Μια φορά κι έναν καιρό
βόλτα βγήκε ένας ιός
που τα κράτη όλα σουβλάκι
τα έκανε και από το ένα
πέρναγε στο άλλο, συνάχι
φέρνοντας εις τους λαούς
που κλειδώνονταν στα σπίτια
και στους δρόμους τα λαμόγια
χόρευαν και τα ποντίκια,
που είχανε τις εξουσίες
και τα αξιώματα
κι ήλεγχαν όλο το χρήμα
του κόσμου, στα στρώματα
που από όταν δεν το κρύβαν
άλλο οι εργαζόμενοι
το ΄χανε οι τραπεζίτες
οι διαπλεκόμενοι
με τους δήθεν εκλεγμένους
του λαού αντιπροσώπους
που δουλεύαν για τους ξένους
άρπαγες και τον εαυτό τους.
Κι έτσι όλοι οι πολιτικοί
είχαν γίνει μια μαφία
που τα κράτη έχοντας όλα
στην επιρροή τους μία
διακυβέρνηση παγκόσμια
διεθνή ονειρευόταν
που σ’ αυτήν λαός κανένας
πια δεν θα αντιστεκόταν
κι έτσι οι δημοκρατίες
όλες θα μεταλλασσόταν
λίγο λίγο εις τυραννίες
που θα ενδιαφερόταν
τόσο για των πολιτών τους
την υγεία, που δεσμά
θα χαλκεύανε για όλους
τους πολίτες, που άλλο πια
να μην κάνουν καταχρήσεις,
να μην τρώνε ότι νάναι ,
να μη βγαίνουν απ’ τα σπίτια
κι άσκοπα να μη γυρνάνε,
να μην έχουνε παρέες,
σχέσεις κι εξ αυτού πολλές
συζητήσεις, από όπου
βγαίνουν ανατρεπτικές
από το μυαλό ιδέες,
μα να είναι συμμαζεμένοι
κι από δυο τρία κανάλια
μόνο ενημερωμένοι.
Δρόμους άνοιξε ο ιός
έτσι πλέον διεθνώς,
που από όπου αυτός περνάει
φόβο, τρόμο να σκορπάει
και σαν έμφραγμα ο πλανήτης
να ‘παθε όλος, ο πολίτης
όποια γλώσσα κι αν μιλά,
λεύτερος να περπατά
να μην είναι, όπου θέλει
για να πάει, ώστε εν τέλει
η ζωή όλων σε ράγες
να μπει πάνω σιδηρές
κι οι πολίτες σαν τα τρένα
να οδεύουν σε αυτές,
που από πριν προαναγγέλουν
ποιόν έχουν προορισμό
και ποιους επιβάτες παίρνουν,
τι φορτίο ολικό
έχουνε κι έτσι σε όλα
που αφορούνε τους ανθρώπους
τάξη θα έμπαινε απ’ την νέα
τάξη των πραγμάτων ,νόμους
που θα θέσπιζε ειδικούς
δια την κυκλοφορία
των ανθρώπων, που πιο λίγη
έχοντας δημοκρατία
θα ‘ ταν εξασφαλισμένοι
ότι δεν θα αρρωστήσουν
όσο θα υπακούν σε εκείνους
που είχε τύχει να ψηφίσουν,
πριν να τους δούνε κατόπιν
να φορούν ποδιά γιατρού
και να προσπαθούν σε όλων
να μπολιάσουνε τον νου
την φοβία του θανάτου
απ’ τον άγνωστο ιό,
που είχε κάνει τους ανθρώπους
να κινιούνται σαν γιο-γιο
σ’ ότι λέει η εξουσία,
σαν να είναι μαριονέτες ,
για να χαίρονται εκείνοι
όλοι οι κλέφτες και οι ψεύτες,
που με χρήμα των πλούσιων
μπαίνουν στην πολιτική
για να βράσουνε μ ‘ εκείνους
σ’ ένα τέντζερη μαζί.
Κι όλοι πάλι αναρωτιόταν
από πού αυτός ερχόταν
ο καινοφανής ιός,
ενώ είχε ο Θεός
ιούς να πλάσει απ’ τον καιρό
που τον γονιδιακό
σκελετό των ζώντων όντων
εσχεδίαζε και πρώτον
κείνων βέβαια των ιών,
δίχως μεταβολισμό
πλάσματα άπιαστα απ’ το μάτι
που ειν’ του ανθρώπου και σε φάση
πρώτη της δημιουργίας
σε κατάσταση αδρανείας
ήτανε το πρώτο κτίσμα
και συνάμα πρώτο βήμα
του Θεού στην δημιουργία
της ζωής, που εις την πορεία
της εξέλιξης μετά
έπλασε τα ζωντανά
κύτταρα που τρων κι ενέργεια
δια κίνηση συνέχεια
διαθέτουν, ενώ οι ιοί
ζουν σε ύπνωση, νεκροί
σαν να είναι, σε άλλα όντα
μέσα λάθρα, σαν ξενώνα
που τα χρησιμοποιούνε
κι ενώ δείχνουν να κοιμούνται,
εάν τύχει και ξυπνήσουν
οι φορείς τους θα αρρωστήσουν.
Κι έσκασε το μυστικό
εις το τέλος, πονηρό
πνεύμα ανθρώπου ότι είχε βάλει
χέρι μέσα από φιάλη
για να βγει εργαστηρίου
ο ιός, βάσει σχεδίου
που θα δρούσε φονικά,
με το σχέδιο μετά
για αντιμετώπισή του
να βγουν μπόλια, στο κορμί του
που θα ήτο υποχρεωμένος
να δεχθεί ο φοβισμένος
άνθρωπος με το στανιό ,
εάν στον πολιτισμό
θα ‘θελε να παραμείνει
κι ερημίτης να μην γίνει.
Κι αν με τον ιό πολλοί
δεν θα ερχόταν σ’επαφή,
από τα μπόλια κανένας
δεν θα γλίτωνε και ένας
κάθε τόσο μπολιασμένος
θα βρισκόταν πεθαμένος
και ανάμεσα σε δύο
φόβους έτσι όλοι βίο
θα έπρεπε ανασφαλή
κάτω από την απειλή
του θανάτου να βιώνουν
και για να επιβιώνουν
να ‘ναι πρόθυμοι για όλα,
όσοι εν γνώσει τους την φόλα
του επικίνδυνου εμβολίου
βάσει πάντα του σχεδίου
θα αποδέχονταν να φάνε
κι άλλοι να τους κυβερνάνε,
που έχουν μεν μορφή ανθρώπων,
μα στερούνται κατά πρώτον
αισθημάτων και στο βάθος
συνειδήσεως και πάθος
έχουν μέγα φιλαυτίας
και συνάμα απληστίας.
Και στα δυο χωριστήκαν
οι πολίτες που σκιαχθήκαν
και οι πλέον φοβισμένοι
σαν αρνιά πια μαντρωμένοι
βλέποντας σ’ όλον τον κόσμο
να ζούνε στον ίδιο τρόμο
όλοι οι λαοί σκεφθήκαν
πως για το καλό τους ήταν
τα αντιδημοκρατικά
μέτρα που τα αφεντικά
έπαιρναν της εξουσίας
εξαιτίας της πανδημίας
σ’ όλα τα κράτη παντού,
μα όπως του προσωρινού
τίποτε πιο μόνιμον,
όταν είδαν χρόνιον
καθεστώς να γίνεται
ο εγκλεισμός, να εγείρεται
άρχισε και σ’ αυτούς
η υποψία που ο νους
είχε των πιο ψυλλιασμένων,
ότι ήτο προσχεδιασμένον
το σενάριο αυτό,
που το είχαν προ ετών
μάλιστα οι ίδιοι προφητεύσει
που την πρόνοια είχαν πριν πέσει
μια τέτοια επιδημία
εις τον κόσμο, τα εργαλεία
δια την ανάσχεσή της
να ερευνούν, την ειδική της
θεραπεία, που στην μνήμη
σε σχέση μ’ αυτό εκείνη
η σκηνή στο σινεμά
μου έρχοταν από παλιά
του Σαρλώ ταινία, τζαμτζής
που πλανόδιος σ’ αυτής
την υπόθεση το αλάνι
πρώτα κάνοντας το τζάμι
έσπασε μιας βιτρίνας
και μετά ως εκ της μοίρας
ο από μηχανής Θεός
εμφανίζονταν αυτός
δια να το επισκευάσει,
μόνο που αυτή η φάση
τώρα παίζονταν παντού
στην γη όλη, του πονηρού
δε ότι ο σχεδιασμός
θα ήτανε παγκόσμιος
ήταν κάτι δυσκολία
που είχε εις την φαντασία
για να το πιάσει ο απλός
άνθρωπος, που δεκτικός
είναι εις την προπαγάνδα
των κρατούντων και που πάντα
δια να έχει ηρεμία
πίστη εις την εξουσία
δείχνει και κλείνει τα αυτιά του
στα προειδοποιητικά του
τα μηνύματα που παίρνει
απ’ τους γύρω του και στέλνει
και ο ίδιος ο Θεός,
δυο χιλιάδες χρόνια εμπρός
που είχε πει ο Ιωάννης
ο απόστολος, της πλάνης
ότι κάποτε θα έρθει
ο αντίχριστος να φέρει
την παγκόσμια τυραννία,
όπου την ελευθερία
δεν θα έχει να αγοράσει
τίποτε όποιος δεν θα κάτσει
στο κορμί να του χαράξουν
το σημάδι του και μοιάζουν
σε αυτό πολύ τα εμβόλια
που προωθούνε τώρα δόλια
στα κράτη όλα οι κυβερνήσεις,
που ως πρόδρομοί του ασκήσεις
κάνουνε κυριαρχίας,
δια λόγους τάχα υγείας,
στα κορμιά των πολιτών
μέσω εμβολιασμών.
Τούτη είναι όλη η ιστορία
σε ομοιοκαταληξία
για να την τραγουδήσουν
και για να την εννοήσουν
πιο καλά όσοι την ζούνε
και δεν συνειδητοποιούνε
πως στο χείλος του γκρεμού
είμαστε όλοι ,προ πολλού
που έχει ήδη προφητευθεί,
μα παρά αυτό πολλοί
πάλι δεν θα αφεθούνε
να πιστέψουν για να ζούνε
πάντα μέσα στην ελπίδα
ότι μια από τα ίδια
θα είναι πάντα η ζωή
δίχως τέλος και αρχή.-
ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΕΛΛΗΝΟΣ
