Γράφει ο Ιταλός αναλυτής Ρομπέρτο Τζιακομέλι
Η Τορά, η θεμελιώδης ιερή Γραφή του Ιουδαϊσμού, περιγράφει τους θρησκευτικούς νόμους και τα θεμέλια, συμπεριλαμβανομένης της «Διαθήκης» μεταξύ του Γιαχβέ, του Θεού και του λαού του, των Ισραηλιτών που επιλέχθηκαν ως οι περιούσιοι & ως οι εκλεκτοί.
Αυτή η Διαθήκη (Σύμφωνο) και η εκλογή υιοθετήθηκαν επίσης από τους Πατέρες του Αμερικανικού Έθνους τους Προσκυνητές, δηλαδή τους Άγγλους Πουριτανούς, οι οποίοι αποβιβάστηκαν στη Μασαχουσέτη το 1620, φέρνοντας τον Καλβινιστικό φανατισμό στον Νέο Κόσμο: Το δόγμα του προορισμού και η Διαθήκη μεταξύ του Θεού και του λαού του. Αυτοί ήταν οι προορισμένοι, οι προκαθορισμένοι, που εκλέχθηκαν από τον Θεό που τους έχει ήδη επιλέξει για να σώθουν, να βιώνουν την επιτυχία και τον πλούτο ως ένδειξη της θεϊκής εύνοιας, ως ο νέος εκλεκτός λαός.
Αυτά τα θρησκευτικά πρότυπα είναι αδύνατο να μην προκαλέσουν παράνοια και μια ψευδαίσθηση, μια αυταπάτη μεγαλείου που, διατηρώντας παράλληλα τη διανοητική διαύγεια, δίνει μια αντίληψη ηθικής και πνευματικής ανωτερότητας. Θεωρούν τους εαυτούς τους, ως φορείς της δικαιοσύνης και ως την ενσάρκωση του σωτήρα και του απελευθερωτή από το κακό. Αυτή είναι η αποστολή του αγαπημένου λαού του Θεού. Και στην προκειμένη περίπτωση, του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Αυτή η υπέρτατη δικαιοσύνη που εκδηλώθηκε έμπρακτα στις Δίκες της Νυρεμβέργης και στις Δίκες του Τόκιο, όπου οι ηττημένοι εχθροί κρίθηκαν από τους νικητές. Μία δικαιοσύνη που μεταμφιέστηκε ως η ενσάρκωση του θείου δικαίου. Όπου για πρώτη φορά στην ιστορία, ο ηττημένος εχθρός μετατράπηκε σε ειδεχθή εγκληματία που θα πρέπει να καταδικαστεί, με απόδειξη ενοχής που βασίζεται σε αναδρομικούς νόμους, και όχι στα δικαιώματα του κάθε έθνους, και με όρια την νόμιμη αυτοάμυνα. Εκείνοι που αυτοανακηρύχθηκαν ως δικαστές των ηττημένων ήταν οι κληρονόμοι της γενοκτονίας των ιθαγενών Αμερικανών και των σταλινικών εκκαθαρίσεων, αλλά η θεϊκή εκλογή το επέτρεψε.
Το τελευταίο επεισόδιο με χρονολογική σειρά, όλης αυτής της νοοτροπίας των ΗΠΑ, είναι η εισβολή στη Βενεζουέλα, μια πράξη πολέμου εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους που κορυφώθηκε με την απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του. Ο Μαδούρο, ένας ηγέτης εκλεγμένος από τον λαό του, που έχει φέρει τη Βενεζουέλα σε μια κατάσταση δυστυχίας και απελπισίας, είναι ένας σοσιαλιστής κατά της παγκοσμιοποίησης, ένας ορκισμένος εχθρός της Woke ηλιθιότητας, της τοκογλυφίας και της πορνογραφίας, αλλά πάνω απ’ όλα, σφόδρα αντιπαθής στο Ισραήλ επειδή ήταν κάθετα αντίθετος στο να θέσει την Βενεζουέλα κάτω από τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).
Σύμφωνα με την αφήγηση των συστημικών ΜΜ ενημέρωσης, ο Μαδούρο, ήταν ένας σκληροτράχηλος μαρξιστής, στην πραγματικότητα ένας Μπολιβαριανός, όπως είναι και πολλοί άλλοι λαϊκοί ηγέτες της Νότιας Αμερικής, πλούσιος και διεφθαρμένος, διώκτης των αντιπάλων του και εχθρικός προς τις ΗΠΑ.
