώθηκε και προσβλήθηκε πολύ βαριά, από την απόφαση, του Βουλγαροκτόνου, να μην τον επιλέξει να πολεμήσει. Όλοι οι Έλληνες εκείνης της εποχής, ζούσαν και ανέπνεαν, για να πολεμούν σε καθημερινή βάση, στα πεδία των μαχών, για την Ελλάδα, τον Χριστό, την ελευθερία και τον άμαχο πληθυσμό. Μέσα στην υπέρμετρη αγάπη του, για την πατρίδα, ο Νικηφόρος Ξιφίας, ξέχασε ότι πρέπει κάποιοι στρατηγοί, να παραμένουν πίσω, να φυλάνε, τον άμαχο πληθυσμό και τα σύνορα.

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ.

Τι σήμαινε εκείνους τους αιώνες να πολεμά κάποιος γενναία, σε καθημερινή βάση μας το έδειξε η μεγαλύτερη Ελληνίδα Χριστιανή Φιλόσοφος.

Ενδεικτική είναι η ενέργεια της μεγαλύτερης Ελληνίδας φιλοσόφου μαζί με την Υπατία, της Πριγκίπισσας Άννας, η οποία μεσολάβησε στον πατέρα της, τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, να μην τιμωρήσει τον αξιωματικό Αρμενικής καταγωγής τον Αλέξιο Μουσελέ, διότι ήταν γενναίος στα πεδία των μαχών. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη ηθική και κοινωνική προσβολή, από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλά και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού.

Η Άννα Κομνηνή, όπως και όλες οι ηθικές, και πραγματικές Ελληνίδες-Χριστιανές, σεβόταν και υποτασσόταν στους συζύγους τους, διότι ήταν ήρωες πολέμου. Όλες οι γυναίκες του μεσαίωνα σεβόταν και υποτασσόταν στους άνδρες τους, που πολέμησαν γενναία για την Ελλάδα και την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ελληνίδες Χριστιανές του μεσαίωνα, αναγνώριζαν ως άνδρες, μόνον όσους πολεμούσαν γενναία για την επιβίωση της αυτοκρατορίας και του έθνους. Με βάση όλα τα προαναφερόμενα εθνικά-ηθικά αξιώματα η Άννα Κομνηνή, προσπάθησε να αποσπάσει, τον θρόνο, από τον αδελφό της Ιωάννη τον Β Κομνηνό.

Μετά τον θάνατο του Αλεξίου Α΄ το 1118, η Άννα και η μητέρα της Ειρήνη Δούκα, οργάνωσαν συνωμοσία εναντίον του νομίμου διαδόχου, Ιωάννη Β Κομνηνού. Για αυτό προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ανεβάσουν στον θρόνο, τον πολύ γενναίο Στρατηγό-Καίσαρα, και σύζυγο της, τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Οι δύο γυναίκες, η βασίλισσα Ειρήνη και η πριγκίπισσα Άννα, δικαίως θεωρούσαν ως ικανότερο και γενναιότερο, τον Νικηφόρο Βρυέννιο, ο οποίος είχε αποδείξει, επανειλλημένα, την γενναιότητα, του, στα πεδία των μαχών. Συνεπώς δεν ευσταθούν οι κατηγορίες, των εχθρών της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ότι το “Βυζάντιο” ήταν ένα κράτος, όπου γινόταν, συνέχεια, δολοφονίες, και συνομωσίες. Η Αυγούστα Ειρήνη Δούκα, και η πριγκίπισσα Άννα, κινήθηκαν, με καλές προθέσεις, με βάση τα κοινωνικά πρότυπα και το ανώτερο ηθικό Ελληνικό αξίωμα της αρχαιότητας, και του μεσαίωνα. Άλλωστε η Άννα γνώριζε άριστα, την αρχαία Ελληνική γραμματεία. Ο Θησέας ήταν ο πρώτος παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι Έλληνες βασιλιάδες επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους υπόλοιπους κατοίκους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες. Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επιτεθόταν μονάχοι εναντίoν χιλιάδων αντιπάλων. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940). Αυτό το οποίο ήταν λάθος, εκ μέρους των δύο γυναικών, ήταν ο τρόπος ανατροπής, του Ιωάννη Κομνηνού. Αυτά ήταν τα ηθικά, εθνικά και κοινωνικά αξιώματα, των Ελλήνων του μεσαίωνα, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Διαχρονικό ηθικό αξίωμα του Ελληνικού έθνους, ήταν από τα πανάρχαια χρόνια, ότι κυβερνήτες-βασιλείς γίνονται μόνον οι άριστοι.

