Γράφει ο Ιταλός αρθρογράφος Αουγκούστο Γκράντι
Ο Φρανσουά Μπαϊρού, ο απερχόμενος Γάλλος πρωθυπουργός, που πράγματι, ήταν πολύ εξωστρεφής, θέλει να επιβάλει μια τεράστια αύξηση των φόρων στους Γάλλους. Οι οποίοι, φυσικά, θα τον στείλουν σπίτι του. Και θα έστελναν ευχαρίστως στο σπίτι του και τον πολεμοχαρή πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, που θέλει να παραστήσει Νέο Μέγα Ναπολέοντα. Η Γαλλία, οικονομικά, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού ίσως ακόμη και με το ένα πόδι να αιωρείται στο κενό της αβύσσου. Και, φυσικά, δεν φταίνε μόνο ο Μπαϊρού και ο Μακρόν. Αλλά αυτοί έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην επιδείνωση της κρίσης. Μια κρίση που έχει ένα πολύ συγκεκριμένο όνομα, ακόμα κι αν δεν επιτρέπεται να το ειπωθεί φανερά. στην πολιτικά ορθή Ευρώπη: μετανάστευση.
Η Γαλλία, από αυτή την άποψη, βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από την Ιταλία. Διότι πληρώνει το τίμημα των αποικιακών πολιτικών της που ακολουθήθηκαν από μια διαδικασία αποαποικιοποίησης, η οποία διεξήχθη με πολύ κακό τρόπο. Από τη μία πλευρά, μέχρι την εποχή Μακρόν, το Παρίσι συνέχιζε να εκμεταλλεύεται τις πρώην αποικίες του ενθαρρύνοντας τη διαφθορά των κυβερνήσεων με τις οποίες συνεργαζόταν. Και στέλνοντας μερικούς στρατιώτες, δήθεν για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αλλά στην πραγματικότητα για να προστατεύσει τα ημέτερα συμφέροντά της Γαλλίας.
Ταυτόχρονα, όμως, οι πρώην αποικίες κατέκλυσαν τη Γαλλία όχι μόνο με φοιτητές και εργάτες, αλλά και με πλήθος κοινωνικών αποβρασμάτων των αποικιών, το οποίο αρχικά αυξήθηκε εκθετικά στα προάστια του Παρισιού και στη συνέχεια εξαπλώθηκε παντού. Και η δεύτερη και η τρίτη γενιά όχι μόνο δεν κατάφεραν να ενσωματωθούν, αλλά μετατράπηκαν σε εσωτερικό εχθρό, που συντηρείται από τις κοινωνικές πολιτικές τις οποίες πληρώνουν οι Γάλλοι εργαζόμενοι σε αντάλλαγμα για μια ηρεμία που εξαφανιζόταν όλο και περισσότερο, κάθε μέρα που περνούσε.
Εξαιρετικά υψηλό κόστος κοινωνικής πρόνοιας, παραγωγικότητα στα χαμηλότερα επίπεδα (εντάξει, στην Ιταλία είναι ακόμη χαμηλότερη), έλλειψη αίσθησης του «ανήκειν», καμία ανάπτυξη, ούτε καν ατομική ανάπτυξη. Όλα αυτά κρύβονται πίσω από τις τρέλες μιας δυσλειτουργικής κοινωνικής ένταξης και του αυξανόμενου ρατσισμού εναντίον όσων είναι αρκετά άτυχοι να είναι λευκοί, ίσως ακόμη και Γάλλοι για μερικές γενιές.
Και εν τω μεταξύ, το όνειρο της Γαλλίας για την Γαλλική Αφρική (France Afrique) έχει εξαφανιστεί, η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν πάρει τη θέση του Παρισιού. Και ο Μακρόν, ανάμεσα σε αυτό το ηχηρό χαστούκι και στα χαστούκια της συζύγου του, κατασπατάλησε ένα βουνό από τα χρήματα των Γάλλων φορολογουμένων για να υποστηρίξει τον αποτυχημένο πόλεμο του Ζελένσκι στην Ουκρανία. Το ότι ο Μακρόν είναι μια ιδιοφυΐα, είναι αναμφίβολο. Σε αντάλλαγμα όλων αυτών, υπέστη και τους τσουχτερούς δασμούς του Τραμπ καπάκι, αποδεικνύοντας την ανικανότητα και την αδυναμία του (που άραγε είναι μόνο πολιτική;) τόσο στην Ουκρανική σύγκρουση όσο και στο Αμερικανικό μέτωπο.
Ασήμαντος, όπως ασημαντη & ανυπόληπτη είναι και η Ευρώπη στην οποία θέλει να ηγηθεί μαζί με τον Καγκελάριο Μερτς, τον άνθρωπο που εκπροσωπεί τα συμφέροντα της γιγαντιαίας BlackRock. Και ο οποίος, σε αντάλλαγμα, έλαβε χάρες, ειδικά όσον αφορά τους δασμούς των ΗΠΑ. Αλλά αυτό είναι απλώς μια σύμπτωση, φυσικά …
