από τον Άλεξ Κράινερ
Ο Τραμπ διεξάγει έναν πόλεμο προπαγάνδας που απέχει τόσο πολύ από την αλήθεια που είναι στην πραγματικότητα πολύ αποκαλυπτικός!
Σε συνέντευξή του στο FOX News χθες, ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε μια από τις πιο παράξενες δηλώσεις του μέχρι σήμερα, λέγοντας: «Χθες είχαν μια συνάντηση έντεκα ωρών… και χθες όλα συμφωνήθηκαν…» Με τον όρο «αυτοί», ο Τραμπ προφανώς εννοούσε τους δικούς του και τους Ιρανούς διαπραγματευτές. Ωστόσο, τι ακριβώς εννοούσε με τον όρο «όλα» που συμφωνήθηκαν παρέμεινε εντελώς ασαφές. Φαινόταν σαν να ήθελε να υπονοήσει για άλλη μια φορά ότι ενώ οι Ιρανοί ήθελαν απεγνωσμένα να καταλήξουν σε μία συμφωνία με τις ΗΠΑ, αλλά ήταν κακοί διαπραγματευτικοί εταίροι. Επιπλέον, ήταν πολύ αναξιόπιστοι: «Μετά φεύγουν από την αίθουσα, τηλεφωνούν πίσω και λένε: «Έπρεπε να κάνουμε μερικές αλλαγές…»
Ίσως ο κύριος σκοπός της ιστορίας του Τραμπ ήταν να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η εντεκάωρη συνάντηση είχε πράγματι πραγματοποιηθεί και ότι οι Ιρανοί είχαν συμφωνήσει σε πράγματα από τα οποία αργότερα έπρεπε να αποστασιοποιηθούν. Επομένως, ήταν αδύναμοι και απελπισμένοι, και το Στενό του Ορμούζ όχι μόνο θα είναι πλήρως ανοιχτά στη ναυσιπλοΐα, αλλά θα παραμείνουν επίσης υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και όχι του Ιράν. Α, ναι, και όλη αυτή η προσπάθεια έχει υψηλό τίμημα, το οποίο οι ΗΠΑ θα πρέπει να ανακτήσουν με κάποιο τρόπο:
Λοιπόν, υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα με την ιστορία του Τραμπ: Δεν υπήρξε καμία συνάντηση εντεκάωρης διάρκειας την Κυριακή, ούτε στο Κατάρ ούτε πουθενά αλλού, τουλάχιστον όχι μεταξύ εκπροσώπων των ΗΠΑ και του Ιράν. Μπορεί να υπήρξαν συνομιλίες με μεσολαβητές από το Κατάρ ή το Πακιστάν, ή προσομοιωμένες συνομιλίες μεταξύ των «μπλε και κόκκινων» ομάδων της κυβέρνησης, αλλά όχι με τους Ιρανούς. Επομένως, δεν θα μπορούσαν δεν θα μπορούσαν να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις. Με άλλα λόγια, ο Τραμπ είπε ψέματα μέχρι τέλους, είτε εν γνώσει του είτε επειδή το προσωπικό του του είπε ψέματα.
Γιατί είναι Απαραίτητο να Λέγονται Ψέματα για τις Πολεμικές Υποθέσεις;
Το προφανές ερώτημα είναι: Γιατί; Αν πρέπει να πολεμήσεις στο πεδίο της μάχης, ποιο θα μπορούσε να είναι το νόημα να λες ψέματα και να προσποιείσαι ότι έχεις τον έλεγχο και ότι είσαι στην πλευρά των νικητών; Όποιος έχει παρακολουθήσει στενά τα τελευταία τέσσερα και πλέον χρόνια του πολέμου στην Ουκρανία έχει παρατηρήσει την ίδια συνεπή, ισχυρή παρόρμηση για αισιόδοξες αφηγήσεις σε αυτόν τον πόλεμο:
- Η Ουκρανία κερδίζει
- Οι Ρώσοι ξεμένουν από πυραύλους.
- Το οπλικό σύστημα XYZ είναι ένα κρίσιμο σημείο καμπής.
- Οι Ουκρανοί είναι πολύ πολυμήχανοι και ανθεκτικοί.
- Οι Ρώσοι είναι ως επί το πλείστον μεθυσμένοι και αποθαρρυμένοι.
- Ο Ζελένσκι είναι ο Τσώρτσιλ
- Ο Πούτιν είναι Χίτλερ, κ.λπ.
Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι λόγοι για τη διατήρηση ψευδών όταν χάνετε τον πόλεμο; Λοιπόν, πιθανώς επειδή η παραδοχή της ήττας θα μπορούσε να τερματίσει πρόωρα τον πόλεμο (για ορισμένα συμφέροντα), να αποθαρρύνει τους νεοσύλλεκτους και τους μισθοφόρους από το να ενταχθούν, να διαλύσει συμμαχίες και, το πιο σημαντικό, να διακόψει τη ροή κολοσσιαίων χρηματικών ποσών που χρηματοδοτούν την πολεμική μηχανή, τους πολέμαρχους και τους εμπόρους όπλων. Όλα αυτά μπορούν να συνεχιστούν μόνο όσο οι άνθρωποι αγωνίζονται και μπορούν να παρακινηθούν να πολεμήσουν μόνο όσο πιστεύουν ότι η νίκη είναι εφικτή.
Ο Προπαγανδιστικός Πόλεμος & Αφηγηματική Οικονομία
Στην πραγματικότητα, ολόκληρη αυτή η προσέγγιση θυμίζει την υπόθεση του Robert Schiller για την «αφηγηματική οικονομία». Ο Σίλερ το δημοσίευσε για πρώτη φορά ως ομιλία με την ευκαιρία της προεδρικής του ομιλίας στην Αμερικανική Οικονομική Ένωση (AEA) το 2017 (αργότερα δημοσιεύθηκε ως έγγραφο εργασίας του NBER την ίδια χρονιά ). Δύο χρόνια αργότερα, ανέπτυξε περαιτέρω την υπόθεση σε ένα βιβλίο του 2019 με τίτλο «Αφηγηματική Οικονομία: Πώς οι Ιστορίες Γίνονται Viral και Οδηγούν Σημαντικά Οικονομικά Γεγονότα».
Ουσιαστικά, ο Σίλερ υποστήριξε ότι οι δημοφιλείς οικονομικές αφηγήσεις – μεταδοτικές, συχνά απλοποιημένες και συναισθηματικά φορτισμένες ιστορίες – μπορούν να εξαπλωθούν ιογενώς (viral), όπως ακριβώς οι επιδημίες. Αυτές οι αφηγήσεις μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την ατομική και συλλογική συμπεριφορά – συμπεριλαμβανομένων των επενδύσεων, των δαπανών, των αποταμιεύσεων ή της πολιτικής υποστήριξης – και έτσι να ενισχύσουν σημαντικές οικονομικές εξελίξεις, όπως η μαζική υιοθέτηση ορισμένων προϊόντων ή υπηρεσιών, η υποκατάσταση άλλων, ακόμη και μακροοικονομικά γεγονότα όπως η ανάκαμψη, οι φούσκες περιουσιακών στοιχείων, τα κραχ ή οι υφέσεις.
Για άλλη μια φορά, προσεγγίζουμε φαινόμενα συλλογικής ανθρώπινης ψυχολογίας και πώς αυτή μπορεί να επηρεαστεί από αφηγήσεις. Μόλις οι αφηγήσεις επικρατήσουν, μπορούν να επηρεάσουν τα αποτελέσματα του πραγματικού κόσμου, και ίσως η ρητορική του Τραμπ σχετικά με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ θα πρέπει να γίνει κατανοητή με τον εξής τρόπο: όχι ως ο πρόεδρος των ΗΠΑ που ενημερώνει με ειλικρίνεια το κοινό για την πορεία ενός πολέμου στον οποίο έχει εμπλέξει τη χώρα του, αλλά ως μέσο επηρεασμού της πίστης του κοινού του σε ορισμένα αποτελέσματα και της προθυμίας του να ξοδέψει αίμα και χρήματα για να επιτύχει αυτά τα αποτελέσματα. Αν συμβαίνει αυτό, δεν πρέπει ποτέ να περιμένουμε να ακούσουμε την αλήθεια από τους ηγέτες μας.
Το Πεντάγωνο Ξεμένει από Χρήματα
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, η παράξενη ρητορική του Τραμπ είναι επίσης αρκετά αποκαλυπτική και αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνείας. Η διατύπωση της ανάρτησής του στο TruthSocial, στην οποία περιγράφει το ότι οι ΗΠΑ έγιναν «ο φύλακας των στενών του Ορμούζ», μοιάζει με προμήνυμα της πρόθεσής του να χρεώσει τους σεΐχηδες του Κόλπου το 20% της αξίας του φορτίου που μεταφέρεται μέσω του στενού για να βοηθήσει στη χρηματοδότηση του πολέμου κατά του Ιράν. Αυτό μπορεί να ακούγεται κάπως επιθετικό, αλλά δεδομένου ότι τα χρήματα των συμμάχων κατέχονται από δυτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αυτά τα ιδρύματα δεν θα είχαν άλλη επιλογή όσον αφορά τις «δίκαιες» κρατήσεις από τους λογαριασμούς τους. Εξάλλου, τα τέλη θα εξυπηρετούσαν τη δική τους προστασία και ασφάλεια.
