(Απίστευτο εγκώμιο για “πράσινες λαχανίδες” της Τ.Α)
Μυρσίνη Ζορμπά
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα
Οι πόλεις χτίζονται μέσα σε δεκαετίες, έχουν τη σφραγίδα πολλών εποχών, ένα παλίμψηστο κτιρίων και γενεών, καθηλώσεων και ρευμάτων. Η Αθήνα φέρνει πάνω στο σώμα της ισχυρές μνήμες και, μαζί, το φορτίο των μηχανισμών αλλά και τις σχέσεις των ανθρώπων. Για δεκαετίες η διαχείριση της πόλης γινόταν μέσα από την αναπαραγωγή μιας πελατείας που ναρκισσευόταν με ωραία λόγια, λουστραρισμένες δυσμορφίες, έργα βιτρίνας, σικέ παιχνίδια. Ένα ρεπερτόριο ψέματος, μισών αληθειών, δημαγωγίας και παραπλάνησης έκρυβε τα πραγματικά στηρίγματα της διαιώνισης της αδιαφορίας, της ανομίας και της κερδοσκοπίας. Αυτό το κεφάλαιο έκλεισε. Το έκλεισαν άνθρωποι που πήραν την πολιτική ευθύνη, που ξεπέρασαν προκαταλήψεις, που έσπασαν το κομματικό κατεστημένο, τις σκοπιμότητες, που έβαλαν πάνω από τ’ άλλα την ανάγκη να αλλάξει η πόλη στην οποία ζουν. Ο Κουβέλης, ο Παπανδρέου, οι Οικολόγοι, ο Ψαριανός, έκαναν καθένας από τη μεριά του την υπέρβαση που χρειάζεται για να πετύχεις ένα καλό αποτέλεσμα.
Γιατί η πόλη αυτή είναι και κάτι παραπάνω, είναι η ταυτότητα της χώρας. Μέσα από το συμβιβασμό και την ανάγκη της, την ενέργεια ή την αδράνειά της, τη συμμετοχή ή την ιδιώτευση των κατοίκων της στέλνει μήνυμα στη χώρα. Ο δήμαρχος έχει να διαχειριστεί το συμβολικό κεφάλαιο της πόλης σε συνθήκες κρίσης. Αυτό σημαίνει έναν αγώνα δρόμου για να προλάβει η δημοκρατική συνείδηση να διατυπώσει λόγο και συμμαχίες, να ξεδιπλώσει το σχέδιό της. Η διαπλοκή, η αυταρχική ασυδοσία, η μαφία, οι διαλυτικές επιθέσεις διαφόρων τύπων καταπατητών δεν είναι εύκολοι αντίπαλοι, αλλά δεν είναι και ανίκητοι. Ο δήμαρχος κερδίζοντας την πόλη έδωσε ένα μάθημα δημοκρατικής πολιτικής που χρειάζεται να εφαρμοστεί και σε άλλους συγγενείς μηχανισμούς του κεντρικού κράτους για να διασωθεί ό,τι μπορεί να διασωθεί από δω και μπρος. Ένα σχέδιο και ένα μοντέλο διαχείρισης που θα κάνει ανακατανομή των πραγματικών και των συμβολικών πόρων της πόλης προς όφελος όσων την κατοικούν χρειάζεται τολμηρές και γρήγορες συνέργειες υπουργείων, φορέων, των ίδιων των πολιτών. Οι παραδοσιακές φεουδαρχικές νοοτροπίες του πολιτικού συστήματος, οι ανταγωνισμοί και η αδιαφορία μπορούν να σκοτώσουν στη γένεσή του το διακύβευμα μιας βιώσιμης πόλης με νέο πρόσωπο. Οι δημόσιοι χώροι, οι δημοτικές λειτουργίες και οι υπηρεσίες είναι ένα πλέγμα που συνδέεται με τις κεντρικές κρατικές αντίστοιχες υπηρεσίες κι άρα χρειάζεται συνυνεργασίες, για τις οποίες υπεύθυνο είναι το πολιτικό προσωπικό. Είναι καιρός οι υπουργοί να μη δηλώνουν μόνο στα τηλεοπτικά παράθυρα ότι πήραν το μήνυμα, αλλά να το αποδείξουν. Καταλάβαμε όλοι ότι η αποχή δεν απευθυνόταν στους δημάρχους αλλά στην κυβέρνηση, τους υπουργούς και τους βουλευτές.
Ωστόσο, πάνω απ’ όλα στον απόηχο του καλωσορίσματος του Καμίνη και του Μπουτάρη στην κεντρική σκηνή των δύο μεγάλων πόλεων που πρωταγωνιστούν στη ζωή της χώρας χαιρετίζουμε τη δυνατότητα να γίνει ξανά η πόλη κοινότητα ανθρώπων. Μέσα σε συνθήκες κρίσης η συνοχή είναι αυτή που δέχεται τις μεγαλύτερες επιθέσεις και είναι αυτή που περισσότερο από καθετί άλλο πρέπει να ενισχυθεί. Πάνω της θα χτιστούν η αλληλεγγύη και η δημιουργικότητα, δύο βασικά συστατικά που κάνουν τις μεγάλες πόλεις ζωντανές και ελκυστικές.
Μια φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι η καρδιά μου σπάει μες στο φως σε είδα
Γίναν τα κομμάτια μια καινούργια γη
μες στην αλλαγή βλέπω μ’ άλλα μάτια
Γίναν τα κομμάτια…
Όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας
Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά
μέσα απ’ τη δικιά σου τη ματιά
μέσα απ’ τη δικιά σου τη ματιά
Μια φωτογραφία κομματάκια δυο
έχω να σε δω χρόνια αστεία-αστεία
Πιάνω την κολλάω σε ξανακοιτώ
πιο όμορφη θαρρώ δείχνεις μου όσο πάω
Όλα είναι ίδια…
Στην καρδιά σου καίει μια μικρή φωτιά
κι από τη ματιά ένα φως που ρέει
Σα φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα
Σα φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα
Όλα είναι ίδια….
