Ένα απ’ τα πιο … τρανταχτά προεκλογικά επιχειρήματα υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ, αφού ήδη είχε ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο, νομιμοποιώντας ταυτόχρονα και τα προηγούμενα δύο, κι αφού η ελπίδα είχε κάνει πλέον φτερά, ήταν να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία!
Σπουδαίο πολιτικό «επιχείρημα»! Λέτε και πήγαμε για ψώνια στο μπακάλη της γειτονιάς κι ενώ αυτός μας έδωσε χαλασμένο τυρί, εμείς, δείχνοντας ανωτερότητα, είπαμε θα ξαναπάμε για μια δεύτερη φορά, δίνοντάς του την ευκαιρία να επανορθώσει.
Ανάλογα, για τον ίδιο λόγο, θα έκανε κι ο σύλλογος εκπαιδευτικών ενός σχολείου, εξαντλώντας κάθε επιείκεια, δίνοντας μια δεύτερη ευκαιρία σε μαθητές που έκαναν αξιόποινες για το σχολικό περιβάλλον πράξεις, με σκοπό βέβαια να καταλάβουν το λάθος τους και να επανορθώσουν!
Όμως, τι σχέση έχουν τα παραπάνω με τη δεύτερη ευκαιρία που ζητήθηκε από το λαό για τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ; Εκτιμούσαν κάποιοι ότι δεν θα εφάρμοζε κατά γράμμα τις επιταγές των δανειστών – εταίρων για την υλοποίηση όλων όσων ήδη είχε δεσμευθεί μαζί με τους λοιπούς μνημονιακούς του εταίρους; Δεν ήταν λοιπόν γνωστό ότι θα εφάρμοζε κατά γράμμα όλα όσα είχε ψηφίσει στο… αδιάβαστο τρίτο μνημόνιο;
Και βέβαια, η δεύτερη ευκαιρία έδωσε τη δυνατότητα στο κυβερνών… «αριστερό» κόμμα, αφενός να δημιουργήσει όλο εκείνο το απαραίτητο νομοθετικό -νομότυπο- πλαίσιο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην περαιτέρω εξαθλίωση του ελληνικού λαού, εξαφανίζοντας ταυτόχρονα και τη δημόσια περιουσία, κι αφετέρου στα παλαιομνημονιακά κόμματα της «αντιπολίτευσης» να χύνουν μαύρο δάκρυ για τα δεινά του!
Σήμερα, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα της ευρωπαϊκής οικογένειας, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, 4 στους 10 Έλληνες, ή το 40% του ελληνικού λαού δεν έχουν πρόσβαση σε τροφή και θέρμανση, ενώ 230.774 παιδιά ζουν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο και ουσιαστικά χωρίς κανένα εισόδημα, κι όμως , όλοι αυτοί όχι μόνο καλούνται να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ αλλά και… τεκμήριο διαβίωσης! ( Αναλυτικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ εδώ)
Σήμερα, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, 4.374.475 Έλληνες, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, χρωστούν στο ελληνικό Δημόσιο το αστρονομικό ποσό των 92,75 δις ευρώ, ενώ μέσα στον τελευταίο μήνα –Σεπτέμβριο του ’16- ο αριθμός των οφειλετών προς το Δημόσιο αυξήθηκε κατά 343.565 φορολογούμενους και το «χρέος» κατά 1,3 δις ευρώ, δηλαδή δέκα φορές σχεδόν περισσότερο από την τιμή που πρόσφατα πουλήθηκε το Hilton!
Και βέβαια, τα «χρέη» αυτά στην πλειοψηφία τους δεν προκύπτουν από πουθενά, παρά μόνο από νομοθετικές πράξεις των μνημονιακών βουλευτών, των «πειθομένων τοις ρήμασι τωνδανειστών», χρέη, που σύντομα, με κάθε μέσο και τρόπο, βίαια και μαζικά, θα υπάρξει απόπειρα να εισπραχθούν σε χρήμα ή σε είδος από τους τοποτηρητές του επιτροπάτου, για να δείξουν μάλιστα και καλή διαγωγή! (Αναλυτικά τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων εδώ)
Κι ας μην ξεχνάμε ότι η… δεύτερη ευκαιρία διεύρυνε ακόμη περισσότερο τη διαφορά ανάμεσα σε γεννήσεις και θανάτους στη μνημονιακή Ελλάδα, με τη διαφορά υπέρ των θανάτων να αγγίζει τις 30.000 χιλιάδες. Κι αν πάρουμε υπ’ όψιν μας το ισχυρό μεταναστευτικό ρεύμα των Ελλήνων, κυρίως των νέων, προς τρίτες χώρες για μια καλύτερη τύχη, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι κάθε χρόνο η πατρίδα μας χάνει τον πληθυσμό μιας πόλης! (Αναλυτικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ εδώ)
Κατά τ’ άλλα, όλοι αυτοί του επιτροπάτου -χωρίς ίχνος ντροπής- δηλώνουν περήφανοι, μέρες που είναι, για τους προγόνους μας, που πολέμησαν στα αλβανικά βουνά για να υπερασπιστούν και την τελευταία σπιθαμή γης, που αυτοί σήμερα ξεπουλούν ως μεσίτες και τοποτηρητές μαυραγοριτών – τοκογλύφων, έχοντας το θράσος να υποστηρίξουν ότι ενεργούν για το δικό μας καλό και τη δική μας … σωτηρία!
Κι επειδή απ’ φαίνεται τα πράγματα πάνε… κατ ευχήν, τρίτη ευκαιρία δεν θα χρειαστεί, η δεύτερη είναι ικανή να ισοπεδώσει τα πάντα!
Εκτός κι αν…
ΥΓ. Πρόσφατα, έκανε την εμφάνισή της εκτάκτως και η «τυφλή» δικαιοσύνη, κρίνοντας αντισυνταγματικό το νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες -ως τυφλή δεν είδε τίποτα άλλο- για τις οποίες… αγωνιά και καίγεται ο κόσμος, δίνοντας την ευκαιρία στους μνημονιακούς μονομάχους να παίξουν έναν ακόμα «πόλεμο» με ξύλινα σπαθιά, υπερασπιζόμενοι αμφότεροι τη… συνταγματική τάξη!
Κι ένα ρητορικό ερώτημα. Ήσαν αφελείς αυτοί που μας μιλούσαν περί δεύτερης ευκαιρίας; Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!