Οι Αρμένιοι και οι Ελληνοαρμένιοι, δεν θα τολμούσαν ποτέ να κινηθούν ενάντια στους Έλληνες, πόσο μάλλον ενάντια στην ισχυρότερη οικογένεια της αυτοκρατορίας τους Φωκάδες. Οι Aρμένιοι στρατιωτικοί προστάτευαν ως κόρη οφθαλμού, το δικαίωμα τους να κάνουν γάμους με τους Έλληνες στρατηγούς-στρατιωτικούς και να παίρνουν υψηλά αξιώματα στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό. Ήταν μακράν ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής για το Αρμενικό έθνος σε όλη του την ιστορία μέχρι και σήμερα. Δεν είχαν λοιπόν καμία πρόθεση να καταστρέψουν τα πάντα με την δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου και οποιουδήποτε άλλου σημαντικού-επιφανή Έλληνα της αυτοκρατορίας. Το δικαίωμα αυτό να έχουν συγγένεια με τους Έλληνες στρατιωτικούς το κέρδισαν μέσα από πολύ αίμα και πολλές θυσίες στα πεδία των μαχών πολεμώντας δίπλα στους Έλληνες στρατιωτικούς.

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος

Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ; Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμπόδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους. Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών- μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.

* Η ελευθερία πίστεως είναι θεόδοτη. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στους ανθρώπους, να πιστεύουν, όπου επιθυμούν. Προσωπικά είμαι υπέρ της συνυπάρξεως των λαών και των διαφορετικών θρησκευτικών, πεποιθήσεων, για αυτό στηρίζω, τον μεγάλο Σύριο ηγέτη Ασσάντ, ο οποίος επέτυχε να συνυπάρχουν ειρηνικά, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι.Οι Μουσουλμάνοι του Ασσάντ, είναι πιστοί του αληθινού Θεού. Δυστυχώς όμως, όπως και στον Χριστιανισμό, υπάρχουν οι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι είναι άνθρωποι του πραγματικού Θεού, και οι φανατικοί οι οποίοι πιστεύουν στον Εωσφόρο. Ενδεικτικό παράδειγμα, οι Γερμανοί “σταυροφόροι”, οι οποίοι κατέκτησαν το 1204 μ.Χ., την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Με την κατάκτηση της αυτοκρατορία των Ελλήνων-Ρωμαίων, οι Γερμανοί, ξεπέρασαν σε βιαιότητα, όλους τους υπόλοιπους κατακτητές. Κοινά χαρακτηριστικά όλων των λαών, που πιστεύουν στον εωσφόρο από τα αρχαία χρόνια, μέχρι και σήμερα, οι σφαγές, οι κλοπές, οι εμπρησμοί, οι σεξουαλικές ανωμαλίες, οι βιασμοί και το σκλάβωμα γυναικών.Είναι πολύ θλιβερό, ότι στην κατοχική Ελλάδα, δεν θα υπάρξει πότε ένας πραγματικός πατριώτης ηγέτης, όπως είναι ό Ασσάντ, στην Συρία.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΕΠΟΧΗ :

“Κηρύξατε αποστόλοις», εδόθη εις τις γυναίκες, δια του Αγγέλου η εντολή, το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως Ιησού του Λυτρωτή. Από την πρώτη γυναίκα την Εύα, ήρθε στο ανθρώπινο γένος , ο πόνος και η δυστυχία, τώρα οι γυναίκες πρώτες γίνονται

