Η κρατούσα θρησκεία της Ευρώπης είναι σαφής στην Παλαιά Διαθήκη για την εκδίκηση μέχρι τετάρτης γενεάς της λατρείας των ειδώλων και το μίσος προς αυτά και δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από το μίσος αυτό στο περιβάλλον του θρησκευτικού και ιδεολογικού πολέμου που βιώνει σήμερα η Γηραιά Ήπειρος και ο Στάλιν, που αποτελεί για την Ευρώπη ένα είδωλο λατρείας των απανταχού της Ηπείρου μας αντιναζιστών:
“οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς (ειδώλοις), οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς· ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με” (Παλαιά Διαθήκη: Έξοδος, Κ 5).
Κάνοντας, λοιπόν, μια προσπάθεια εξόδου από το κέλυφος του ηττημένου προς τη γη της γερμανικής “επαγγελίας” ο ευρωπαϊκός ναζισμός προσπαθεί με αιχμή μια χώρα που έμεινε για χρόνια στα αζήτητα της ιστορίας, την Εσθονία, να εξισώσει την κτηνωδία της βίας του με τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης του σταλινισμού, όπως έχω καταγεγραμμένη στη μνήμη μου στη γαλλική γλώσσα από τα χρόνια της νεανικής αθωότητας και της ιδεολογικής καθαρότητας μια τέτοια αναφορά του Στάλιν:
“Je crois en une chose seulement, le pouvoir de la volonté humaine” (Stalin)
(Πιστεύω σε ένα μόνο πράγμα, την εξουσία της ανθρώπινης θέλησης).
Αυτή, λοιπόν, τη θέληση προσπαθεί να μας λοβοτομήσει η Ευρώπη, γιατί φοβάται τον άνθρωπο και τη βούλησή του, εξισώνοντας τη βία του ναζισμού με την ανθρώπινη θέληση του σταλινισμού.
Είδωλο της Ευρώπης σήμερα δεν είναι ο άνθρωπος και η βούλησή του, αλλά τα περιφερόμενα άβουλα και λοβοτομημένα ανθρωπάκια μέσα στα φτηνιάρικα σκουρόχρωμα κουστουμάκια των Βρυξελλών.
Επισημαίνω και επικροτώ τη σωστή πολιτική απόφαση της κυβέρνησης, χωρίς δημοσιονομικό, βέβαια, κόστος για την ανυπέρβλητη οικονομίστικη αντίληψή της, που δεν παραγράφει, όμως, τα άλλα πολιτικά της λάθη, τις ιδεολογικές παρεκκλίσεις και τους συμβιβασμούς της, που διέπραξε μέχρι σήμερα και προγραμμάτισε με συμφωνίες να διαπράξει και στο μέλλον, σε βάρος του Ελληνικού λαού καθ’ υπαγόρευση και καθ’ υποταγή του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και με μοναδικό σκοπό έναν αμφίδρομο και αλληλοανταποδοτικό φετιχισμό χρήματος και εξουσίας, τη σωτηρία του τραπεζικού συστήματος από τη μεριά των δανειστών και την παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία από την άλλη.
Αναφέρομαι στην απόφαση του κυβερνητικού βραχίονα του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τις δηλώσεις του υπουργού δικαιοσύνης, να μην συμμετάσχει η χώρα μας στο κακόγουστο πανηγύρι, που οργανώνει η Εσθονία ως “Διεθνές Συνέδριο για την Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού… και την κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα…”, κάνοντας κατάχρηση της προεδρίας της στην ΕΕ και με σκοπό, ουσιαστικά, να αγιάσει το έγκλημα των εγκλημάτων των ηττημένων του 20ου αιώνα, απαξιώνοντας τη δόξα των νικητών. Να αγιάσει, δηλαδή, το έγκλημα των εγκλημάτων του γερμανικού ναζισμού, που τροφοδοτεί ακόμα και στον 21ο αιώνα παράπλευρες και κυρίως οικονομικές ιδεολογίες και πρακτικές του ίδιου έθνους και για τον ίδιο σκοπό. Την επικυριαρχία του, τότε με τη βία των όπλων και σήμερα με την ισχύ της οικονομίας, στην Ευρώπη με τη μετατροπή μιας προσχηματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης σε διαστροφικό μόρφωμα της Γερμανικής Ευρώπης.
Προσωπικά, μ’ ένα “γράμμα μου στον Στάλιν” τον Ιούνιο του 2014 τον κατηγορώ, όχι για “εγκλήματα” που διέπραξε, όπως συνηθίζουν οι εχθροί του, αλλά για το μοναδικό λάθος – παράλειψή του, να συντρίψει μαζί με τους ναζιστές και τα γονίδιά τους, όταν είχε τη δύναμη και το δικαίωμα να διαπράξει αυτή τη δικαιολογημένη ναζιστοκτονία ως πολεμικό αντίμετρο, ελευθερώνοντας, οριστικά, την Ευρώπη όχι μόνο από τους τρέχοντες ναζιστές του καιρού του, αλλά και από την ιδεολογία του ναζισμού, της σκύλας αυτής που, κατά τον Bertolt Brecht, είναι πάλι σε οργασμό.
Σήμερα που το ευρωπαϊκό ναζιστούργημα θέλει να πάρει τη ρεβάνς της ήττας του από τον Στάλιν, θα πρέπει εγώ να σταθώ δίπλα του, αφενός ως αντιευρωπαϊστής και ελεύθερος Έλληνας, που δεν έχω πεισθεί για τις καλές προθέσεις των Ευρωπαίων για τη χώρα μου, και αφετέρου για λόγους στοιχειώδους έλλειψης αχαριστείας, γιατί ελευθέρωσε τον πατέρα μου από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν και σε τελευταία ανάλυση γιατί δεν έχω κάποιο λόγο να εξισώσω το μισό εκατομμύριο των νεκρών Ελλήνων του Χίτλερ και τον υπερδεκαπλάσιο αριθμό των σημερινών Ελλήνων που δυστυχούν από την οικονομική βία των απογόνων του με τον ίδιο αριθμό των συμπατριωτών μου που ελευθερώθηκαν από τον Στάλιν, γι’ αυτό παραθέτω παρακάτω το “γράμμα μου” αυτό στον Στάλιν, που έγραψα τον Ιούνιο του 2014 και είναι σε ατονική γραφή για λόγους ευκολίας, γιατί στην έκδοση του BlackBerry, που διέθετα τότε ήταν σύνθετος και δύσχρηστος ο τονισμός:
“ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ
Ιωσηφ Βησσαριονοβιτς Σταλιν, ηρθε, νομιζω, η ωρα να σου καταλογισω ενα λαθος και το θυμηθηκα γραφοντας προσφατα ενα σημειωμα στο οποιο καταγραφω ενα αστειο για σενα και τις περδικες, που αναφερει ο Milan Kundera στο βιβλιο του La fête de l’ insignifiance (Η γιορτη της ασημαντοτητας).
Ιωσηφ Βησσαριονοβιτς Σταλιν, οταν μπηκες νικητης – τροπαιοφορος στη σιχαμερη χωρα των εγκληματιων ναζιστων, δεν γνωριζες τη γερμανικη ισοδυναμια, αυτη που σημερα στη χωρα μου χαρακτηριζουν οι κληρονομοι της χωρας αυτης ως “ισοδυναμα μετρα”, ισως, γιατι ειχες περισσοτερο, απο οτι πιστευουν μερικοι, ανθρωποκεντρικη αποψη για τους Κομμουνιστες, λεγοντας πχ στον επικηδειο, που εκφωνησες στην κηδεια του Λενιν, πως “εμεις οι κομμουνιστες δεν ειμαστε κοινοι ανθρωποι, ειμαστε φτιαγμενοι απο αλλη παστα”.
Ιωσηφ Βησσαριονοβιτς Σταλιν, παραφραζοντας, ομως, μια αλλη σου αποψη, πως “ο θανατος λυνει ολα τα προβληματα, γιατι αν δεν υπαρχουν ανθρωποι, δεν υπαρχουν προβληματα” σε “ο θανατος λυνει ολα τα προβληματα, γιατι αν δεν υπαρχουν Γερμανοι, δεν υπαρχουν προβληματα”, θα μπορουσες καλλιστα να αποδωσεις την αρμοζουσα τιμη στα πενηντα εκατομμυρια των θυματων τους και συμφωνα με τη γερμανικη αντιληψη της ισοδυναμιας, των ισοδυναμων μετρων, να ανταποδωσεις με τον ιδιο αριθμο θυματων Γερμανων, ισως και μεγαλυτερο, λογω των δικαιωματων σου ως νικητη, απαλλασοντας οριστικα την Ευρωπη απο τα δεινα τους.
Ιωσηφ Βησσαριονοβιτς Σταλιν, σημερα, οι Ελληνες ζωντας στη χωρα μας αυτα τα δεινα της συγχρονης γερμανικης οικονομικης ναζιστικης κατοχης, θα δικαιωναμε την πραξη σου, επικαλουμενοι τα λογια σου, πως “ο θανατος ενος ανθρωπου ειναι τραγωδια, ενω η εξοντωση εκατομμυριων ειναι στατιστικη”, ισοδυναμο μετρο των πενηντα εκατομμυριων θυματων, ενα, δηλαδη, απλως “προγραμμα” ή “προγραμμα μεταρρυθμισεων”, οπως το αποκαλουν και το εφαρμοζουν σημερα οι Γερμανοι.
Ενα “προγραμμα μεταρρυθμισεων” θανατου, μιγμα των διαστροφων του μεταρρυθμιστικου Λουθηρανισμου και προγραμματικου Χιτλερισμου.
Εξαλλου, ο Γερμανος ψυχαναλυτης Erich Fromm ειπε με διαφορετικα λογια, πως “τον δεκατο ενατο αιωνα το προβλημα ηταν οτι πεθανε ο Θεος, ενω τον εικοστο αιωνα οτι πεθανε ο ανθρωπος”.
Tον εικοστο πρωτο αιωνα πεθανε και ο ανθρωπισμος και η πατριδα του Γερμανου ψυχαναλυτη φερει ενα μεγαλο μερος της ευθυνης του θανατου του ανθρωπου και του ανθρωπισμου.
Εξαλλου, στις χωρες του υπαρκτου καπιταλισμου πεθανε η ιδεα του ανθρωπου.
Στη Γερμανια, εκτος απο την ιδεα, δολοφονηθηκε και ο ιδιος ο ανθρωπος.
Ιωσηφ Βησσαριονοβιτς Σταλιν ολοι σε κατηγορουν για “εγκληματα” που δηθεν εκανες και κανείς γι’ αυτο το λαθος που εκανες.
Προσωπικα, παρα το παραπονο μου, οτι δεν δικαιωσες τα θυματα του ναζισμου, με τα κριτηρια της ισοδυναμιας, δεν επαψα να σ’ ευγνωμονω, που ελευθερωσες τον πατερα μου απο το γερμανικο στρατοπεδο συγκεντρωσης του θανατου, το Μαουτχαουζεν, οπου “απολαυσε” για πανω απο δυο χρονια τη γερμανικη “φιλοξενια” ως πολιτικος κρατουμενος, οπως απολαμβανουμε κι εμεις σημερα τη γερμανικη “αλληλεγγυη” ως οικονομικοι κρατουμενοι στο στρατοπεδο συγκεντρωσης του ευρω, που σχεδιαστηκε και κατασκευαστηκε με την ιδια διαστροφη μ’ αυτη που σχεδιαστηκε και κατασκευαστηκε το Μαουτχαουζεν και το Αουσβιτς και ολα τα αλλα “ευαγη” ιδρυματα του γερμανικου πολιτισμου της κανιβαλικης ανθρωποωμοφαγιας*”.
* Παραπέμπω παρακάτω σε ένα άλλο σχόλιό μου του Μαρτίου του 2013, που έγραψα στο Παρίσι, σχετικά με τις υποσυνείδητες καταβολές των στρατοπέδων συγκέντρωσης, σύμφωνα με την πολιτική και κοινωνική ψυχαναλυτική προσέγγιση του Michel Foucault:
“O ΟΡΝΙΘΩΝΑΣ (ΚΟΤΕΤΣΙ) TΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ
“Των αγαν γαρ απτεται Θεος, τα μικρα δ’ εις τυχην αφεις εα”
(Τα μεγαλα τα φροντιζει ο Θεος, τα μικρα αφησε τα στην τυχη)
(Πλουταρχος)
Οταν βρισκομαι στο Παρισι, αναμεσα στις τρεχουσες απολαυσεις και τις προσωπικες αναμνησεις, η μνημη μου σερνεται παντα στο αρμα των Jean – Paul Sartre και Michel Foucault στη φιλοσοφια και των Olivier Messiaen και Jean Barraqué στη μουσικη.
Απο καιρο, λοιπον, χαρακτηρισα το Euro Group ως τη συγχρονη Gestapo του οικονομικου ναζισμου, θεματοφυλακα της Αρειας οικονομικης αντιληψης της Γερμανικης Ευρωπαικης Ενωσης.
Πριν λιγο διαβασα πως ο Jeroen Dijsselbloem, προεδρος του Euro Group και υπουργος οικονομικων της Ολλανδιας, μια πολιτικη μετριοτητα πληθωριστικης οικονομικης βλακειας, ειναι αγρονομος.
Στο μυαλο μου, σχεδον αντανακλαστικα, αναδυθηκαν τα λογια του Foucault απο το εργο του Sade, sergent du sexe, που αφορουν τον Heinrich Luitpold Himmler, αρχηγο (Reichsführer) των SS (Schutzstaffel), εναν αλλον αγρονομο πρωτοπορο του ναζισμου:
“Ο ναζισμος δεν επινοηθηκε απο μεγαλους τρελους του ερωτισμου του 20ου αιωνα, αλλα απο σιχαμερους μικροαστους.
Ο Himmler ηταν αγρονομος με συζυγο μια νοσοκομα.
Τα στρατοπεδα συγκεντρωσης δημιουργηθηκαν ως νοσηρη φαντασιωση μιας νοσοκομας και ενος μελετητη ορνιθωνων.
Νοσοκομειο και κοτετσι ηταν η υποσυνειδητη φαντασιωση των στρατοπεδων συγκεντρωσης”.
Κατα τον Einstein “η τυχη ειναι ενα αθροισμα συμπτωσεων”.
Με τη διαφορα πως η τυχη του Ελληνισμου ειναι ενα μερος αυτου του αθροισματος, καταδικασμενο να πεθανει μεσα στον ορνιθωνα, κοινως κοτετσι, της ΕΕ, το στρατοπεδο συγκεντρωσης του Ευρω, αποτελεσμα της απεχθους φαντασιωσης ενος αγρονομου, μιας παπαδοκορης και ενος, κατα τα δημοσιευματα, ερωτικου απορριματος – σακατη, που κατα το προτυπο του Hitler επιβαλλουν την ευθανασια λαων, με την αντιληψη πως η εξοντωση λαων οικονομικα νεκρων δεν αποτελει εγκλημα, ουτε ανηθικη και κτηνωδη πραξη, αλλα ενεργεια αποδεκτη και ωφελιμη για την οικονομικη καθαροτητα της Ευρωπης, συμφωνα με την ιστορικη “διαλεκτικη” του ναζισμου, που το 1920 διαμορφωθηκε μεσα απο τις αποψεις των Karl Binding, νομικου και Alfred Hoche, ψυχιατρου, “καποια μερα θα γινει αποδεκτη η αποψη, πως η εξοντωση πνευματικως νεκρων ανθρωπων δεν αποτελει εγκλημα, ουτε ανηθικη ή κτηνωδη πραξη, αλλα ενεργεια αποδεκτη και ωφελιμη”.
Σημερα το εγκλημα αυτο λεγεται σωτηρια“.
Και ευτυχώς ή δυστυχώς, ανάλογα με την ιδεολογική οπτική του καθενός μας, η μόνη διαρθρωτική μεταρρύθμιση, ας μου επιτραπεί η τετριμμένη ευρωπαϊκή έκφραση – πρόσχημα, που κατάφερε να επιβάλλει σήμερα η λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνείδησή των Ελλήνων είναι η ελπίδα ενός νέου Στάλιν, που με τα τεθωρακισμένα της ανθρώπινης βούλησης θα ρίξει τα συρματοπλέγματα του Στρατοπέδου Συγκέντρωσης του Ευρώ, που αποτελούν και τα όρια του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού. Του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.
ΔΑ
