Η The Wall Street Journal σχολιάζει την υποβάθμιση της αξιολόγησης του χρέους των ΗΠΑ από τον Fitch
Ηδημοσιονομική ωρολογιακή βόμβα της Αμερικής χτυπά ακόμα πιο δυνατά γράφει ο Spencer Jakab στη The Wall Street Journal σχολιάζοντας την υποβάθμιση της αξιολόγησης του χρέους των ΗΠΑ από τον Fitch.
Η υποβάθμιση της αξιολόγησης του χρέους των ΗΠΑ από τον Fitch προκάλεσε μόνο κυματισμό στις αγορές, αλλά οι δημοσιονομικές πιέσεις σύντομα θα γίνουν πιο δύσκολο να αγνοηθούν «Όλοι όσοι διαβάζουν την εφημερίδα γνωρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ένα πολύ σοβαρό μακροπρόθεσμο δημοσιονομικό πρόβλημα».
Αυτό δεν ήταν ένα απόσπασμα από κάποιους οικονομολόγους μετά την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Αμερικής από τον Fitch την Τρίτη. Ήταν μια αντίδραση του τότε προέδρου της Federal Reserve Ben Bernanke την τελευταία φορά που ένας μεγάλος οίκος αξιολόγησης ανέλαβε αυτή τη δράση τον Αύγουστο του 2011. Οι επενδυτές μπορούσαν να ψάξουν στο Google εκατοντάδες τέτοιες προειδοποιήσεις κατά τη διάρκεια των δεκαετιών και να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η χειραψία είναι καλύτερο να αγνοηθεί ή ακόμα και θεωρείται ως ευκαιρία αγοράς.
Για παράδειγμα, συνέβη ένα αστείο πράγμα όταν η Standard & Poor’s σόκαρε τον χρηματοοικονομικό κόσμο πριν από 12 χρόνια: οι μετοχές έπεσαν, πλησιάζοντας σε μια επίσημη bear market, ωστόσο οι επενδυτές έσπευσαν να αγοράσουν ομόλογα, το ίδιο πράγμα που υποτίθεται ότι είχε γίνει πιο επικίνδυνο. Τα αποθέματα παρέμειναν σε αστάθεια για άλλους δύο μήνες, αλλά μια ανοδική αγορά 11 ετών προχώρησε.
Οι επενδυτές αντλούν ψευδή παρηγοριά από το παρελθόν και από την αντίληψη ότι οι δημοσιονομικές επιπλήξεις έχουν στο παρελθόν αποδειχθεί “to cry wolf” (από το μύθο του Αισώπου) που σημαίνει ότι κάνω ψευδείς ισχυρισμούς, με αποτέλεσμα οι μετέπειτα αληθινοί ισχυρισμοί δεν πιστεύονται.
Είναι αλήθεια ότι τα ομόλογα παραμένουν το πιο ρευστό, πολυπόθητο περιουσιακό στοιχείο στη γη και το ακίνδυνο θεμέλιο από το οποίο τιμολογούνται όλα τα άλλα. Και, εκτός από την προσωρινή βουτιά των μετοχών το 2011, η δημοσιονομική υπέρβαση της Αμερικής σπάνια ήταν ένα άμεσο θέμα μπλοκ επιταγών για τους πολίτες της. Ωστόσο, η προειδοποίηση της Fitch έρχεται σε μια στιγμή που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Κατά ειρωνικό τρόπο, ήταν η οικονομική κρίση του 2008-09 και η αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης στην πανδημία Covid-19 που επιτάχυναν αυτόν τον υπολογισμό και βοήθησαν επίσης στην καθυστέρηση του πόνου. Το 2007, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου προέβλεψε ότι το ομοσπονδιακό χρέος που κατέχεται από το δημόσιο θα μειωνόταν περίπου στο 22% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος σε μια δεκαετία. Το 2011 φάνηκε να αγγίζει περίπου το 76% μέχρι το τρέχον οικονομικό έτος. Σύντομα θα ξεπεράσει το 100%.
Όμως, επειδή η Federal Reserve βοήθησε να διατηρηθούν τα επιτόκια τόσο απροσδόκητα χαμηλά στο ενδιάμεσο, ακόμη και μείωσε το επιτόκιο δανεισμού της μίας ημέρας στο μηδέν το 2020, ο λογαριασμός των φορολογουμένων για τη χρηματοδότηση του χρέους που συσσωρεύτηκε στο παρελθόν ήταν μέτριος. Το καθαρό επιτόκιο ως μερίδιο των δημοσιονομικών δαπανών ήταν υψηλότερο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το επιτόκιο στο σωρό των εκκρεμών χρεών απέχει ακόμη πολύ από αυτό που ήταν τότε.
Αλλά αυξάνεται γρήγορα καθώς η Fed αύξησε τα επιτόκια για να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό που έφτασε σε υψηλό τεσσάρων δεκαετιών πέρυσι. Το CBO προβλέπει ότι οι καθαροί τόκοι θα φτάσουν τα 745 δισεκατομμύρια δολάρια το οικονομικό έτος 2024 – περίπου τα τρία τέταρτα όλων των διακριτικών δαπανών εξαιρουμένης της άμυνας.
Αυτό δεν είναι άμεσο πρόβλημα, αλλά απ’ ό,τι αξίζει, η αντίδραση στην αγορά ομολόγων το πρωί της Τετάρτης στην κίνηση του Fitch ήταν αντίθετη από ό,τι ήταν το 2011 – οι αποδόσεις αυξήθηκαν κοντά στο υψηλότερο επίπεδο της χρονιάς. Μια πλημμύρα έκδοσης βραχυπρόθεσμου χρέους για την αναπλήρωση των ταμείων του Υπουργείου Οικονομικών μετά τη σύγκρουση στο ανώτατο όριο του χρέους είναι μια άλλη βραχυπρόθεσμη πίεση.
Οι ΗΠΑ δανείζονται στο δικό τους νόμισμα και ποτέ δεν θα χρεοκοπήσουν ακούσια, εφόσον διαθέτουν τυπογραφείο. Καθώς όμως τα αυξανόμενα επιτόκια αυξάνουν αυτήν την ανάγκη χρηματοδότησης, η ικανότητα της κυβέρνησης των ΗΠΑ να αλλάξει τη δημοσιονομική πορεία χωρίς πολιτικά καταστροφικά μέτρα, όπως η περικοπή των δικαιωμάτων ή η απροκάλυπτη εκτύπωση χρημάτων γίνεται όλο και πιο περιορισμένη.
Εάν δεν ληφθούν τέτοια ριζοσπαστικά μέτρα, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πληρώσετε περισσότερα για να δανειστείτε. Αυτό το αυξανόμενο επιτόκιο χωρίς κινδύνους θα παραγκωνίσει τις ιδιωτικές επενδύσεις και θα μειώσει την αξία των μετοχών, όλα τα άλλα είναι ίσα.
Ακόμη χειρότερα, η απώλεια αυτού του περιθωρίου ελιγμών θα μπορούσε επίσης να κάνει την απάντηση στην επόμενη κρίση, είτε αυτή είναι οικονομικής, υγείας ή στρατιωτικής φύσης, κάτι περισσότερο από το να βγάζει ο Uncle Sam το βιβλιάριο επιταγών του. Για παράδειγμα, η υπεράσπιση των συμμάχων μας έναντι μιας επίθεσης από την Κίνα, που είναι επίσης κύριος ιδιοκτήτης του χρέους μας, μπορεί να απαιτεί όχι μόνο να θέσουμε σε κίνδυνο τις ζωές των Αμερικανών, αλλά και ένα σοβαρό συμβιβασμό στο εσωτερικό με τη μορφή υψηλότερων φόρων, πληθωρισμού, benefit cuts ή κάποιος συνδυασμός αυτών.
Αυτό το πρόβλημα περιγράφηκε από την αναλυτή πολιτικών Michele Wucker στο βιβλίο της «The Grey Rhino» το 2016, το οποίο ήταν ένα αγγλόφωνο bestseller στην Κίνα. Σε αντίθεση με μια κρίση που ονομάστηκε «μαύρος κύκνος-black swan», ένας γκρίζος ρινόκερος-a gray rhino, είναι ένα πολύ πιθανό γεγονός με πολλές προειδοποιήσεις και στοιχεία που αγνοούνται μέχρι να είναι πολύ αργά.