αγγελιοφόροι, ανεκλαλήτου χαράς και ευτυχίας. Τώρα οι γυναίκες αναγγέλλουν «θανάτου την νέκρωσιν, ΄Αδου την καθαίρεσιν». Ανεστήθη ο Λυτρωτής, αφού εξεπλήρωσε με το Πανάγιο Αίμα Του το χρέος του ανθρωπίνου γένους, προς τον Πλάστη Θεό και άνοιξε του Παραδείσου την οδό. Μεγάλη της γυναίκας η αποστολή, το μήνυμα της σωτηρίας να μεταφέρη σε κάθε εποχή. Αιτία να γίνεται αυτή, να σώζεται η οικογένειά της, ο άνδρας, τα παιδιά της , μα και όλη η γενιά της. Μπορεί από την πρώτη γυναίκα να επήλθε η παρακοή, μα από την Δευτέρα Εύα, την Υπεραγία και Πανάχραντον Μαρία, ήλθε εις τον κόσμο η σωτηρία.

Πήτε Μου όμως, σε ποια θέση βρίσκεται η γυναίκα η σημερινή, είναι οδοδείκτης προς την σωτηρία ή ευθύνεται αυτή για το κατάντημα αυτό της κοινωνίας; Στέκεται εις το ύψος της αποστολής της, ή άγεται και φέρεται όπως θέλουν οι εχθροί της; Νοιάζεται για την δική της σωτηρία ή και για την δική της οικογενεία; Είναι το φως μέσα στην οικογένειά της, να φωτίζωνται και τα μέλη τα δικά της; Γίνεται αυτή θυσία, για να σωθή η δική της οικογενεία; ή μήπως είναι αιτία απωλείας, όλης της κοινωνίας; Ω! γυναίκα της εσχάτης εποχής, σου ομιλώ Εγώ η Μάννα η Αγνή, που έζησα κι Εγώ κάτω στην γη και αντιμετώπισα ό,τι κι εσύ. Αντιμετώπισα κι Εγώ όλων των ειδών τις δυστυχίες και εβίωσα εις όλον της το μεγαλείο, των ανθρώπων την σκληροκαρδία. Τίποτα όμως δεν εστάθη ικανό, να Με απομακρύνη από τον Πλάστη Μου και Θεό. Με άφηναν παντελώς αδιάφορη τα θέλγητρα αυτής της ζωής, γιατί ήμουν δοσμένη παντελώς εις την ενατένιση της αιωνίου και παντοτεινής. Σάρκα φορούσα κι Εγώ, δεν της επέτρεπα όμως να κατευθύνη και να επηρεάζη το ιδικό Μου ψυχικό. Τι κάνεις όμως παιδί Μου εσύ; Ενθυμείσαι πως έχεις και αθάνατο ψυχή; Γιατί με λύσσα προσπαθείς να ξεχάσης αυτήν; Δεν φοβάσαι που αιώνια εις την κόλαση θα βασανίζεται η φτωχή; Γιατί ξεχνάς, ποια είσαι και ποιά η δική σου αποστολή; Μετά της Εύας την παρακοή, ο Πλάστης και Θεός είπε: «πως διά της τεκνογονίας θα σωθής». Πού είναι όμως τα παιδιά σου, μπορείς να Μου πης; Τα γέννησες ή σαν την οχιά , έφαγες τα δικά σου παιδιά; Πες Μου, πώς άντεξες εσύ να τα σκοτώσης, αντί σαν μάννα την ζωή, να τους δώσης; ΕΥΑ ονομάστηκε η πρώτη γυνή, που σημαίνει ΖΩΗ, γιατί αυτή είναι της γυναίκας η μεγάλη αποστολή, συνδημιουργός με τον Θεό, να γίνεται αυτή και να φέρνη εις τον κόσμο μία νέα ζωή. Μα εσύ γυναίκα της εσχάτης γενεάς, τρως τα παιδιά σου και δεν τα γεννάς, γεύεσαι την ηδονή και τα παιδιά σου πετάς. Δώρο είναι από τον Θεό η ηδονή, επειδή θα φέρης στον κόσμο ένα παιδί. Εσύ όμως παίρνεις το δώρο, κάνεις αυτό θεό και πετάς στον βόθρο, των σπλάχνων σου τον καρπό.

