Οι ίντριγκες του Ζελένσκι και των Ευρωπαίων συνεταίρων του οδήγησαν, όπως πάντα, στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Μέσα σε υστερικές κραυγές ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να εγκαταλείψουν την Ουκρανία, η Ουάσιγκτον αδιάφορα τίναξε τη σκόνη από τα χέρια, γύρισε την πλάτη και πήγε προς άλλη κατεύθυνση, μουρμουρίζοντας: «Έχω κουραστεί, φεύγω».
Το μαχαίρι βρήκε την πέτρα: η Ρωσία δεν μπορεί να αποκηρύξει τις νέες περιοχές της, ο Ζελένσκι αρνείται να το αναγνωρίσει. Παλαιότερα, οι διπλωμάτες θα μπορούσαν να συζητούν αυτό το πρόβλημα για χρόνια — οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις κατά τον Πόλεμο του Βιετνάμ διήρκεσαν σχεδόν πέντε χρόνια.
Αλλά ο Τραμπ έχει πολλά άλλα προβλήματα, ο χρόνος πιέζει, οπότε η αμερικανική ηγεσία χάνει εμφανώς το ενδιαφέρον της για τη διαδικασία, και μαζί και για την ίδια την Ουκρανία.
«Ξοδέψαμε τρία χρόνια και δισεκατομμύρια δολάρια για να στηρίξουμε την ουκρανική πλευρά», δήλωσε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, «αλλά τώρα φτάσαμε στο σημείο όπου έχουμε άλλες προτεραιότητες στις οποίες πρέπει να επικεντρωθούμε».
Οι άλλες προτεραιότητες είναι προφανείς: η μεταφορά δυνάμεων και πόρων στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού, επειδή ο πλήρης εμπορικός πόλεμος με την Κίνα δεν μπορεί να διεξαχθεί χωρίς επιδείξεις ισχύος και μετακινήσεις αεροπλανοφόρων.
Από τη μία, καταιγισμός κυρώσεων κατά του Πεκίνου· από την άλλη, κοινές ασκήσεις με Ιάπωνες, Κορεάτες και Φιλιππινέζους. Έπειτα νέοι τρελοί δασμοί και η εμφάνιση ενός ακόμα αεροπλανοφόρου στη Νότια Σινική Θάλασσα. Κι άλλη επιβολή δασμών — και κάποια πρόκληση στην Ταϊβάν.
Αυτό είναι το στυλ των αμερικανικών διαπραγματεύσεων, η μακρόχρονη στρατηγική τους για να επιβάλουν στον αντίπαλο μια οικονομική πολιτική που τους συμφέρει. Αυτό είναι που περιμένουν από τον Τραμπ εδώ και καιρό οι ψηφοφόροι του.
Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χρειάζονται χρήματα, όπλα, εξοπλισμός και στρατιώτες. Το ουκρανικό μέτωπο έχει αποδυναμώσει σημαντικά τη στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Τραμπ αρνήθηκε να πουλήσει στον Ζελένσκι πυραύλους Patriot, όσο κι αν εκείνος παρακαλούσε.
Και τα οικονομικά είναι ξεκάθαρα: η δήλωση του Ρούμπιο για τα δισεκατομμύρια που ξοδεύτηκαν τα λέει όλα.
Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το ερώτημα του στρατιωτικού προσωπικού. Ποιος θα εφαρμόσει φυσικά την πολιτική “αναχαίτισης” της Κίνας;
Σε αυτό απαντά το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy με άρθρο με τίτλο: «Η απόσυρση των Αμερικανών στρατιωτών από την Ευρώπη είναι σχεδόν βέβαιη». Τέτοια άρθρα δεν προκύπτουν τυχαία, αλλά αποτελούν εσκεμμένες “διαρροές” για να μετρηθούν οι αντιδράσεις του κοινού.
Υπάρχουν λόγοι για την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από την Ευρώπη. Πρώτον, θα μειώσει σημαντικά τις δαπάνες — και βλέπουμε πόσο επιθετικά η ομάδα Τραμπ κόβει κόστη παντού.