Αυτό αναπόφευκτα θα εξοργίσει τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή – γιατί λοιπόν ο Τραμπ επέλεξε αυτή τη ρητορική και γιατί τώρα; Όπως αποδεικνύεται, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ φαίνεται να ξεμένει από χρήματα με γοργούς ρυθμούς, ενώ το κόστος του πολέμου συνεχίζει να αυξάνεται αδυσώπητα. Το Υπουργείο Άμυνας έλαβε έναν διακριτικό βασικό προϋπολογισμό περίπου 839 δισεκατομμυρίων δολαρίων για φέτος, αλλά οι αξιωματούχοι του προειδοποίησαν το Κογκρέσο ότι το Πεντάγωνο ξεμένει από χρήματα, αναγκάζοντάς το να ζητήσει μια πρόσθετη ένεση μετρητών άνω των 67 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να καλύψει τα ελλείμματα μέχρι τον επόμενο κύκλο του προϋπολογισμού.
Το έλλειμμα χρηματοδότησης φαίνεται να πηγάζει από το αυξανόμενο λειτουργικό κόστος που σχετίζεται με το «Πρόγραμμα Ιράν» («Project Iran»), συμπεριλαμβανομένων των ναυτικών επιχειρήσεων, της ανάπτυξης πυρομαχικών και άλλων σχετικών δαπανών. Ορισμένοι κλάδοι των ενόπλων δυνάμεων, όπως ο Στρατός Ξηράς, έχουν ήδη αναγκαστεί να να περικόψουν τις δαπάνες – για παράδειγμα, μειώνοντας την εκπαίδευση – για να αντισταθμίσουν τα εσωτερικά ελλείμματα ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τελικά, η παραπλανητική καυχησιολογία του Τραμπ αποκαλύπτει δυσοίωνες ρωγμές στην αμυντική πανοπλία της ηγεμονικής δύναμης – ρωγμές που οι εχθροί της αναπόφευκτα θα εντοπίσουν και θα τις εκμεταλλευτούν.
Ποιος θα μπορούσε να μαντέψει ότι ακόμη και η ικανότητα μιας υπερδύναμης να προβάλλει ισχύ και να χρηματοδοτεί έναν αέναο πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα έχει τα όριά της; Ασκώντας πίεση στους συμμάχους του, ο Τραμπ το κατέστησε απολύτως σαφές – όχι μόνο ότι υπάρχουν όρια, αλλά ότι κινούμαστε προς αυτά με μεγάλα βήματα.
Οι Αγορές δεν το Πιστεύουν Πλέον Αυτό
Μία από τις επιτυχημένες χρήσεις του «αφηγηματικού πολέμου» από τον Τραμπ ήταν να μειώσει την τιμή του πετρελαίου και να διατηρήσει τις χρηματιστηριακές αγορές κοντά στη φούσκα. Κάποιος μέτρησε, και προφανώς ο Τραμπ ανακοίνωσε συνολικά 23 φορές ότι είχε κλείσει μια «συμφωνία» με τους Ιρανούς και ότι τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν ανοιχτά για τη ναυτιλία – άρα οι παλιές καλές μέρες επέστρεψαν! Αλλά προφανώς, μπορείτε να ξεγελάσετε τις αγορές μόνο 23 φορές συνεχόμενες φορές.
Η χθεσινή ανακοίνωση δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα και η τιμή του πετρελαίου αυξήθηκε κατά σχεδόν 9%. Στις σημερινές προσυνεδριακές συναλλαγές, είναι ακόμη 3,5% υψηλότερη – 10 δολάρια ανά βαρέλι περισσότερα από την τιμή κλεισίματος της Παρασκευής – κάτι που μεταφράζεται σε περίπου 0,24 δολάρια ανά γαλόνι στο πρατήριο. Μια ακόμη ανακοίνωση του τύπου «Οι Ιρανοί είναι απελπισμένοι να καταλήξουν σε συμφωνία» και ενδέχεται σύντομα να είναι απαραίτητη. Μένει να δούμε αν οι αγορές θα την καταπιούν αμάσητη για 24η φορά.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά στο ιστολόγιο του Alex Krainer.
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις των συντακτών του TKP. Τα δικαιώματα και η ευθύνη για το περιεχόμενο βαρύνουν τον συγγραφέα.
Ο Άλεξ Κρέινερ είναι ο ιδρυτής της KRAINER ANALYTICS, I-System Trend Following, και συγγραφέας των βιβλίων: “Alex Krainer’s Trend Following Bible”, “Mastering Uncertainty”, “Grand Deception” (απαγορευμένο).