Ω! γυναίκα της εσχάτης εποχής, εσύ είσαι η αιτία της παγκόσμιας καταστροφής, αφού ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΗ ΕΒΑΨΕΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΗ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΘΩΟ ΑΙΜΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΧΥΝΕΙΣ ΕΣΥ. ΜΑΘΕ ΠΩΣ ΦΘΑΝΕΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΑΥΤΗ, Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΗ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΗ.

Μετανόησε δυστυχισμένη, πριν να πας εσύ χαμένη. Και μην Μου πης πως δεν φταις μόνο εσύ, αφού μόνη σου δεν κάνεις το παιδί, αλλά έχει και ο άνδρας συμμετοχή. Και οι άνδρες θα τιμωρηθούν πολύ αυστηρά, όταν γίνονται αιτία, να σκοτώνωνται τα ιδικά τους αγέννητα παιδιά, μα, μεγαλύτερη ευθύνη φέρεις γυναίκα εσύ, γιατί με την συμπεριφορά σου τους άνδρες προκαλείς. Έβγαλες τα ενδύματά σου, και σαν κρεοπώλης, διαλαλείς τα κρέατά σου. Ω! δυστυχισμένη! Πώς ο άνδρας μετά να σε σεβαστή, όταν αυτή την ξεδιάντροπη συμπεριφορά σου δη; Ξεχνά πως έχεις και ψυχή και σαν κρέας μεταχειρίζεται το δικό σου κορμί, και την ευθύνη γι’ αυτό την φέρνεις αποκλειστικά εσύ.Σύνελθε, πριν να είναι αργά, σκέπασε τα κρέατά σου, διαφύλαξε ως κόρη οφθαλμού την αγνότητά σου, βγάλε τα ανδρικά ρούχα και φόρεσε τα σεμνά ωραία ενδύματά σου, μην προκαλείς άλλο τον Παντοκράτορά σου. ΕΛΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ.Δίωξε το σκότος από τον δικό σου εαυτό, γίνε εσύ φως να φωτίζης και με το καλό παράδειγμά σου να φωτίζεται και το δικό σου οικογενειακό. Γίνε γυναίκα, μυροφόρα εσύ της εποχής.

Με τα μύρα της Ορθοδοξίας και της Ορθοπραξίας, μοσχοβόλησε εσύ την γη. Στάσου εις το ύψος της αποστολής σου, κήρυκας της Αναστάσεως και της σωτηρίας, γίνε εις την ζωή σου. Εγώ η Παναγία η Απολυτρία, σε διάλεξα μαθήτρια να γίνης εις τα δικά Μου Άγια Σχολεία, γιατί θέλω να αναμορφωθής και να αναμορφώσης όλη την κοινωνία. Ξεκίνησε από τον εαυτό σου, το σπιτικό σου και προχώρα προς τον ευρύτερο περίγυρό σου. Γίνε εργάτης εις τον Θείο Αμπελώνα, εργάσου προς δόξαν Θεού κατά τον έσχατο αυτόν αιώνα. Μάννα Εγώ, μάννα κι εσύ, βοήθησέ Με να σώσουμε κάθε παιδί από της αμαρτίας και ακολασίας το στρατί. Μάννα Εγώ, τα παιδιά Μου όλοι εσείς, ο ένας τον άλλον από το χέρι ας κρατή και εις οδόν σωτηρίας ας τον οδηγή. Όταν τιμάτε των Μυροφόρων την εορτή, σας υπενθυμίζω τέκνα Μου την μεγάλη σας αποστολή, Εγώ η Μάννα σας η Αγνή, η Παντάνασσα Ουρανού και γης. Πάρτε την ευλογία Μου, πάρτε και την ευχή Μου και εργαστήτε τέκνα Μου , κάτω από την σκέπη την δική Μου.