Σίγουρα δεν ήταν ένας ευεργέτης της ανθρωπότητας. Τώρα όμως βρίσκεται φυλακισμένος από τους πλανητικούς χωροφύλακες που είναι χειρότεροι από αυτόν, που αυτοπαρουσιάζονται σαν οι επαγγελματίς εξαγωγείς της δημοκρατίας και της “προοδευτικής” προπαγάνδας, αλλά στην πράξη είναι κατά συρροή επεμβασίες και διώκτες. Οι πρωταθλητές της παγκόσμιας αδικίας και των εγκλημάτων πολέμου κατά της ανθρωπότητας, υπεύθυνοι για τους καταστροφικούς βομβαρδισμούς μη στρατιωτικών στόχων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι κατέστρεψαν τις Γερμανικές πόλεις της Δρέσδης και τη Λειψίας και τις αρκετές Ιταλικές πόλεις. Καθώς επίσης είναι υπεύθυνοι για τη γενοκτονία της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στο τέλος του Πολέμου.
Η σφαγή των μικρών μαθητών στο σχολείο Γκόρλα του Μιλάνου και η καταστροφή του αρχαίου Μοναστηριού (Αβαείου) του Μοντεκασίνο το 1944, που ιδρύθηκε από τον Άγιο Βενέδικτο το 529 μ.Χ, μια λεπτομέρεια που δίνει μια ιδέα για τον πολιτισμό που θα μετέδιδαν οι «απελευθερωτές» Αμερικάνοι. Δήμιοι & εκτελεστές των ίδιων των πρακτόρων τους Νοριέγκα και Σαντάμ Χουσεΐν, που αργότερα προδόθηκαν και εκτελέστηκαν όταν δεν τους ήταν πλέον χρήσιμοι, ένοχοι για την αποσταθεροποίηση των «Χρωματιστών Επαναστάσεων» στις Αραβικές χώρες, της Ουκρανικής Ευρωμαϊντάν, προδρόμου του αδελφοκτόνου πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Φύλακες και χρηματοδότες του Ισραήλ, συνένοχοι στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, στην καταστροφή & την διάλυση της Συρίας και του Λιβάνου και στον θρίαμβο των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.
Η τρέλα του παρανοϊκού εκλεκτού λαού δεν θα σταματήσει στη Βενεζουέλα, αλλά θα εξαπλωθεί στον Παναμά, την Κολομβία, τη Γροιλανδία, όπου κι αν ενδιαφέρει το μεγάλο αμερικανικό κεφάλαιο: Η δημοκρατία που ισχυρίζονται ότι εξάγουν μέσω της βίας είναι καταναλωτισμός, εκμετάλλευση και η άξεστη χυδαιότητα.
Οι εύκολες στρατιωτικές νίκες εναντίον των αδύναμων ή ανυπεράσπιστων εθνών ακολουθούνται από την επιβολή ενός καταστροφικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου: Του χειρότερου, του αμερικανικού, που χαρακτηρίζεται από πλούτο για λίγους και φτώχεια & δυστυχία για όλους τους υπόλοιπους. Από το Μεγάλο Ραβδί του Ρούσβελτ μέχρι το Δόγμα Μονρόε, πρόκειται για πολιτικές στρατιωτικών απειλών, αυταρχισμού και βίαιες παρέμβασεις & εισβολές στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κυρίαρχων κρατών.
Για την Ιταλία, όπως γνωστο & φυσικό, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, καθώς ήταν & είναι μια Αμερικανική αποικία που φιλοξενεί δεκάδες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις με ατομικά όπλα, η οποία κατέχεται από τα αμερικανικά στρατεύματα από το 1945. Μια σκληρή κατοχή που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με μία ταπεινωτική Άνευ Όρων Παράδοση που παρουσιάστηκε τάχα ως ανακωχή που ταυτόχρονα ήταν και το άδοξο τέλος του πολέμου και της έννοιας Πατρίδας. Αυτό ήταν το τίμημα της Άνευ Όρων Παράδοσης & της προδοσίας.
