Η «Νέα Εβραϊκή Ελίτ» που Κυβερνάει τον Κόσμο - Μέρος Πρώτο

Γράφει ο Ντον Κούρζιο Νίτογλια

ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: “Η Νέα Εβραϊκή Ελίτ που Κυβερνά τον Κόσμο” – Dr. Tiziana Alterio

Η Σειρά αυτών των άρθρων αποτελεί περίληψη του βιβλίου: “Αφεντικά στις Σκιες: Η Νέα Εβραϊκή Ελίτ που Κυβερνά τον Κόσμο” = “La Nuova Elite Ebraica Che Governa Il Mondo” – Tiziana Alterio

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Εισαγωγή

Η ατρόμητη ερευνητρια Ιταλίδα δημοσιογράφος Δρ. Τιτσιάνα Αλτέριο (Dr. Tiziana Alterio) έχει γράψει ένα πολύ ενδιαφέρον και καλά τεκμηριωμένο βιβλίο (1) “Τα Αφεντικά στις Σκιές. Η Νέα Εβραϊκή Ελίτ που Κυβερνά τον Κόσμο”. Ποιοι Είναι και Πώς Λειτουργούν, αυτοέκδοση, 2025 (Padroni nell’ombra. La nuova élite ebraica che governa il mondo. Chi sono e come operano), στο οποίο αναλύει το πρόβλημα ─ εντελώς νέο και ελάχιστα γνωστό ─ του ποιος κυβερνά αυτόν τον πλανήτη. Διαπιστώνει ότι έχει πραγματοποιηθεί κάποιου είδους «αλλαγής φρουράς» στην ηγεσία του κόσμου της εβραϊκής ελίτ.

Πράγματι, όταν κάποιος μιλάει για την εβραϊκή ελίτ, συνήθως σκέφτεται τους Ρότσιλντ, τους Βάρμπουργκ, τους Έλκαν…

Ωστόσο, η Δρ. Αλτέριο αποδεικνύει – με έγγραφα στα χέρια της – ότι έχει εμφανιστεί μια ολοκαίνουργια γενιά «Εβραίων τεχνοκρατών/επιστημόνων υπολογιστών», οι οποίοι έχουν ενταχθεί στην «παλιά φρουρά» των «Ρότσιλντ & σια» ανανεώνοντας την μέσω των νέων τεχνολογιών της πληροφορικής, καταφέρνοντας σιγά-σιγά και αθόρυβα να βοηθήσουν τις μεγάλες παλιές εβραϊκές οικογένειες του 18ου/19ου αιώνα να διοικήσουν παρασκηνιακά της τα τα υψηλά χρηματοοικονομικά (τράπεζες, πολεμική βιομηχανία, φαρμακευτική βιομηχανία και πληροφορική) στις ΗΠΑ και, επομένως, μέσω αυτών παγκοσμίως.

Εκείνο που είναι σίγουρο είναι η νέα γενεά στηρίζει τεχνολογικά την παλιά γενιά, όπως ακριβώς κάνει ένας νεαρός μηχανικός υπολογιστών που πρόθυμα βοηθά τον πατέρα του, ο οποίος είναι επίσης μηχανικός, αλλά έχει συνηθίσει να χρησιμοποιεί τις παλιές μεθόδους, που γίνονται με το μολύβι και το χαρτί ή από μνήμης, ενώ αγνοεί τις νέες τεχνολογίες των υπολογιστών.

Αυτοί οι φιλόδοξοι νεαροί είναι τώρα σε θέση, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, μετά την πανδημία Covid-19, την πολεμική σύγκρουση Ουκρανίας-Ρωσίας και τον πόλεμο της Παλαιστίνης (του 2024-2026) να επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις τόσο των ΗΠΑ όσο και των «δορυφορικών χωρών του Ατλαντικού Συμφώνου», οι οποίες, ωστόσο, καθοδηγούνται όλες από το Ισραήλ, τον πραγματικό «άρχοντα του κόσμου τούτου» (Ιωάννης 12:31).

Όλοι αυτοί σχηματίζουν ένα είδος νέου “βαθέως κράτους” που συνδέεται στενά ή είναι άμεσα καθοδηγούμενο από το Ισραήλ, το οποίο μέσω αυτών κατευθύνει και κυβερνά όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Συγκεκριμένα, τα τρία προαναφερθέντα σημαντικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων (Covid-19, Ουκρανο-Ρωσικός πόλεμος και Ισραηλινο-Παλαιστινιακός πόλεμος) όχι μόνο ευνόησαν την άνοδό τους, αλλά και ευνοήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από αυτά τα γργονότα.

