Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι μιλούν για ελευθερία, αλλά φοβούνται να πουν την αλήθεια.
Έναν κόσμο όπου η πληροφορία έγινε όπλο, η προπαγάνδα καθημερινότητα και η σιωπή συνήθεια.
Οι κοινωνίες προοδεύουν τεχνολογικά, αλλά καταρρέουν ηθικά και πνευματικά.
Οι άνθρωποι δουλεύουν ασταμάτητα για να επιβιώσουν, κυνηγούν μια ευτυχία που συνεχώς απομακρύνεται και, μέσα στο άγχος, ξεχνούν τι σημαίνει πραγματική ζωή.
Ποιός πραγματικά ελέγχει πραγματικά την κοινωνία;
Οι εκλεγμένες μαριονέτες ή εκείνοι που δεν φαίνονται ποτέ;
Ποιος καθορίζει τι είναι αλήθεια και τι “παραπληροφόρηση” ή “συνωμοσιολογία”;
Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος που εξαρτάται οικονομικά για να ζήσει;
Και πόσο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα όπου η φωνή του πολίτη φιμώνεται ή χάνεται μέσα στον φόβο, στη χειραγώγηση και στον θόρυβο της προπαγάνδας;
Ίσως η μεγαλύτερη φυλακή να μην είναι οι τοίχοι, αλλά οι ιδέες που επιβλήθηκαν τόσο βαθιά ώστε οι άνθρωποι τις θεωρούν δικές τους.
Ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος φοβάται περισσότερο να ξεχωρίσει και να αντιδράσει παρά να υποταχθεί.
Ίσως γι’ αυτό οι κοινωνίες συνηθίζουν το άδικο μέχρι να γίνει κανονικότητα, χωρίς να επαναστατούν.
Και όσοι μιλούν χαρακτηρίζονται από το ίδιο το σύστημα και την αγέλη του.
Και όσο οι άνθρωποι και οι λαοί διχάζονται, κάποιοι κερδίζουν από την αιώνια μάχη της διχόνοιας.
Όσο οι άνθρωποι φοβούνται, κάποιοι αποκτούν περισσότερη δύναμη και εξουσία.
Γιατί όταν ένας φοβισμένος άνθρωπος δεν αντιδρά και ένας εξαρτημένος άνθρωπος δεν σκέφτεται, τότε μια κοινωνία χωρίς παιδεία και κρίση χειραγωγείται πολύ εύκολα.
Μας μιλούν για ασφάλεια, ενώ γύρω μας μεγαλώνει η επιτήρηση.
Μας μιλούν για πρόοδο, ενώ ο άνθρωπος χάνει την ανθρωπιά του.
Μας μιλούν για δικαιοσύνη, ενώ οι ισχυροί βρίσκονται στο απυρόβλητο και σπάνια πληρώνουν για τα λάθη τους.
Και μέσα σε αυτή τη σύγχρονη νέα πραγματικότητα, ο άνθρωπος αρχίζει να συνηθίζει το παράλογο σαν να είναι φυσιολογικό.
Αλλά η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας δεν είναι εκείνη που επιβάλλεται με τη βία.
Είναι εκείνη που καταφέρνει να πείσει τον άνθρωπο ότι είναι ελεύθερος ενώ ζει μέσα στον φόβο και τη χειραγώγηση.
Είναι εκείνη που έχει πείσει τον άνθρωπο να αποδεχθεί την αδικία ως φυσιολογική.
Είναι εκείνη που μετατρέπει τη σιωπή σε επιβίωση και την υποταγή σε καθημερινότητα.
Και τότε γεννιέται το μεγαλύτερο ερώτημα όλων.
Αν ο άνθρωπος πάψει να σκέφτεται, να αμφισβητεί και να αντιστέκεται…
θα παραμείνει άνθρωπος ή θα γίνει απλώς ένας αριθμός μέσα σε ένα σύστημα που αποφασίζει γι’ αυτόν χωρίς αυτόν;
Το σύστημα τρέφεται από την αδράνεια και την αδιαφορία του λαού.
Όταν οι πολίτες σιωπούν, η σήψη γιγαντώνεται.
Ο λαός έχει υποχρέωση να αντιδρά έμπρακτα, διαφορετικά δεν είναι απλώς θεατής, αλλά συνένοχος και μέρος του ίδιου του σάπιου συστήματος.
Με εκτίμηση Νικόλαος Παντελιός διασώστης ΕΚΑΒ
“Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.”
Ζίγκμουντ Φρόυντ
Αυστριακός ψυχίατρος
Νικόλαος Παντελιός εκπρόσωπος τύπου Π.Ο.Ε.Υ Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας
