Ο ιδρυτής του Stratfor τονίζει ότι «δεν έχει υπάρξει ποτέ ένας αιώνας στην ιστορία της ανθρωπότητας που δεν είχε τουλάχιστον έναν μεγάλο πόλεμο».
Αναμφιβόλως, όταν ελλείπουν οι πληροφορίες από τα δρώμενα σε κλειστά δωμάτια, δύσκολα μπορεί κάποιος αναλυτής να εξάγει ορθά συμπεράσματα. Ψάχνει κάποιος μήπως και περάσει κάποια αχτίνα φωτός από την κλειδαρότρυπα της ερμητικά κλεισμένης πόρτας. Επειδή βεβαίως, οι επίσημες ανακοινώσεις, αλλά και οι διαρροές -που συνήθως είναι σκόπιμες-, δεν αποδίδουν τις αληθείς προθέσεις, αλλά όσα θέλουν να πιστέψουμε.
Επομένως, οφείλουμε αφενός να ερμηνεύουμε μέσα από τις γραμμές όσα μεταφέρουν τα -ελεγχόμενα- μέσα, αφετέρου να παρατηρούμε προσεκτικά τις «δράσεις». Φερ’ ειπείν, το ΝΑΤΟ στήνει βάσεις σε όλες τις χώρες της π. ΕΣΣΔ που συνορεύουν με την Ρωσική Ομοσπονδία, υποστηρίζοντας ότι οι ενέργειες αυτές δεν συνδέονται με την Ρωσία, ενώ την ίδια στιγμή τόσο Αμερικανοί και ΝΑΤΟϊκοί αξιωματούχοι, όσο αναλυτές και γνωστοί δημοσιογράφοι, κάνουν λόγο για ρωσική επιθετικότητα, που ετοιμάζεται να εξωτερικευθεί κατά των γειτονικών κρατών.
Είναι προφανές, πως υπάρχει εδώ ένας «Τζέκυλ και Χάιντ», που ενώ οι υπηρεσίες ΗΠΑ και Ρωσίας συνεργάζονται άψογα σε πολλά θέματα -όπως στην Συρία, όπου στους Ρώσους ανατέθηκε να δράσουν όπου δεν μπορούν οι ΗΠΑ λόγω της Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας-, ενώ τα υψηλά κλιμάκια ανταγωνίζονται σκληρά, και μάλιστα με τρόπο που να προκαλούν τον φόβο για θερμά επεισόδια.
Δεν πρόκειται περί υπερβολής, όταν αναφέρομαι σε φόβο «θερμού επεισοδίου», κατά την στιγμή που το Stratfor, μας προειδοποιεί «Να ετοιμαζόμαστε για έναν μεγάλο συστημικό πόλεμο», όπως επισημαίνει ο στρατηγικός αναλυτής της γεωπολιτικής σκακιέρας και ιδρυτής του Stratfor, Τζορτζ Φρίντμαν, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξή του με τον «Business Insider.
Ο Φρίντμαν, προειδοποίησε ότι οι καταστροφικές διακρατικές συγκρούσεις υπήρξαν ένα επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό της παγκόσμιας πολιτικής και θα μπορούσε εύκολα να επιστρέψουν και στις μέρες μας. Τόνισε ιδιαιτέρως, ότι υπήρξαν και προηγούμενες περίοδοι της ιστορίας κατά τις οποίες οι διεθνείς αναλυτές πίστεψαν εσφαλμένως ότι τα έθνη δεν θα χρειάζεται πλέον να καταφεύγουν στην «λύση» του άμεσου πόλεμου.
Στις μέρες μας οι κυβερνήσεις συχνά προτιμούν να υποβοηθούν μη κρατικές ομάδες εντός του «αντιπάλου», αποφεύγοντας την άμεση εμπλοκή, όπως ακριβώς συμβαίνει στην Συρία, στην Ουκρανία και σε άλλα μέρη σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Από το Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, πολλά από τα πολιτικά και νομικά συστήματα του κόσμου έχουν χτιστεί έτσι, ώστε να εμποδίζουν τα κράτη από το να κηρύσσουν τον πόλεμο το ένα στο άλλο – με ένα αρκετά εντυπωσιακό ποσοστό της επιτυχίας. Αλλά όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν σύντομα.
«Δεν έχει υπάρξει ποτέ ένας αιώνας στην ιστορία της ανθρωπότητας που δεν είχε τουλάχιστον έναν μεγάλο, συστημικό πόλεμο – μια συστημική διακρατική σύγκρουση δηλαδή που κλονίζει το σύνολο του συστήματος», τόνισε ο Φρίντμαν, αναφέροντας τον επταετή πόλεμο, τους Ναπολεόντειους πολέμους και τους παγκόσμιους πολέμους. «Θέλετε να στοιχηματίσετε ότι αυτός θα είναι ο μόνος αιώνας, που δεν θα έχει ένα τέτοιον ανάλογο πόλεμο; Το βάζω αυτό το στοίχημα!», δήλωσε.
Ο Φρίντμαν θεωρεί ότι η αποδυνάμωση ορισμένων παγκόσμιων παικτών θα μπορούσε να δημιουργήσει από μόνο του μια τέτοια κρίση. «Όταν έχετε χώρες όπως η Γερμανία, η Κίνα, η Ρωσία να χάνουν την ισχύ τους, και να αντικαθίστανται από άλλες, τότε είναι που υπάρχει το πρόσφορο έδαφος για έναν μεγάλο, συστημικό πόλεμο», εξηγεί ο Φρίντμαν.
«Αυτό μπορεί να λάβει επικίνδυνες διαστάσεις, επειδή το σύστημα δεν έχει βρει ακόμη την ισορροπία του. Έτσι συνέβη και όταν η Γερμανία ενώθηκε το 1871 και μετά από λίγο ξέσπασε «η κόλαση». Έτσι συνέβη και όταν εκτινάχθηκε» η Ιαπωνία στις αρχές του 20ου αιώνα, και σύντομα επήλθε το χάος. Έτσι και τώρα, είμαστε μάρτυρες μιας συστημικής μετατόπισης. Να είστε έτοιμοι για πόλεμο», προειδοποιεί.
Οι οιωνοί δείχνουν ότι ο Φρίντμαν δεν έχει αστήρικτο φόβο. Τα φαινόμενα μας οδηγούν να σκεφτούμε, ότι βρισκόμαστε σε ένα πολύ-πολικό σύστημα, που αντικατέστησε το δι-πολικό του Ψυχρού Πολέμου, με πολλές περιφερειακές δυνάμεις, που η κάθε μια αφενός επιχειρεί να διατηρήσει τα κεκτημένα, αφετέρου να επεκταθεί εις βάρος άλλης περιφερειακής δύναμης. Κι εδώ έγκειται ο κίνδυνος της σύγκρουσης, που θα συμπαρασύρει και τους «μικρούς».