Πρόλογος

Η Αγγλοαμερικανική υπερδύναμη οδεύει προς μια αργή αλλά αδυσώπητη παρακμή και ενδέχεται να αντικατασταθεί από τη Ρωσία και την Κίνα. Η πολιτική εξουσία, που κάποτε βρισκόταν στα χέρια των Πολιτικών, τώρα κατέχεται από τους ισχυρούς οικονομικά παράγοντες, οι οποίοι και κατευθύνουν όλο τον πλανήτη, με τις ΗΠΑ να εξακολουθούν (ίσως για λίγο ακόμα χρονικό διάστημα) να παριστάνουν τον “Παγκόσμιος Χωροφύλακας”…

Πρόκειται για το περίφημο “Deep State” ή “Βαθύ Κράτος”, το οποίο από τα παρασκήνια (το Ισραήλ) κατευθύνει το Αμερικάνικο Κογκρέσο και την Προεδρία των ΗΠΑ, και μέσω αυτού ολόκληρο τον πλανήτη.

Σε αυτό το σημείο επιτρέψτε μου να «διαφωνήσω» («Αν πιτρέπεται να συγκρίνουμε τα μικρά με τα μεγάλα», όπως λέει και ο Βιργίλιος, Γεωργικά, IV, 176) με τον Χομεϊνί: Ο «Μεγάλος Σατανάς» είναι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ είναι ο «Μικρός Σατανάς» και όχι το αντίστροφο. Αλλά στη δεκαετία του 1970 ήταν πολύ εύκολο να πιστέψει κανείς το αντίθετο.

Όλοι αυτοί οι «νεαροί ανερχόμενοι τεχνοκράτες» είναι κατά 99% Εβραϊκής καταγωγής (σελ. 7) και έχουν θέσει υπό τον έλεγχο τους, έχουν κυριολεκτικά στα χέρια τους (παράλληλα με τις παλιές ζάμπλουτες οικογένειες, που συνεχίζουν να έχουν δύναμη) τα ηνία της παγκόσμιας εξουσίας,

Τώρα αποτελούν έναν μικρό πυρήνα, ο οποίος – μέσω των πολυεθνικών (τραπεζικών, φαρμακευτικών και αμυντικών εταιρειών) που διευθύνουν και της χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης, των εργαλείων μαζικής επιτήρησης & ελέγχου και ενεργώντας παρασκηνιακά στις σκιές, καθοδηγούν τις κυβερνήσεις όλου του πλανήτη, αφήνοντας πίσω τους θάνατο, δυστυχία και καταστροφή. Φυσικά, και θέλουν να ξαναχτίσουν ένα καλύτερο κόσμο (σαν αυτόν της «Παραλίας της Γάζας») όχι ως επιχειρηματίες ή εμπόροι, αλλά ως αληθινοί «δημοκρατικοί φιλάνθρωποι», όπως άλλωστε είναι και ο Σόρος…

Αυτοί οι νεαροί, που στις μέρες έγιναν έγιναν πρωτοσέλιδα, είναι, προς το παρόν, οι μεγιστάνες της τεχνοκρατίας, της ψηφιακής πληροφορικής, η οποία είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των πολεμικών, φαρμακευτικών και κατασκοπευτικών βιομηχανιών.

Ο «Πρώτος Γιάπης» της Σύγχρονης Χρηματοοικονομικής Ελίτ: Ο Λάρι Φινκ

Η συγγραφέας μας εξηγεί ότι ένας από τους πρώτους πανίσχυρους ηγέτες της εβραϊκής τεχνολογικής κορυφής (ελίτ), που τώρα κυβερνά τον κόσμο (το Αφεντικό των αφεντικών) και φαίνεται να έχει εξισωθεί ή μάλλον να έχει ενταχθεί στους Ρότσιλντ (μου φαίνεται υπερβολικό να πω με βεβαιότητα ότι τους έχει αντικαταστήσει), ονομάζεται Λάρι Φινκ (Larry Fink), και είναι γεννημένος στις … 2 Νοεμβρίου … 1952 στην Καλιφόρνια.

Από το 1976, ο Λάρι εργαζόταν στη Νέα Υόρκη στην τράπεζα “First Boston” (σελ. 13). Εκεί, μαζί με τον τραπεζίτη Λιούις Ρανιέρι (γεννημένος στη Νέα Υόρκη το 1947) της τράπεζας “Salomon Brothers”, εφηύρε μια νέα χρηματοοικονομική πρακτική (την “τιτλοποίηση χρέους”, δηλαδή την πώληση του πιστωτικού δικαιώματος υπό μορφή ομολόγου). Αυτό το τραπεζικό προϊόν εξαπλώθηκε και γρήγορα ξέφυγε από τον έλεγχο των τραπεζών «πυροδοτώντας την κρίση του 2008, με την πτώχευση της τράπεζας “Lehman Brothers” και την έκρηξη της φούσκας των subprime, δηλαδή, των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου (3 )» (σελ. 13).

Ωστόσο, όταν ο Φινκ ξεκίνησε αυτή την τραπεζική πρακτική γύρω στο 1976, λειτούργησε άψογα και «υπολογίστηκε ότι η δουλειά του είχε αποφέρει κέρδη ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων στην Τράπεζα την οποία εργαζόταν, την “First Boston”» (σελ. 13).

Τώρα, το 1986, όταν είχε ήδη γίνει διευθυντής της τράπεζας “First Boston”, ο Λάρι Φινκ ήταν γνωστός στο Χρηματιστήριο της Γουόλ Στριτ με το παρατσούκλι ο «Βασιλιάς Μίδας», δηλαδή αυτός που μετέτρεπε σε χρυσό ό,τι άγγιζε.

Ο Λάρι ήταν πεπεισμένος ότι τα επιτόκια θα συνέχιζαν να αυξάνονται, όπως και ο πλούτος του (σελ. 14).

Αλλά η υπερμετρη φιλοδοξία, η αλαζονεία και η επιθυμία του να περιφρονεί τα ανθρώπινα όρια επρόκειτο να σπρώξουν τον Λάρι Φινκ σε μια απότομη πτώση, μια δοκιμασία παρόμοια με αυτή που αντιμετώπισε ο Ίκαρος, ο γιος του Δαίδαλου.

Στην πραγματικότητα, τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Τα επιτόκια κατέρρευσαν απότομα και ο Λάρι, ο οποίος δεν είχε λάβει κανένα μέτρο προστασίας για τον εαυτό του, κατέρρευσε μαζί τους.

Το λάθος του αυτό προκάλεσε την σχεδόν ολοκληρωτική πτώχευση της Τράπεζας “First Boston” σε μόλις τρεις μήνες. Και εξαίτις αυτής της καταστροφής ο Λάρι απολύθηκε. Ωστόσο, κατάλαβε από το λάθος του ότι στη Γουόλ Στριτ όταν κάποιος ρισκάρει πάρα πολύ, βασιζόμενος υπερβολικά στις ικανότητες των χρηματιστών, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις καταστροφικές συνέπειες ενός λάθους που μπορεί στην αρχή να του φαίνεται μικρό & ασήμαντο αλλά τελικά γίνεται τεράστιο.

Έτσι κατάφερε να μετατρέψει την οδυνηρή καταστροφή της χρεωκοπίας σε μια μεγάλη νίκη. Διδασκώμενος από το λάθος του επινόησε μια επαναστατική εφεύρεση για τον κόσμο των χρηματοοικονομικών. Δημιούργησε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες διαχείρισης επενδυτικών κεφαλαίων, η οποία δεν θα καθοδηγούνταν πλέον από έναν αδύναμο άνθρωπο/χρηματομεσίτη, ο οποίος θα είναι επιρρεπής σε λανθασμένες εκτιμήσεις, όπως ο ίδιος την είχε πατήσει, αλλά θα βασίζονταν σε ένα λογισμικό, το οποίο το πλασάρισε ως «παντογνώστη», λες και είναι θεός.

Ο Λάρι τελικά κατάλαβε ότι το λάθος δεν ήταν μόνο δικό του, «αλλά αφορούσε ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα» (σελ. 15). Στην πραγματικότητα, κανένας χρηματομεσίτης δεν είχε τα απαραίτητα εργαλεία για να αξιολογήσει σωστά τους κινδύνους. Δεν είχε ακόμη μετατραπεί σε «λογισμικό». Αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Λάρι ανακάλυψε και λάνσαρε στην αγορά τη σημασία της προστασίας από τους χρηματοοικονομικούς κινδύνους. Μόλις ένα χρόνο αργότερα (1987) κατέληξε στο σωστό συμπέρασμα για το πρόβλημα, το οποίο θα άλλαζε για πάντα τη παγκόσμια χρηματοοικονομική σκηνή, τη ζωή του Λάρι και – δυστυχώς – και τη δική μας, των απλών θνητών.

Ο Λάρι δημιούργησε μια νέα επενδυτική εταιρεία, η οποία έθετε τον έλεγχο του οικονομικού/χρηματοοικονομικού κινδύνου σε πρώτη προτεραιότητα, η οποία ήταν ικανή να προβλέπει εκ των προτέρων τις παγίδες των επενδύσεων πολύ νωρίτερα, χρησιμοποιώντας ως κύριο εργαλείο την πιο προηγμένη τεχνολογία, δηλαδή δημιουργώντας ένα ειδικά σχεδιασμένο λογισμικό (…) 4 ) ad hoc (σελ. 16).

