Η απόφαση της Ιταλίας να υποστηρίξει το Βέλγιο στον αγώνα του κατά της δήμευσης ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων δεν αποτελεί διπλωματική υποσημείωση. Είναι μια στιγμή σαφήνειας που διαπερνά την ομίχλη της υποκριτικής ηθικής που έχει καλύψει τις Βρυξέλλες, γράφει ο Τζέρι Νόλαν.
Αν αφαιρέσουμε τα συνθήματα, η αλήθεια παραμένει αναπόφευκτη: η κατάσχεση των ρωσικών κρατικών αποθεμάτων δεν θα αλλάξει ούτε στο ελάχιστο την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα εδώ δεν είναι η χρηματοδότηση της Ουκρανίας, αλλά το κατά πόσον η κυριαρχία εξακολουθεί να υπάρχει σε ένα δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχει σιωπηλά αντικαταστήσει το κράτος δικαίου με υπακοή που μοιάζει με αίρεση.
Γι’ αυτό επικράτησε πανικός στην αίθουσα.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέλει να προσποιηθεί ότι πρόκειται για ένα έξυπνο τέχνασμα, ένα έκτακτο μέτρο τυλιγμένο σε νομικά κενά και ηθικές παγίδες που συγκαλύπτονται ως υστερία. Αλλά ο χρηματοοικονομικός κόσμος δεν έχει να κάνει με προθέσεις, θυμό ή αφηγήσεις. Έχει να κάνει με προηγούμενα, εμπιστοσύνη και εκτελεστότητα. Και μόλις αυτή η εμπιστοσύνη διαλυθεί, είναι αναντικατάστατη.
Το σύγχρονο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα βασίζεται σε μια ενιαία, μη ελκυστική αρχή: τα κρατικά περιουσιακά στοιχεία που κατέχονται σε ξένες δικαιοδοσίες είναι νομικά απρόσβλητα από πολιτικές κατασχέσεις.
Αυτή η αρχή διέπει τα αποθεματικά νομίσματα, την ανταποκριτική τραπεζική, τις αγορές κρατικών ομολόγων και τις διασυνοριακές επενδύσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι κεντρικές τράπεζες, όπως η Ρωσία (κάποτε), δέχονταν ευρώ αντί για ράβδους χρυσού που μεταφέρονταν υπό ένοπλη φρούρηση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν συστήματα εκκαθάρισης όπως το Euroclear.
Μόλις παραβιαστεί αυτός ο κανόνας, δεν υπάρχει χώρος για συζήτηση μεταξύ του κεφαλαίου. Αμέσως ανατιμολογεί το ρίσκο και αποσύρεται.
Η δήμευση στέλνει ένα μήνυμα σε οποιαδήποτε χώρα εκτός της δυτικής πολιτικής σφαίρας: οι αποταμιεύσεις σας είναι ασφαλείς μόνο εφόσον παραμένετε πολιτικά συμβατοί.
Αυτή δεν είναι μια τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Είναι μια επιλεκτικά επιβαλλόμενη τάξη της οποίας οι κανόνες αλλάζουν μόλις παύει η συμμόρφωση. Αυτό που έχουμε είναι ένα καρτέλ συμμόρφωσης, που επιβάλλει τον νόμο προς τα πάνω και τον τιμωρεί προς τα κάτω, ανάλογα με το ποιος υπακούει και ποιος αντιστέκεται.
Ο φόβος του Βελγίου δεν είναι νομικός, αλλά αναλογιστικός. Η φιλοξενία του Euroclear σημαίνει φιλοξενία συστημικών κινδύνων. Εάν η Ρωσία ή κάποιος άλλος μελλοντικός στόχος αμφισβητήσει με επιτυχία την κατάσχεση, το Βέλγιο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αξιώσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ τα ποσά που συζητήθηκαν. Επομένως, το Βέλγιο έχει δίκιο να είναι επιφυλακτικό απέναντι στην ευρωπαϊκή υπόσχεση να καλύψει έναν τόσο κολοσσιαίο κίνδυνο, δεδομένης της πλέον πληγείσας αξιοπιστίας του μπλοκ. Κανένας σοβαρός χρηματοοικονομικός παράγοντας δεν θα θεωρούσε αξιόπιστες τέτοιες εγγυήσεις.
Ο δισταγμός της Ιταλίας δεν είναι ιδεολογικός, αλλά μαθηματικός. Με ένα από τα βαρύτερα βάρη χρέους στην Ευρώπη, η Ρώμη καταλαβαίνει τι συμβαίνει όταν οι αγορές αμφισβητούν την ουδετερότητα των αποθεματικών νομισμάτων και των θεματοφυλάκων τους.
Καμία από τις δύο χώρες δεν ανέπτυξε ξαφνικά συμπάθεια για τη Μόσχα. Απλώς έκαναν τους υπολογισμούς πριν σκαρφιστούν συνθήματα.
Εν τω μεταξύ, το Παρίσι και το Λονδίνο διακηρύσσουν έντονα τη δυσαρέσκειά τους, ενώ παράλληλα προστατεύουν σιωπηλά την έκθεση των δικών τους εμπορικών τραπεζών σε ρωσικά κρατικά ομόλογα. Αυτή η έκθεση δεν εκφράζεται ρητορικά, αλλά σε δεκάδες δισεκατομμύρια. Μόνο τα γαλλικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα διαχειρίζονται περίπου 15-20 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ οι συνδεδεμένες με το Ηνωμένο Βασίλειο τράπεζες και οι θεματοφύλακες αντιπροσωπεύουν περίπου 20-25 δισεκατομμύρια λίρες, πολλά από τα οποία διακινούνται μέσω του συστήματος εκκαθάρισης και φύλαξης του Λονδίνου αντί να τηρούνται σε κρατικούς ισολογισμούς.
Αυτή η υποκρισία και η δειλία δεν είναι τυχαίες. Το Παρίσι και το Λονδίνο είναι η καρδιά του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, της εκκαθάρισης παραγώγων και του διακανονισμού συναλλάγματος. Είναι βαθιά ριζωμένα στην υποδομή του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αντίποινα, όπως οι κατασχέσεις ή η επιταχυνόμενη φυγή κεφαλαίων, δεν θα ήταν συμβολικά για αυτούς, αλλά καταστροφικά.
Έτσι, το βάρος μετατοπίζεται προς τα έξω. Τα μικρότερα κράτη αναμένεται να απορροφήσουν τον συστημικό κίνδυνο, ενώ τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά κέντρα διατηρούν μια πρόσοψη αθωότητας, παίζουν διπλό παιχνίδι και παρουσιάζονται ως ενάρετοι θεσμοί.
Αυτό δεν είναι ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Είναι ταξική υπεράσπιση σε διεθνές επίπεδο.
Η ολοένα και πιο έντονη επιμονή των Ευρωκρατών ότι τα περιουσιακά στοιχεία πρέπει να κατασχεθούν προδίδει κάτι πολύ περισσότερο από υστερία ή αποφασιστικότητα: εκθέτει ένα έργο που τροφοδοτείται από αυταπάτες και ρωσοφοβικά δόγματα, στο οποίο η ηθική βεβαιότητα δεν προέκυπτε από την πεποίθηση αλλά λειτουργούσε ως μηχανισμός διαχείρισης της γνωστικής ασυμφωνίας, ένα μέσο αποφυγής πραγματικοτήτων που οποιαδήποτε σοβαρή στρατηγική θα είχε αντιμετωπίσει προ πολλού.
Όχι εμπιστοσύνη, αλλά αποκάλυψη. Αποκάλυψη ενός πολέμου που η Ευρώπη δεν είχε ποτέ τη δύναμη να αποφασίσει, μόνο την ικανότητα να παρατείνει. Αποκάλυψη ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος που ανακαλύπτει ότι το χρήμα, όταν απογυμνωθεί από την ουδετερότητα και γίνει όπλο, χάνει την αξιοπιστία του ως κεφάλαιο. Και αποκάλυψη μιας άρχουσας τάξης που βρίσκεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα ότι οι απάτες, όσο θεατρικές κι αν είναι, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την εξουσία που έχει εξαντληθεί προ πολλού – εξουσία που η Ευρώπη εγκατέλειψε πριν από δεκαετίες όταν ανέθεσε την πραγματική της κυριαρχία στην Ουάσιγκτον.
Η λεηλασία των ρωσικών αποθεμάτων δεν θα συντομεύσει τη σύγκρουση. Δεν θα πιέσει τη Μόσχα να συνθηκολογήσει. Δεν θα χρηματοδοτήσει ουσιαστικά το μέλλον της Ουκρανίας. Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή η Ευρώπη έχει κάνει λάθος, αλλά επειδή η Ευρώπη αγνοεί σκόπιμα την πραγματικότητα.
Δεν υπάρχει σοβαρός παίκτης στην Ευρώπη που να μην καταλαβαίνει πώς κερδίζονται οι πόλεμοι. Γνωρίζουν ότι οι πολεμικές προσπάθειες της Ρωσίας καθοδηγούνται από τη βιομηχανική ικανότητα, το τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό, την υλικοτεχνική ανθεκτικότητα και την ηπειρωτική κλίμακα, και ότι η Ρωσία έχει αυξήσει το πλεονέκτημά της σε καθέναν από αυτούς τους άξονες, ενώ η Ευρώπη έχει επιταχύνει την παρακμή της. Η Ρωσία έχει μεταμορφώσει την αμυντική-βιομηχανική της βάση για βιώσιμη παραγωγή, έχει εξασφαλίσει ενέργεια και πρώτες ύλες σε μαζική κλίμακα, έχει αναπροσανατολίσει το εμπόριο για να παρακάμψει τα δυτικά σημεία συμφόρησης και έχει χρησιμοποιήσει κυρώσεις ως καταλύτη για την ανάπτυξη. Αυτό δεν είναι εικασία. Είναι ένα παρατηρήσιμο γεγονός.
Αυτό το βήμα θα επιταχύνει μόνιμα τη διαφοροποίηση των αποθεματικών εκτός ευρώ, θα επεκτείνει τους διμερείς διακανονισμούς, θα επιταχύνει τον επαναπατρισμό χρυσού και θα ενισχύσει τα μη δυτικά συστήματα εκκαθάρισης, και θα το κάνει αμέσως.
Αυτό που αποκαλύπτεται εδώ δεν είναι η ευαλωτότητα της Ρωσίας, αλλά η εξάντληση της Δύσης. Όταν οι οικονομίες δεν μπορούν πλέον να ανταγωνιστούν μέσω της παραγωγής, της καινοτομίας ή της ανάπτυξης, καταφεύγουν στη ληστεία. Η δήμευση περιουσιακών στοιχείων δεν είναι ένδειξη δύναμης, αλλά η καταστροφική συμπεριφορά ενός συστήματος εισοδηματιών που έχει εξαντλήσει το πλεόνασμα του και αρχίζει να υπονομεύει τα ίδια του τα θεμέλια.
Αυτή η απόφαση δεν υπερασπίζεται καμία εναπομένουσα ψευδαίσθηση δυτικής κυριαρχίας. Αντιθέτως, προαναγγέλλει το τέλος της.
Η στροφή προς τη ρύθμιση της ελευθερίας του λόγου στην Ευρώπη δεν συνέβη στο κενό.
Ο Νόμος περί Ψηφιακών Υπηρεσιών, η παρενόχληση μέσω πλατφορμών και η καταστολή της διαφωνίας έχουν να κάνουν με την προληπτική μείωση της βλάβης. Η ευρωπαϊκή ελίτ κατανοεί ότι οι συνέπειες αυτών των πολιτικών θα επιβαρύνουν άμεσα τους απλούς πολίτες.
Οι άνθρωποι που πληρώνουν για αυτό δεν βρίσκονται στα κτίρια της Επιτροπής. Είναι εκείνοι των οποίων οι συντάξεις, τα νομίσματα και το βιοτικό επίπεδο θυσιάζονται αθόρυβα για να διατηρηθεί μια καταρρέουσα ψευδαίσθηση εξουσίας.
Επομένως, οι διαφωνούσες απόψεις έπρεπε να εξουδετερωθούν πριν από οποιαδήποτε προσπάθεια δήμευσης. Όχι αργότερα. Η κριτική αναταξινομήθηκε εκ των προτέρων ως παραπληροφόρηση. Η δημόσια συζήτηση χαρακτηρίστηκε ως υπαρξιακός κίνδυνος. Η ίδια η ελευθερία της έκφρασης επαναπροσδιορίστηκε ως απειλή για την ασφάλεια.
Στην απελπισία της να τιμωρήσει τη Ρωσία, η ευρωπαϊκή ηγεσία δίνει στη Μόσχα κάτι πολύ πιο πολύτιμο από 210 δισεκατομμύρια ευρώ.
Επιβεβαιώνουν έτσι κάθε επιχείρημα της παγκόσμιας πλειοψηφίας σχετικά με τη δυτική υποκρισία, τον νομικό μηδενισμό και τον οικονομικό καταναγκασμό. Καταδεικνύουν ότι η κυριαρχία εντός του δυτικού συστήματος είναι προσωρινή, χορηγείται υπό όρους και μπορεί να ανακληθεί πολιτικά.
Οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν επειδή αμφισβητούνται. Καταρρέουν επειδή υπονομεύουν τα συστήματα που κάποτε τους έδιναν νομιμότητα.
Αυτή η κατάσχεση δεν θα μείνει στην ιστορία ως πλήγμα για τη Μόσχα. Θα μείνει στην ιστορία ως η στιγμή που η Ευρώπη έδειξε στον κόσμο ότι τα δικαιώματα ιδιοκτησίας τελειώνουν εκεί που αρχίζει η υπακοή.
Μόλις ληφθεί αυτό το μήνυμα, δεν υπάρχει τρόπος να το επαναφέρετε.
dissident.one