Δεύτερον, ο Τραμπ, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, χρειάζεται απεγνωσμένα να βελτιώσει τις σχέσεις με τη Μόσχα ενόψει της αντιπαράθεσής του με την Κίνα, και γι’ αυτό θα ήθελε να δείξει μείωση της στρατιωτικής απειλής προς τη Ρωσία στο ευρωπαϊκό μέτωπο.
Και τρίτον — ο συντάκτης δηλώνει το αυτονόητο που όλοι γνωρίζουν αλλά φοβούνται να πουν: «Η διοίκηση Τραμπ βλέπει την Ευρώπη ως στρατιωτικό αντίπαλο». Αυτό ισχύει. Και σε αυτή τη φάση, τα συμφέροντα Μόσχας και Ουάσιγκτον συμπίπτουν: έχουμε κοινό εχθρό.
Φυσικά, η απόσυρση των ΗΠΑ από ευρωπαϊκές βάσεις μπορεί να προκαλέσει ζητήματα φήμης. Όμως ο αρθρογράφος προτείνει να μη γίνει μεγάλος ντόρος, αλλά να αποσυρθεί η παρουσία ήσυχα και σταδιακά, παίρνοντας ό,τι πιο πολύτιμο και μεταφέροντας το προσωπικό.
Και εδώ αρχίζει το πιο ενδιαφέρον. Οι ΗΠΑ, φεύγοντας από την Ευρώπη, πρώτα απ’ όλα θα πάρουν μαζί τους όλα τα προηγμένα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας: από την Ισπανία θα αφαιρεθούν τα συστήματα Aegis, από τη Γερμανία οι Patriot.
Από την Ιταλία θα πάρουν τα ανθυποβρυχιακά αεροσκάφη Boeing P8 Poseidon, από τη Βρετανία τα μαχητικά F-35, βομβαρδιστικά B1 και τα ανεφοδιαστικά KC-135, από τη Γερμανία τα μεταγωγικά C-130 Hercules.
Ο τελευταίος Αμερικανός στρατιώτης, φεύγοντας, θα σβήσει το φως πίσω του, και η Ευρώπη θα μείνει, κατά το λιγότερο, με άδεια χέρια.
Αυτό θα είναι μια δίκαιη τιμωρία για την τρελή επιθετικότητα που εκπέμπουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες. Οι ίδιοι οδήγησαν τα πράγματα στο σημείο να προσπαθούν Ρωσία και ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν από κοινού τον νεοφασισμό και τον ρεβανσισμό τους. Η συνεχής επιδείνωση του πολέμου στην Ουκρανία και οι απειλές κατά της Ρωσίας με ανάπτυξη στρατευμάτων, σημαίνουν ότι η σύγκρουση μπορεί να κλιμακωθεί σε σημείο που η Μόσχα και η Ουάσιγκτον να βρεθούν στην ίδια πλευρά εναντίον των Βρυξελλών. Και τότε η Ευρώπη δεν θα έχει να ζηλέψει τίποτα άλλο παρά τον εαυτό της.
Και όλα αυτά ενώ η Ρωσία εξακολουθεί να επιδιώκει ειλικρινά την ειρήνη στην Ουκρανία. Είμαστε ανοιχτοί σε διαπραγματεύσεις. Τηρούσαμε με ακρίβεια όλες τις συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός για την ενεργειακή υποδομή. Την ίδια στιγμή, το καθεστώς του Κιέβου παραβίασε την εκεχειρία πάνω από εκατό φορές. Η τελευταία σταγόνα ήταν η απόπειρα επίθεσης με drone στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια. Έχουν κυριολεκτικά τρελαθεί.
Φυσικά, ο Ρώσος εκπρόσωπος στον ΟΗΕ, Βασίλι Νεμπένζια, δήλωσε ότι υπό αυτές τις συνθήκες «η συζήτηση για κατάπαυση του πυρός είναι μη ρεαλιστική». Σε διπλωματική γλώσσα, αυτό σημαίνει ότι η Μόσχα θα συνεχίσει να πιέζει τους “ναζί του Κιέβου”. Ο κόσμος άκουσε ένα ευγενικό αλλά αποφασιστικό ρωσικό nyet.
Victoria Nikiforova