Ωστόσο, παρέμενε ένα σημαντικό πρόβλημα που έπρεπε να ξεπεραστεί: Ποιος θα τολμούσε να εμπιστευτεί τις αποταμιεύσεις του σε έναν χρηματομεσίτη που είχε προκαλέσει ζημίες περίπου 100 εκατομμυρίων δολαρίων στην στην τράπεζα στην οποία εργαζόταν, την “First Boston”;

… Ωστόσο, ο Λάρι ήταν εβραϊκής/πολωνικής καταγωγής και αυτό του επέτρεψε να σφυρηλατήσει νέες συμμαχίες (σελ. 16) «σε μια Νέα Υόρκη όπου η εβραϊκή κοινότητα αποτελεί το κύριο κέντρο του αμερικανικού εβραϊσμού και είναι εκείνη η κοινότητα που έχει την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο (σελ. 16).

«Ήταν ακριβώς αυτός ο τελευταίος παράγοντας που επέτρεψε στον Λάρι Φινκ να ξαναεπιστρέψει στο παιχνίδι… στην πραγματικότητα, τον βοήθησε … ένα αόρατο δίκτυο αλληλεγγύης συνδέει τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο» (σελ. 18-19), ακόμη και εκείνους που είχαν αποτύχει παταγωδώς.

Το φρικτό έτος 1988, για τον Λάρι, ενεργοποιήθηκε το δίκτυο της «αόρατης δύναμης αυτού του κόσμου» που χαρακτηρίζει τον παγκόσμιο εβραϊσμό. Μάλιστα, το 1988, ο Λάρι γνώρισε τον Στίβεν Σβάρτσμαν (Stephen Schwarzmann), επίσης Εβραίο (γεννημένο στην Πενσυλβάνια το 1947) και με πολύ παρόμοιο υπόβαθρο & πορεία με τη δική του.

Ο Στίβεν, σε ηλικία μόλις 31 ετών, είχε γίνει (1978) Διευθύνων Σύμβουλος της Lehman Brothers, μιας από τις μεγαλύτερες και πιο αδίστακτες τράπεζες στις ΗΠΑ. Το 1985, ο Σβαρτσμάν αποφάσισε να ιδρύσει, μαζί με έναν άλλο τραπεζίτη (τον Peter George Peterson † 2018), την εταιρεία “Blackstone”, η οποία θα εξελιχθεί ένα από τα πιο διάσημα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια στον κόσμο.

Μεταξύ του Λάρι Φινκ και του Στίβεν Σβάρτσμαν δημιουργήθηκε αμέσως μια χημεία, μια σπίθα κατανόησης. Έτσι, ο Λάρι, παρόλο που είχε χρεοκοπήσει με χρέος 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, βρήκε κάποιον που αποδέχτηκε τη νέα του ιδέα για μια χρηματοοικονομική εταιρεία, η οποία θα ήταν αφιερωμένη στη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων του ομίλου “Blackstone”. Ο Φινκ δοκίμασε στην νέα εταιρεία την τεχνολογία η οποία θα διαχειριζόταν τους επιχειρηματικούς κινδύνους, προκειμένου να προληφθούν περαιτέρω χρεοκοπίες και οικονομικά λάθη.

Η επιτυχία ήταν άμεση και η επιχείρηση έγινε κερδοφόρα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, γύρω στο 1993/94, ο Λάρι Φινκ και ο Στίβεν Σβάρτσμαν, μάλωσαν, ως συνήθως και χώρισαν τα τσανάκια τους (σελ. 21).

Στη συνέχεια, ο Λάρι Φινκ ίδρυσε την “BlackRock”, έχοντας αποχωρήσει από την “Blackstone” του Στίβεν Σβάρτσμαν.

Τώρα, το 1994 είναι η χρονιά κατά την οποία το «Netscape» συμβάλλει στην εμπορική διάδοση του Διαδικτύου. «Είναι η αρχή ενός νέου εμπορικού κύκλου που βασίζεται στην τεχνολογία της πληροφορικής και του Διαδικτύου.» (σελ. 23). Την ίδια χρονιά, ο Τζεφ Μπέζος (γεννημένος το 1964 στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ) ίδρυσε την μεγαλύτερη ψηφιακή υπεραγορά του κόσμου, την “Amazon”.

Το 1981, με την άνοδο του προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν, ο άγριος νεοφιλελευθερισμός εισήλθε στον Λευκό Οίκο. Το 1989, η ΕΣΣΔ κατέρρευσε. Με τον Ρίγκαν, ο Kεϋνσιανισμός (μια ελάχιστη κρατική παρέμβαση στα ντόπια οικονομικά ζητήματα) έδυσε και θριάμβευσε ο υπερ-υπερ-φιλελεύθερος καπιταλισμός της Σχολής του Σικάγου (von Myses, von Hayeck και Milton Friedman), δηλαδή ο «μινι-αρχιστικός» φιλελευθερισμός (που θέλει την ελαχιστοποίηση των παρεμβάσεων του Κράτους), αν και όχι ειλικρινά αναρχικός/συντηρητικός ή «δεξιός».

Εν ολίγοις, είναι η νίκη του Οκαμισμού, ο οποίος ακόμη και με τη Θάτσερ (καθώς και με τον Γουίλιαμ Όκκαμ, † 1308) επιβεβαίωσε: «Δεν υπάρχει κοινωνία, αλλά υπάρχει μόνο το άτομο»· Ο Οκχαμισμός και ο Θατσερισμός έκαναν την είσοδό τους ακόμη και στην «ριζοσπαστική-κομψή αριστερά» και στη λεγόμενη «κοινωνική» δεξιά…

«Οι νεοφιλελεύθερες ιδέες εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο από το “Διεθνές Νομισματικό Ταμείο” (ΔΝΤ), την “Παγκόσμια Τράπεζα” και τον “Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου” (ΠΟΕ)… τότε (μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και του σοβιετικού κομμουνισμού) άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες τους και οι αριστερές δυνάμεις σε εκείνο το μοντέλο νεοφιλελεύθερης οικονομικής σκέψης που είχε ριζώσει στις ΗΠΑ και στην Αγγλία … και όλες οι άλλες κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου άρχισαν επίσης να αφήνουν ελεύθερο πεδίο στις βιομηχανίες και τον χρηματοπιστωτικό τομέα να αναπτύσσονται κατά υπερβολικό τρόπο, χωρίς όρια» (σελ. 25-26) εις βάρος της «εργατικής τάξης», η οποία ωστόσο μέχρι τότε ονειρευόταν «τον Παράδεισο της», τον σοβιετικο, με τα γκουλάγκ της.

Το “BlackRock” γεννήθηκε σε αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο (1989-1991). «Με το μοναδικό και καινοτόμο τεχνολογικό εργαλείο «Αλαντίν» και με μια ομάδα συνεργατών που συνδέονταν με τις εβραϊκές παραδόσεις, η “BlackRock”, μετά από ένα χρόνο, το 1995, άρχισε ήδη να διακλαδώνεται, να επεκτείνεται και να εξαγοράζει διάφορες σημαντικές επιχειρήσεις… βρισκόμαστε στο 1999 και η “BlackRock” διαχειρίζεται ένα ενεργητικό 165 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ένα βουνό κεφαλαίων, τόσο μεγάλο που ισοδυναμεί με περίπου πέντε δημοσιονομικούς προϋπολογισμούς της Ιταλίας.

Επίσης, το 1999, ο Μπιλ Κλίντον επέτρεψε, με νόμο, τη συγχώνευση των τραπεζών, των ασφαλιστικών εταιρειών και των επενδυτικών εταιρειών και, έτσι, άνοιξε το δρόμο για τη δημιουργία ολοκληρωμένων χρηματοοικονομικών κολοσσών.

Μετά το μεγάλο οικονομικό Κραχ του 1929, αντίθετα, ψηφίστηκαν & θεσπίστηκαν νόμοι στις ΗΠΑ που μπορούσαν να ελέγξουν τις μεγάλες χρηματοοικονομικές κερδοσκοπίες, κυρίως μέσω του ξεκάθαρου σδιαχωρισμού μεταξύ εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών, ακριβώς για να προστατεύσουν τους μικρούς αποταμιευτές από τους απατεώνες, κερδοσκοπικούς και μη κερδοσκοπικούς, “καρχαρίες”. Στην πραγματικότητα, από εκείνη τη εποχή και μετά, οι μικρο-αποταμιεύσεις δεν μπορούσαν να επενδυθούν σε μακροπρόθεσμες κερδοσκοπικές και υψηλού κινδύνου επενδύσεις («subprime»· δηλαδή, ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, με χρήματα μικρών αποταμιευτών)· δραστηριότητες που, αντίθετα, μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μόνο από ξεχωριστές επενδυτικές τράπεζες. Εν ολίγοις, το κραχ του 1929 μας είχε διδάξει ότι η χρηματοοικονομική κερδοσκοπία δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί με τα χρήματα των μικρο-αποταμιευτών, θέτοντας σε κίνδυνο την πραγματική οικονομία ολόκληρης της χώρας.

Ωστόσο, μετά από μόλις μισό αιώνα, ο Κλίντον άλλαξε τη στάση του και κατηργησε τον πολύτιμο διαχωρισμό μεταξύ των διαφόρων χρηματοοικονομικών δραστηριοτήτων, ξεχωρίζοντας διακρίνοντας τις «τράπεζες μικρο-αποταμιευτών» (ή «σειράς Β») και τις επενδυτικές τράπεζες (ή «σειράς Α»), επιτρέποντας για άλλη μια φορά, και πάλι, την κερδοσκοπία υψηλού κινδύνου («subprime») με τα χρήματα των μικρο-αποταμιευτών.

Φυσικά, για να συμβεί αυτή η μεγάλη στροφή υπήρξαν πιέσεις από τα τραπεζικά λόμπι.

Ο Λάρι κατάλαβε αμέσως την οικονομική σημασία αυτής της αλλαγής και στις αρχές του 2000 επέκτεινε τους ορίζοντες της “BlackRock” υπό την καθοδήγηση του Hallack (σελ. 28).

Με το λογισμικό «Aladdin», η “BlackRock” της Wall Street είναι η μόνη εταιρεία στον κόσμο που είναι ικανή να αξιολογήσει τους κινδύνους και επομένως, μπορεί επίσης να διαρυθμίσει την οικονομική κατάσταση των πελατών της που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Ο Λάρι επανέκτησε ξανά το βάθρο του “Βασιλιά Μίδα”.

Το 2008, η “Lehman Brothers” χρεοκόπησε, αλλά για την “BlackRock”, αυτή η χρεοκοπία ήταν, η σφραγίδα της οικονομικής της ανόδου & δύναμης, καθιστώντας την «εταιρεία τόσο ισχυρή που να μπορεί να επηρεάζει άμεσα την πολιτικές αποφάσεις που είχαν οικονομικές επιπτώσεις σε εκατομμύρια ανθρώπους» (σελ. 29).

Τον Σεπτέμβριο του 2008, η “Lehman Brothers” κήρυξε πτώχευση, ένα σοβαρό πλήγμα για την Αμερική και τον κόσμο του χρηματοπιστωτικού κλάδου. Η “JP Morgan” ήθελε να σώσει τη “Lehman Brothers”, και ο Jimmy Diamond (γεννημένος το 1956, στη Νέα Υόρκη), επικεφαλής της “JP Morgan” και συμπατριώτης του Λάρι, τον κάλεσε στο σπίτι του για να ζητήσει τη συμβουλή του. Η “BlackRock” έκανε δεκτό το αίτημα του.

Επιπλέον, η “AIG”, η μεγαλύτερη διεθνής ασφαλιστική εταιρεία εκείνης της εποχής, βρισκόταν επίσης σε δεινή οικονομική θέση. Η χρεοκοπία της, μετά την κατάρρευση της “Lehman Brothers”, θα μπορούσε να γονατίσει την αμερικανική οικονομία. «Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Ομπάμα αποφασίζει να τη σώσει κρατικοποιώντας την» (σελ. 30): Σε αυτή τη κρίσιμη συγκυρία είναι, ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα που καλεί τον Λάρι, ο οποίος μέσω της “BlackRock” αναλαμβάνει δράση.

Ωστόσο, τα πακέτα διάσωσης της “BlackRock” παρομοιάζονται από τη Ιταλίδα συγγραφέα Δρ. Αλτέριο με «έναν γιατρό που, θεραπεύοντας έναν ετοιμοθάνατο, τον σώζει, ωστόσο σε αντάλλαγμα όχι μόνο ζητά ένα υπέρογκο χρηματικό ποσό, αλλά και την ίδια του τη ζωή (όπως ο Σάιλοκ, ο Βενετσιάνος αδίστακτος Εβραίος τοκογλύφος, ο αρνητικός ήρωας, του Ουίλλιαμ Σαίξπιρ στο βιβλίο του “Ο Έμπορος της Βενετίας” 1598 …, σημ. εκδ.), καθιστώντας τον σκλάβο της» (σελ. 31).

Ο Λάρι έχει γίνει για άλλη μια φορά ο “Βασιλιάς Μίδας”, o βασιλιάς της οικονομίας που ότι άγγιζε γινόταν χρυσός της Γουόλ Στριτ και έτσι εταιρεία του, η “BlackRock” εκτοξεύεται και γίνεται η μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων του κόσμου (σελ. 33).

Ο Θρίαμβος του Άγριου Νεοφιλελευθερισμού

Σήμερα, η “BlackRock” είναι η μεγαλύτερη επενδυτική εταιρεία παγκοσμίως (βλ. Δρ. Tiziana Alterio, “Τα Αφεντικά στις Σκιές. Η Nέα Eβραϊκή Eλίτ που Kυβερνά τον Kόσμο. Ποιοι Eίναι και Πώς Λειτουργούν”, αυτοέκδοση, 2025, σελ. 34).

Έχει καταστεί κυρίαρχη, χάρη όχι μόνο στα δολάρια, αλλά πάνω απ’ όλα στο αόρατο δίκτυο αλληλεγγύης της παγκόσμιας εβραϊκής και εθνικοσιωνιστικής κοινότητας, μιας αφανούς δύναμης που είναι ισχυρότερη από όλες μαζί τις κυβερνήσεις των χωρών όλου του κόσμου. Μάλιστα, έχει καταφέρει να κυβερνά κρυφά όλες τις κυβερνήσεις πίσω από τα παρασκήνια.

Επιπλέον, η “BlackRock” υποστηρίζεται από δισεκατομμύρια αποταμιευτές (μικρούς & μεγάλους) σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι της εμπιστεύτηκαν τα χρήματά τους για να την κάνουν να αναπτυχθεί, νιώθοντας απόλυτα ασφαλείς μετά το Κραχ του 2008, από το οποίο ο Λάρι καθοδήγησε την Αμερικανική οικονομία χάρη στην “BlackRock”.

Ο Λάρι κατάφερε να συγκεντρώσει όλα αυτά τα κεφάλαια και τα έκανε να αποδώσουν κέρδη και να πολλαπλασιαστούν, αγοράζοντας με αυτά μετοχές σε διάφορες εταιρείες, οι οποίες σιγά-σιγά έγιναν γιγαντιαίες πολυεθνικές, αλλά πάντα καθοδηγούμενες αφανώς – σαν τα πλοκάμια ενός χταποδιού – η κεφαλή του οποίου ήταν η “BlackRock”.

Η δουλειά του Λάρι είναι να συγκεντρώνει τα χρήματα των αποταμιευτών και στη συνέχεια να τα επενδύει με απόδοση κερδών 50%, 70% ή 100%, αφήνοντας τουλάχιστον τα ψίχουλα στους αποταμιευτές, δηλαδή σε αυτούς, οι οποίοι το 2008 είχαν χάσει ακόμη και αυτά.

Εκείνο που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι, τα χρήματα που συγκεντρώνει ο Λάρι δεν ανήκουν μόνο στους ιδιώτες αποταμιευτές, αλλά και κυρίως στα εθνικά αποθεματικά κεφάλαια των κυβερνήσεων, οι οποίες έτσι μετατράπηκαν σε σκλάβους της “BlackRock”. Με λίγα λόγια, οι πολιτικοί ηγέτες σε ολόκληρο τον κόσμο βρίσκονται σήμερα καθ’ ολοκληρία στην υπηρεσία του εβραϊκού υψηλού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο σήμερα καθοδηγείται, με τεχνολογικά μέσα, από τον ίδιο τον “Βασιλιά Μίδα”, τον Λάρι Φινκ (σελ. 35).

Ο Λάρι δεν κατέχει τίποτα δικό του, αφού διαχειρίζεται ξένα περιουσιακά στοιχεία και όλα (ή σχεδόν όλα) τα κεφάλαια ανήκουν σε άλλους ανθρώπους (ιδιωτών, κεντρικών τραπεζών και κυβερνήσεων ή κρατών), τα οποία του τα εμπιστεύτηκαν για να τα διαχειρίζεται με ασφάλεια. Με λίγα λόγια, «είναι σαν ο Λάρι να είναι ένας παρκαδόρος ενός τεράστιου γκαράζ, στο οποίο διαχειρίζεται τα αυτοκίνητα που ανήκουν σε άλλους ιδιοκτήτες. Μόνο που τα αυτοκίνητα είναι τα κεφάλαια ή οι αποταμιεύσεις τους.» (σελ. 37).

Η συγγραφέας Δρ. Αλτέριο μας εξηγεί ότι σήμερα υπάρχουν μόνο τρεις χρηματοοικονομικοί γίγαντες, οι οποίοι διαχειρίζονται και κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αυτοί είναι: η “BlackRock”, η “Vanguard” και η “State Street”. Και οι τρεις αυτοί κολοσσοί είναι στενά διαπλεκόμενοι μεταξύ τους μέσω διασταυρούμενων αμοιβαίων συμμετοχών, η μία στα κεφάλαια της άλλης.

Σ’ αυτή την χρηματοοικονομική/τεχνολογική «τριανδρία», η “BlackRock” είναι ο ηγέτης, ακολουθούμενη από την “Vanguard” και τέλος την “State Street”. Αυτές κατέχουν το ένα τέταρτο (1/4) του παγκόσμιου πλούτου (σελ. 39).

Αυτοί οι τρεις γίγαντες ή «Kερβεροί» χρηματοδοτούν τις πολυεθνικές εταιρείες στους βασικούς τομείς της σύγχρονης οικονομίας: Την φαρμακευτική, την αμυντική βιομηχανία, την τεχνολογία, της πληροφορικής, των τροφίμων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Με λίγα λόγια, «δεν υπάρχει τομέας που να επηρεάζει άμεσα τη ζωή μας και τη διαμόρφωση της σκέψης μας που να μην βρίσκεται στα χέρια των “Τριών Αδελφών”, ή των “Τριών Κέρβερων” (σελ. 40).

Με λίγα λόγια, “Oι Τρεις Μεγάλες Αδελφές” (“The Three Big Sisters”) είναι, επομένως, οι μεγαλύτεροι μέτοχοι σε σχεδόν το 90% των εταιρειών στις οποίες επενδύει η πλειονότητα των ανθρώπων των σημερινών ανθρώπων. Δεν υπάρχει πλέον ελεύθερος ανταγωνισμός ούτε ελεύθερη αγορά, και σε λίγα μόνο χρόνια, οι “Τρεις Αδελφές” έχουν αποκτήσει μια αδιασφησβήτητη δεσπόζουσα θέση που κανείς δεν είχε ποτέ στο παρελθόν» (σελ. 41).

Στο μέλλον, σύμφωνα με δύο ακαδημαϊκούς (τον καθηγητή της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ Lucian Bebchuk και τον καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης Scott Hirst), που θεωρούνται από τους κορυφαίους ειδικούς στην εταιρική διακυβέρνηση και οι οποίοι το 2019 δημοσίευσαν μια μελέτη με τίτλο «Το Φάντασμα των Τριών Γιγάντων = The Specter of Giant Three», περίπου 35.000 εργαζόμενοι, οι οποίοι είναι υπάλληλοι στις “Τρεις Αδελφές”, διαχειρίζονται ένα χρηματοοικονομικό κεφάλαιο που είναι ισοδύναμο με αυτό που παράγει το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού του πλανήτη. «Ένα ανησυχητικό & συνάμα αποκαρδιωτικό σενάριο συσσώρευσης εξουσίας & πλούτου που βρίσκεται στα χέρια μιας πολύ μικρής ομάδας ιδιωτών που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι που λαμβάνουν αποφάσεις, στους οποίους οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου θα πρέπει ολοένα και περισσότερο να υποκλίνονται & να υποτάσσονται» (σελ. 43).

Εν ολίγοις, βαδίζουμε προς έναν «υπερ-συγκεντρωτικό καπιταλισμό» που καθορίζει την τύχη, και των οκτώ δισεκατομμυρίων ανθρώπων όλου του πλανήτη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια της ζωής τους μέσω της κατανάλωσης, της προπαγάνδας & της χειραγώγησης της σκέψης τους, της εξουσίας επί του σώματος και της υγείας του, με την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών που δεν έχουν δοκιμαστεί επαρκώς.

Τέλος του Πρώτου Μέρους

Σημειώσεις

1 – Στο βιβλίο της, η συγγραφέας βασίζεται στα βιβλία των FRANCESCA TRIVELLATO, “Εβραίοι και Καπιταλισμός: Η Iστορία ενός Ξεχασμένου Θρύλου”, Μπάρι/Ρώμη, Laterza, 2021· TONY JUDT, Ο Κόσμος είναι Διαλυμένος: Αμερική, Ευρώπη και το Μέλλον της Δημοκρατίας, Μπάρι/Ρώμη, Laterza, 2010· HEIKE BUCHTER, BlackRock: Η Μυστική Μύναμη του Καπιταλισμού, Φρανκφούρτη, Campus Verlag, 2015.
2 – Παραγγελία στο www.tizianaalterio.it, 300 σελίδες, 23 ευρώ. Vita e Pensiero, Μιλάνο 1977, σελ. 24.
3 – «Subprime» σημαίνει δυνατότητα κερδοσκοπίας με υψηλό κίνδυνο ζημίας με τα χρήματα των μικρών αποταμιευτών.
4 – «Λογισμικό» είναι το σύνολο προγραμμάτων ή οδηγιών που κατευθύνουν και επιτρέπουν τη λειτουργία των υπολογιστών.